Hoe brengt-ie het er deze keer vanaf? Dat vraag ik mij steeds af als de nieuwste gids van wijnschrijver Nicolaas Klei weer verschijnt. Maar ook in de superwijngids 2010 is het hem weer gelukt over 3290 wijnen een proefbevinding te geven. Nicolaas houdt van doorwrocht werk. Dat wil zeggen dat hij ook aandacht schenkt aan ‘bocht‘. En dat moet, zegt hij, die inkoper dan zelf maar opdrinken. Want ‘weggietwijnen’ zijn in zijn visie het absolute tegendeel van ‘omfietswijnen’’, waarvan hij er ook in deze gids vele koestert. Bij de meeste grutters en slijters heeft hij 30 tot wel 70 % wijnen aangetroffen die onder de streep zitten van wat Klei als ‘lekker’ kwalificeert. Daarbij gaat het uiteraard om de mening van één persoon. In het prijsbereik tussen 1,79 en 99 euro moet hij dagenlang met proeven bezig zijn geweest. Zelfs als je er 50 per dag keurt, ben je bij het eerder genoemde aantal al gauw twee maanden bezig.

In de gids valt op dat Nicolaas nogal wat beschouwingen loslaat op Appie-wijnen. Madiran van deze grutter, gecombineerd met eend, ziet hij niet zo zitten. Je moet in sommige kringen niet alleen maar bekend zijn omdat je bij wijn goed smaakt, vindt hij. De auteur houdt evenmin van ‘griezels’ die het over ‘gastronomisch inzetbare‘ wijnen hebben. Zelf houdt hij er een eenvoudige filosofie op na: ‘Lekkere wijn is lekker bij bijna alles, vieze bij niks’. Klei mag dan op meer wijnijkpunten een eigenzinnige mening verkondigen, hier en daar is die ook wat beperkt. Als ik lees dat pinot noir ‘het alleen goed doet in Bourgogne‘ en ook ‘houdt van Nieuw Zeeland’, dan is dat een miskenning van de Duitse versies, die zich in alle opzichten met die andere kunnen meten.

Klei betoont zich in deze negende gids ook weer een vurig supporter van de biowijn. Hij wordt zelfs giftig als iemand die voor smakeloos groen links-vocht uitmaakt. Eenvoudig, natuurvriendelijk, die stoffigheid van een zonnige dag, de tabak en de specerijen, dat alles bezingt hij onder andere in een bio-Navarra van nog net geen 4,90 euro.

Hier en daar munten zijn beschrijvingen uit in beschouwingen en metaforen, die je niet direct met wijn in verband brengt. Zo kan een wijn bij Nicolaas ‘een ijzeren hek om zich heen‘ hebben. Of uit een wijngaard komen, ‘die geurt naar dingen die je gouvernante je nooit heeft verteld‘. Maar dat maakt zo’n gids juist licht verteerbaar. Bovendien: wordt het geen tijd dat we eens van die oubollige wijnbeschrijvingen in driedelige-pakken-taal afkomen?

Volgend jaar treedt Nicolaas toe tot het genootschap van ‘identity marketeers’. Hij gaat een ‘personal’ tijdschrift aanvoeren, dat zijn naam draagt. Het zal ten behoeve van de afzet gedragen worden door een weloverwogen Drievuldigheid: Bythegrape, Perswijn en Elle.