Bij elkaar liegen dat er niks aan de hand is, terwijl je ‘columnisten’ weglopen. Daarmee zet de website die zaken wel vaker anders voorstelt dan ze zijn zichzelf andermaal in z’n hemd. Heer Derrick en sekteleden zien er niks verkeerds in op Bythefake ‘nieuwe columns’ aan te kondigen en vervolgens de zaak te bedonderen. De website-premier stoft oude ‘columns’ af bij gebrek aan beter en voorziet die van een verse datum. De argeloze bezoeker heeft dan niet direct in de gaten dat er actualiteitsvervalsers aan het werk zijn geweest. Maar ook de afzenders van deze geschriften zouden zich gepakt kunnen voelen. Als ze tenminste niet in het complot zitten. Want één van hen schrijft al geruime tijd niet meer voor ‘De Wijnportal’.

Duitse wijn. Hat die noch wohl zukunft bei uns? Probiert das land immer mehr wein an uns zo sleiten und dan bleicht das die richtige trinker aussterben. Warum, fragst du? Ganz einfach umdass unsere jugend ein bruderlein tot hat an Deutsch. Sie wollen es auf die mittelbare schule nicht meer lernen. Deutsch ist nicht kuhl. Die meisten von der generation bis 21 wollen mit kuhle leute zusammen sein. Und nicht mit humorloze seicher. Habe ich sie hören sagen. Und dann die Merkel. Tut alsob sie die Europa-cheffin ist. Habe noch nie eine frau gesehen die met unser huitige napoleon am händchen nach Brussel reist um unser spaargeld ein zu picken um damit noch mehr griechische mythologie zu schepfen. Dass macht unsere schulkinder auch nicht fröhlicher drauf. Mitlerweile haben sie was darauf gefunden. Um mehr sympathie für Deutsch zu bekommen, hat dass Deutsche Wein Instituut sein beste weinverkaufer von der Niederlande eingeschaltet. Alain Jacobs, all viele Jahre unter uns und bekannt als erstklassiger weinkritiker-fresser. Er ist der mann die unsere jugend wieder zum freundschaft mit die deutsche Volksart und kultur bringen kann. Die auflossung ist zimpel. Jede woche eine kleine prüferei met halbe flaschen in schulsportlokalen. Und dann nicht allein Riesling. Nur eine sorte is scheisse. Es gibt jetzt schon jungeren die sich verpissen als allein das zeug soldat wird gemacht. Nein, liebst mehrere weine. Und dan solche kleine gläzer dass es gesund bleibt. Sonst bekommen wir keine zondergenemigung. Wen der Alain das richtig und gratis macht, kanst du darauf die glocke gleich setzen dass unsere jungeren wieder das deutsch sprechen und schreiben lieben und lernen als wir senioren. Und dan haben die deutsche weine in polderland wieder nichts zu duchten. Nur an altersheime lieferen ist auch nichts, finden wir.

 

 

Rechters zijn juridisch doorgaans waterdicht. Behalve als iemand daar een gat in slaat. Dat deed de ex-geliefde van een society-rechter in de bekende Chipshol-affaire. Daar zei ’s mans vroegere collega over: “Er zou niet geschuwd mogen worden te benoemen wat er in de omgeving wordt gesignaleerd.” In gewone taal voor de goede verstaander: pak misstanden liever aan dan ervan weg te kijken. In de dagelijkse journalistiek hebben we daarover niet te klagen. Helaas wèl in het circuit van letterbrakers die in wijnland graag voor journalist, columnist of criticus zouden doorgaan, maar in feite alles nalaten om aan gezapigheid te ontkomen. Ze hebben in hun geschriften één ding gemeen: een bijna ongeremd gebruik van het woord ‘lekker’. Om te worden wat ze nu niet zijn, zouden ze zich moeten overgeven aan waarheden waaraan ze niets verdienen. Of een uitgesproken mening moeten hebben, zonder dat daarin His Payers Voice doorklinkt. Vandaar dat hun media de promotie als hoogste goed reflecteren met slaafse klerken als trouwe slippendragers.

 

Wie denken die Canadese literatuurvlooiers wel dat ze zijn? Ze bezorgen wijndrinkers hartritmestoornissen en ontregelen alle Fransen die tot nog toe in de Franse Paradox hebben geloofd.  Want deze hoog geleerden pretenderen erachter te zijn gekomen dat hun collega’s en de Wereldgezondheidsorganisatie ons al decennia voorliegen. Laat je niks wijsmaken, roepen ze, wijn deugt niet voor je hart. En evenmin voor je lever. Al is het maar een glas per dag.

