Boerderijen, schapen, een eenzame kapel en kilometers stenen muur markeren de wijngaarden van het Italiaanse Puglia. Ze lijken in het landschap opgenomen alsof er nooit iets anders is geweest. Maar schijn kan bedriegen. En dat is hier op z’n minst gedeeltelijk het geval. Want hoofdzakelijk de horizonten zijn sinds de vermelding van de wingerds in de douane-registers uit de zestiende eeuw van lijn veranderd. De stenen decors die zand- en zilverkleurig oplichten als de zon er zin in heeft, liggen er onveranderd en bijna onverzettelijk bij. Zoals het overheersende Castel del Monte, dat de verlichte monarch Frederik II von Hohenstaufen dat in 1220 als jachtslot liet bouwen. Niet geneigd tot verandering zijn ook de wijnboeren in deze streek eeuwenlang geweest. Ze leerden het vak van kloosterlingen, die het wijnmaken met de destijds beschikbare middelen tot een ware kunst hadden verheven. De wijntradities waarmee de cultuur en het land honderden jaren hun contouren behielden, omkaderen nog altijd het ambacht van vandaag. Maar daarbinnen is de tijd opgeschakeld naar de versnelling die het huidige levensritme bepaalt. Alleen de verandering is blijvend. En die is even modieus als onberekenbaar.