Op wijntoer door Zuid Afrika kom je allerlei kleurrijke gewoonten tegen. Zo was er in Stellenbosch in restaurant Umami een wijnmaakster die wijn in een zilveren bruidsbeker presenteerde. Daar kunnen twee mensen tegelijkertijd uit drinken. Tenminste als het bruidspaar nog in de buigzame jaren is. Anders wordt het lastig uit het onderste deel te drinken. De wijnmaakster dacht dat zij een opmerkelijk brokje huwelijkscultuur van blank Zuid Afrika liet zien. Maar die bekers zijn ook in Europa nog overal te krijgen. Zo verliep in de jaren zeventig bij Queen’s Garden in Den Haag het bruiloftsceremonieel nog ouderwets plechtig. En daar hoorde bij dat de “maître” het bruidspaar uit die zilveren beker champagne liet drinken, ter bezegeling van de verbondenheid. Zo’n beker bestaat uit twee kelken die met behulp van scharnieren met elkaar zijn verbonden. Dat maakt het mogelijk dat bruid en bruidegom er tegelijkertijd uit kunnen drinken. Zij het dat de ene kelk kleiner is dan de andere.

De legende wil dat een goudsmid de beker maakte voor zijn geliefde, een dochter van een hertog. Maar die was tegen die vrijage en liet de smid in een kerker opsluiten. Op de smeekbeden van zijn dochter om haar minnaar vrij te laten ging de hertog positief in op voorwaarde dat de smid een beker zou smeden waaruit twee mensen tegelijkertijd en zonder te morsen zouden kunnen drinken. Dat lukt hem toch niet, dacht de hertog. Maar die beker kwam er wèl. De smid schiep een zilveren evenbeeld van zijn geliefde. Met in haar opgeheven handen nog een kleinere beker, die mechanisch kon draaien. De hertog kon toen zijn toestemming voor het huwelijk niet meer weigeren. En de geliefden leefden na hun vereniging nog lang en gelukkig. Sinds die legendarische dronk op het geluk is de wereld een traditie rijker. Want de huwelijksbeker is al eeuwenlang in gebruik, al wordt het drinkritueel in deze tijd nog zelden uitgevoerd.