Nero di Troia druif met toekomst

Nero, de beruchte Romeinse keizer, dronk graag Italiaanse wijn. Maar of de Romeinen toen al druivenrassen met diezelfde naam hadden, daarover zijn de historici het nog niet eens. De Nero’s plezieren intussen miljoenen wijnconsumenten, zonder daarvoor aan persoonlijkheid te hebben ingeboet. Eerst de Nero d’Avola, die vanaf Sicilië z’n opmars begon. En nu de Nero di Troia, die er 12 jaar over deed om de Italiaanse wijnregio Puglia, tussen Ionische en Adriatische zee, op de kaart te krijgen.

Passie

De man die daarvoor de verdienste mag opeisen is Francesco Liantonio, die onvoorwaardelijk in dit ras gelooft. Hij richtte in 1989 de onderneming Torrevento op, genoemd naar een gehucht bij het befaamde jachtkasteel Castel del Monte. Dat werd destijds gebouwd voor Frederik de Tweede (1194-1250) uit het vorstenhuis Von Hohenstaufen en staat op de Unesco-lijst als beschermd wereld-erfgoed. Francesco gaf een wetenschappelijke loopbaan op omdat zijn passie voor wijn de overhand kreeg en heeft daar tot vandaag geen spijt van. Hij bracht de wijnmakerij onder in een zeventiende eeuwse abdij, die inmiddels is gerestaureerd. Het gebouw, waaromheen 200 hectare eigen wijngaard, huisvest een goed geoutilleerd bedrijf, waar wijnen van inheemse druiven eerder vaten van 5000 liter dan barriques zien.

Kurk

De afgelopen week vond Francesco het tijd de internationale pers met de resultaten van zijn werk te laten kennismaken. Die waren al eerder nationaal geprezen en in de vorm van de hoogste wijnonderscheiding ( 3 bekers) doorgedrongen tot de bekendste Italiaanse wijngids Gambero Rosso. Sindsdien werd er vanuit die kringen op aangedrongen het bedrijf breder te presenteren. En hoe genoeglijk, informatief en culinair gestoffeerd het wijnweekeinde ook verliep, de presentatie had te lijden onder een kurkepidemie van de hevigste soort. Een op de 10 geproefde wijnen moest ik afkeuren. Met instemming overigens van de wijnmaker, die onmiddellijk in de telefoon klom om daarover zijn beklag te doen bij de kurkleverancier. “We hebben 450 euro betaald voor een pakket van 1000 kurken. Dan mag je toch verwachten dat je dit niet overkomt”.

Indruk

Hoogtepunt van de presentatie was een verticale proeverij van Nero di Troia-wijnen: de Vigna Pedale Castel del Monte DOC. Daarbij heb ik kunnen vaststellen dat dit ras over eigenschappen beschikt die deze druif naar de top van het Italiaanse rood kunnen voeren. Vooral de jaargangen 1996 (zonder hout), en de riserva’s van 2001 en 2007 maakten indruk vanwege hun aromatische en tanninestructuur, in balans met frisse, ziltige zuren. De druiven komen van een kalk- en kleiachtige bodem. De wijngaarden, zo’n 400 tot 500 meter boven de zeespiegel, hebben te maken met een mediterraan klimaat: milde winters en hete, vaak droge zomers. De Nero di Troia is een bijna zwarte, vlezige druif met een dikke schil. Aroma’s van rode bessen, vaak ook kersen en kruiden, zijn kenmerkend voor de combinatie druif-terroir. Het alcoholgehalte komt niet boven de 13 %. De Nero di Troia wordt begin oktober rijp geoogst.

Eerste

Het consortium streeft ernaar om de riserva binnenkort de DOCG-status te laten bereiken, de hoogste Italiaanse classificatie en de allereerste in Puglia, dat inmiddels 26 DOC-wijnen kent.
De Vigna Pedale is een betaalbare wijn, die af kelder niet boven de 6 euro per fles komt. Hij biedt veel waar voor het geld.
(Later meer over mijn ervaringen in Corato, de gemeente waartoe Torrevento behoort)