Televisie-journaliste Andrea Vreede, standplaats Rome, ging in Terzigno bij Napels kijken hoe daar het vuilnisoproer verloopt. De Lachryma-wijn is er ondrinkbaar geworden. Lees wat ze heeft ervaren en aan haar weblog heeft toevertrouwd:

’s Ochtends heel vroeg naar Terzigno, zo’n 30 km van Napels aan de voet van de machtige en prachtige Vesuvius. Cameraman Federico rijdt voor in een oude gedeukte Punto. Voor deze klus laat hij zijn nieuwere auto liever thuis. We laden zo min mogelijk spullen in, want er zijn al verschillende cameraploegen door relschoppers in elkaar geslagen. Ook de portemonnees blijven thuis. Wat geld los in de zak en wat eten en drinken mee. Verder niets.
De eerste uren gaat het allemaal prima. Zonder problemen bereiken we het stadje, maar dan komen we de ene barricade na de andere tegen. Her en der staan uitgebrande auto’s of zelfs karkassen van vuilniswagens langs de weg. Het centrum van Terzigno is volledig afgesloten door wegversperringen. Gelukkig komen we Gennaro (hoe zou hij ook anders kunnen heten) met zijn scooter tegen. Hij helpt ons een alternatieve weg te vinden. We hobbelen achter hem aan door de wijngaarden waar de druiven van de Lachryma Christi worden verbouwd. De tranen van Christus. De eens zo beroemde maar nu vrijwel onverkoopbare wijn van de hellingen van de Vesuvius. Vanwege de stank, vanwege het gif in de grond, waardoor de druiven van vorm en smaak veranderen, zeggen de wijnboeren hier.
Wantrouwen
Gennaro brengt ons naar het huis van de burgemeester. Arme Domenico Auricchio heeft het zwaar. Hij is van de partij van Silvio Berlusconi en wordt daarom door zijn burgers met wantrouwen bekeken. Berlusconi beloofde immers dat alles goed zou komen en moet je nu eens zien. Vorig jaar werd Auricchio met grote meerderheid gekozen, maar nu hangt zijn populariteit aan een zijden draadje. Omringd door boze burgers houdt hij een vlammend betoog. Als ik zijn minutenlange tirade probeer te onderbreken, vraagt hij zachtjes of hij uit mag praten: “U begrijpt, ik moet alles duidelijk uitleggen. Voor mijn burgers…” Die hem anders misschien wel zouden lynchen, lijkt zijn angst te zijn.

Gelukkig kunnen wij ons werk wel in relatieve rust doen. Al worden we voortdurend aangesproken door mensen die hun verhaal willen spuien. Maar de meesten zijn vriendelijk en zelfs verbaasd dat een televisie uit Nederland ge