In het Brabantse Goirle doen wijnvrienden geregeld hun loffelijke best om hun ‘deskundigheid bij het proeven te vergroten’. En dat niet alleen: ze oefenen zich bij die Brabantse Wijnsociëteit ook in belevingsbeschrijvingen. En zoals proevologen wel weten, daaruit ontluikt vaak de mooiste poëzie. Wij plukten enkele uitspraken van het wereldwijde web om de lezer te laten meegenieten van de expressiemogelijkheden die onze taal anno 2010 biedt. Een van de proevers ontdekte: ‘De smaak laat nog tannines vechten op de tong’. Maar dat duurde niet lang want ze waren al wel heel rijp. Dus hebben die looizuren na rijp beraad besloten de strijd de staken. Even later lezen we: Jan “roemde het kreupelhout”. Niet om zich daarin avontuurlijk schuil te houden, maar als bezetter van zijn papillen. Als je van die beschrijving twee woorden maakt, is er geen sprake van roem maar van een verkeerd vat. Gelukkig werd het correct gespeld. Maar de mooiste moet nog komen: een van de (Spaanse) wijnen was, aldus de beschrijver, een ware crowd pleaser. Kijk, dat is nou de vernieuwende wijntaal waarop we al zo lang wachten. Een chique variant op onze prozaïsche term ‘allemansvriend’, waarbij wij altijd aan zo’n kwispelend hondje moeten denken. We sluiten af met een opgesnoven kwalificatie: de gekeurde wijn had ‘een expressieve neus met duidelijke budge impressie’. Duidelijker kan het niet. Toch?