Weten die ‘Bataven’ wel wat Frankrijk op wijngebied eigenlijk in z’n mars heeft? Polderland staat blank van de vooroordelen. De Bordeauxs zijn al lang niet meer wat wij dachten dat ze waren. Bourgognes zijn of ondrinkbaar of te duur. Franse supermarkten verkopen teveel gootsteen-kwaliteit. En dan die doolhof van regels en ‘appellations’, waarin geen zinnig mens de weg nog weet. Daar hebben de Franjolen zelf trouwens ook last van, al willen ze allemaal hun dorp in grote letters op het etiket. Niettemin lopen de Fransen in marktaandeel nog steeds voorop. Daar kan geen Chileen tegenaan. En het heeft er alle schijn van dat er een kwaliteitsoffensief op gang is gekomen. Omdat een jongere generatie vakbekwame wijnboeren met oog voor de vraag niet langer volhardt in het onwrikbare gelijk. Op France-Vins in Amsterdam hing niet die ouwe jongens-sfeer van: wij komen jullie wel even leren wat er deugt.

Je zult maar huiswerk door de strot krijgen geduwd van je eigenste schnabbelbaas. Per mail, want zo’n brief van een taalbarbaar is nauwelijks te ontcijferen. Bij ‘De Wijnportal’ loopt er zo’n figuur rond. Vorig jaar moesten columnisten, of wie zich daartoe rekenen, verplicht laten weten in welke ‘wijnmood’ ze die maand waren. Het woord alleen al zou mij tot in mijn vezels ontregelen. Niettemin werden we getrakteerd op een reeks voorgebakken stemmingsbeelden. De ‘mood’ zou sensueel, stoer, romantisch of avontuurlijk in zo’n column aan bod moeten komen. Ik herinner me nog een zin over ‘relaxte’ wijn. Kan niet, want die wijn rielekst juist degene die hem drinkt. Maar goed, de bewuste ‘columniste’ riep het beeld op van ‘bossen vol met MARREtakken’ Hetgeen haar nog niet tot een ‘takkewijf’ maakt, maar wel het niveau van het gebodene aangeeft.

Kan het Anda wat schelen? Zou wel moeten. Ze blijft haar goede naam maar in de waagschaal stellen bij ‘De Wijnportal’ van Linke Derrick. Al bij de eerste aanblik van die site krijg je de indruk dat een handvol broodschrijvers is verdwaald in een promotie-doolhof en de weg terug niet meer vindt. Direct wordt de argeloze bezoeker toegeschreeuwd allerlei topwijn-´deals´ te kunnen sluiten.Tegen kortingen, die de heren in de kortste keren aan de bedelstaf laten raken. Dat Anda zich periodiek met dat zootje encanailleert, is nauwelijks te bevatten. Ze zijn daar al zó diep gezonken dat onder elke wijnpluggers-column verwezen wordt naar het onovertroffen wijnassortiment van Derrick en companen.En daar blijft het niet bij. De rubriek 'Nieuws' is nou al vervuild met een reclame-afdruiprek waarin liefst acht maal de naam van dezelfde supermarkt voorkomt.

Eindelijk zijn de nieuwsjaagsters van Wijn.blog.nl met een interessante primeur gekomen. Over zes weken, zo melden de Verenigde Wijnmeisjes, gooien ze de handdoek in de ring. Rond de jaarwisseling, die ons een tienregelig ‘overzicht’ schonk met een oprechte inkijk in de nauwelijks ‘inleefbare’ zwaarte van de opdracht, was er bij de dames nog geen sprake van capitulatie voor de verplichting om dagelijks 3 verse nieuwsberichten te leveren.Toch lagen ze ook toen al onder vuur. Vanwege oudbakken nieuws, commercieel gekleurde ‘bericht’-geving, taal-glissandi en journalistiek laakbaar gedrag, zoals andermans overgenomen berichten van eigen naam voorzien. In onze wijnrubriek Zogezegd was Beukers stamgast vanwege haar schriftelijk taal-en spellingsgedrag. Nog afgelopen maandag ging het opnieuw mis, toen het blog weer eens een tekst van een ander gebruikte. En daar een eigen naam onder zette, in plaats van de vereiste bronvermelding.

Vroeg op de Wine Professional aan de man die zichzelf tot nationaal Master of Lunch heeft verheven (want zonder humor blijft het leven saai) waarom ik zo lang op een nieuwe aflevering van Wine Society heb moeten wachten. Met alle begrip voor de omstandigheid dat hij weer geen Wijncolumnist van het Jaar is geworden en liever in vrouwelijk gezelschap consumeert dan in geschrift presteert, zat er toch wel een erg groot gat tussen toen en nu. Het antwoord van de Master liegt er niet om: “Wel, soms kan dat kleinzielige gedoe in Nederwijnland ONS absoluut niet meer boeien”. Want net als de majesteit ziet hij zichzelf, na al dat innemen, als vleselijk meervoud. Onder verwelkte gymnasiasten beter bekend als carnivorus vulgaris pluralis majestatis.