Bob Assie en zijn ‘découvertes’

Niet alle wijn hoeft met slimme verkooppraatjes te worden gesleten. Er zijn er die zichzelf verkopen. Om de stijl. Om de kracht. Om de smaak. Of de bijzondere aroma’s. Wijnen die- om het eens compact te zeggen- verrassen om hun ‘sensorische sensatie’ Een smaakbeleving buiten de grenzen van het variabele bekende. Dat soort wijnen vind je in de Ardèche. Als je daar tenminste een neus voor hebt. En daarover beschikken Bob en Nanda Assie. Ooit gingen ze er als vakantievierende wijnproevers heen. Korte tijd later hadden ze een wijnkoperij. Die heette eerst: l’Ardèche. En nu, tout court, Assie Wijn. Aan Bob’s Ardèche-wijnen heb ik al enkele malen aandacht besteed. Dat ik dat nu opnieuw doe, heeft te maken met nieuwe ‘découvertes’. Wijnen van opmerkelijke kwaliteit, waarvan Polderland het bestaan niet eens vermoedt. Bob reisde af, zag, proefde en kocht. Het resultaat staat in mijn tuin op de proeftafel, waar nodig gekoeld en wel. De ‘wijnambassadeur van de Ardèche’ geeft er geen radde uitleg bij. Hij geeft hoogstens antwoord op vragen. Iedere wijn spreekt in feite voor zichzelf. Hij kan slank zijn of doortimmerd, dicht of dun, aromatisch of mineraal, licht of zwaar, complex of niet, soepel of tanninerijk. En toch zijn ze voor de blindproever niet eenvoudig te identificeren. Vooral niet als het om ongewone combinaties gaat van zeldzame druivenrassen en uitzonderlijke terroirs.

Bob ontkurkt, schenkt in, laat de proever z’n commentaar noteren. En probeert aan de lichaamstaal vast te stellen of die de wijn al dan niet drink- of koopwaardig vindt. Zo gebeurt het ook bij de restaurateurs die hij bezoekt. Sinds april trekken de verkopen daar weer iets aan. Bij restaurants als De Librije, Oud Sluis, Beluga en Apicius is zijn assortiment inmiddels bekend. Waarom? Omdat de beslissers de kwaliteit hebben geproefd die ze de Ardèche uit onbekendheid met de streek nooit hadden toegedicht. Dat wil niet zeggen dat er over Bobs selectie niet te discussiëren valt. Naar mijn smaak komen daarvoor bijvoorbeeld enkele huiswijnen in aanmerking. Als visitekaartje van élite’-restaurants worden daaraan nu eenmaal hoge eisen gesteld. Maar het overgrote bestanddeel van de collectie zit ver boven de streep, ook al gaat het hier om ‘vins de pays des coteaux de l’Ardèche’. Wie zich daarbij simpele streekwijntjes had voorgesteld, komt bij een proeverij bedrogen uit. Die aanduiding is trouwens nu al hier en daar vervangen door de kwalificatie IGP, waarmee de herkomst van regionale wijnen straks algemeen wordt beschermd.

Sprong