Argentijnse wijn raakt ook in ons land steeds meer bekend. Van de goed achthonderd bodegas, goed voor 30.000 wijngaarden, heeft een kleine kopgroep van toonaangevende bedrijven en wijnboetieks in enkele jaren kans gezien het land wereldfaam te bezorgen met vooral de Malbec. Meer landbouwkundige kennis, een bijna wetenschappelijk uitgevoerde irrigatie en verbetering van de druivenkwaliteit heeft die groep een voorsprong bezorgd. De grootste producent en exporteur daarbinnen, Trapiche, is in cijfers uitgedrukt nog steeds marktleider, direct gevolgd door Catena.

Of het bedrijf die positie ook in kwaliteit kan blijven opeisen, hangt sterk af van de vraag hoe zich- zij het op bescheidener schaal- de concurrentiekracht van die boetieks ontwikkelt en wat de groten daaruit voor lessen trekken. Maar voorlopig, zegt mij in Amsterdam chef-wijnmaker Daniel Pi, maakt Trapiche zich daarover geen zorgen. Zeker niet sinds de in 2003 nieuw geboren categorie “Single Vineyard"- wijnen wereldwijd cum laude is ontvangen.” Een enkele topwijn maken is niet zo moeilijk als je goed materiaal hebt en de beste wijnmaker inhuurt die dan vrij z’n gang moet kunnen gaan”, vindt Daniël. Maar als je zo’n breed assortiment hebt als zijn bedrijf en je wilt dan niets op kwaliteit toegeven, dan moet je van andere huize komen. “Wij zijn er trots op dat we in elke categorie, dus ook bij de instapwijnen, waar voor het geld bieden”, benadrukt Daniel Pi.”Ik ben er zelfs van overtuigd dat onzer wijnen stuk voor stuk overwaarde bieden voor de prijs”.

Op etiket

Dat wilde ik dus wel eens proeven. En vandaar dat ik mij met enkele collega’s naar het Amsterdamse Chang-I begaf, om daar kennis te maken met de Single Vineyard-serie, die nog maar een paar dagen was gebotteld: de Malbec 2004. Export manager Claudia Benegas legt uit waarom het bij die serie gaat. Trapiche heeft weliswaar honderden hectare eigen wijngaarden, maar koopt ook druiven aan. Daarvoor heeft de bodega tientallen druivenboeren gecontracteerd in verschillende regio’s, waar microklimaten en bodemstructuren sterk uiteenlopen. Alleen al voor de nationale druif, de Malbec, zijn er dat zo’n tachtig. En bij wijze van eerbetoon aan die druivenboeren worden voortaan de drie beste Malbecs uit elke jaargang in de categorie Single Vineyards geplaatst. De naam van de druivenboer verschijnt dan op het etiket. De wijnen hebben zowel koele als warmere geboortegrond en de planten wortelen nu eens in stenig alluviale, wat vulkanische bodems, dan weer in zand of moeilijk doorlaatbare klei. En dat geeft een caleidoscoop aan smaakindrukken, aroma’s en een voor een monocepage uitzonderlijke complexiteit.

Bevloeien

Het staat wel vast dat Argentinië geen fles drinkbare wijn zou produceren als de wijngaarden niet kunstmatig van vocht zouden worden voorzien. Alleen al in Mendoza, vestigings- en ook werkgebied van Trapiche, is het zo droog dat ze daar al blij zijn met een millimeterstand van 200 per jaar. Dat valt bij ons tegenwoordig in een halve dag. De invloed van de Atlantische oceaan, die oostelijk op honderden kilometers afstand ligt, is te gering om voldoende regen “op te wekken”. De Pacific, vlakbij aan de westkust, zou daartoe beter in staat zijn, maar wordt daarin gedwarsboomd door het Andesgebergte, met als hoogste piek de Anconcagua van bijna 7000 meter hoogte. Irrigatie, hoofdzakelijk met bergwater uit de rivieren, of druppelinstallaties voorkomen daar dus een woestijnlandschap. Importeur Poot Agenturen De Lier (0174-512561) had een van de betere Chinese restaurants voor de presentatie van de nieuwste “wijnlijn” uitgekozen. Daar konden we later bij een maaltijd van o.m. gegrilde zeeduivel, kwartelborst en “Wagyu” biefstuk nog enkele andere Argentijnen proeven: een Chardonnay met houtlagering, en Cabernet-Sauvignon en enkele “Single Vineyard”- Malbecs uit 2003. Wijnen die deze keuken met gemak aan konden.

Allerbeste

Van de “Single Vineyards” 2004 beviel mij het beste de Malbec van Victorio Coletto, die naar ik hoor, kersvers tot de beste nationale wijn van Argentinië is uitgeroepen op de Japanse Wine Challenge 2006. Zijn wijn is afkomstig van druivenstokken die al een halve eeuw in Uco valley staan: El Peral in Tupungato. Hij plantte daar destijds om een simpele reden: “Ik hield van rode wijn”. En hij wist destijds niet eens dat hij voor de druif met de grootste Argentijnse toekomst had gekozen. Rood was rood. En daarmee uit.
De druiven, afkomstig van ruim 1100 meter hoogte en deze keer uitzonderlijk groot voor dit ras, rijpten op zanderige, alluviale bodem. De planten wortelen er amper twee meter diep. Het klimaat is gematigd warm en enigszins vochtig, maar wel zonnig. Victorio liet voor deze oogst 60 hectoliter van een hectare komen, totaal ruim 14,5 duizend flessen. De wijn reflecteert de leeftijd van de planten, is krachtig en extractrijk, heeft een zachte en aangename tanninestructuur en beneden de 3 gram
Deze Malbec biedt daarnaast aroma’ s van rood fruit, een perfecte balans en een lange afdronk. Na 18 maanden rijpen op nieuw Frans eiken ging de wijn pas deze maand in de fles. Consumentenprijs voor deze Malbec-serie: 22,5 tot 25 €uro.

Ruim 14 miljoen

Deze wijnen zijn straks in meer dan 60 landen te koop. Want Trapiche is de grootste exporteur van Argentinië. Op wereldschaal bedient het bedrijf 2% van de wereldmarkt. Dat komt neer op zo’n 12 miljoen flessen. De rest van de ongeveer 14,5 miljoen wordt in eigen land geconsumeerd. Het gemiddeld verbruik daar is van 70 liter per hoofd per jaar (een jaar of tien geleden) teruggelopen tot 45 liter wijn per hoofd per jaar

De volledige serieopbouw bij Trapiche is als volgt:

Astica (instapwijnen), Varietals, Oak Cask, Broquel, Medalla, Single Vineyards en Iscay. Het bedrijf bestaat al sinds 1883. Don Tiburcio Benegas had toen als doel voor ogen: de beste wijnen van Mendoza maken. En dat wil Trapiche nog steeds, al is het sinds 1970 in handen van de familie Pulenta gekomen. Sindsdien is ook de band met Frankrijk versterkt. Dat komt tot uitdrukking in de topwijn van dit huis: de Iscay Merlot/ Malbec. Want die is geboren uit de samenwerking van chef wijnmaker Daniël Pi en de bekende Franse oenoloog Michel Rolland. In 1997 werd die Iscay unaniem uitgeroepen tot de beste Argentijnse wijn die tot dan toe ooit was gebotteld. restsuiker, een prestatie bij een alcoholpercentage van 15. Lange inweking, in dit geval 30 dagen, verhindert dat de wijn een zoete afdronk zou krijgen.