Hebt u geld nodig? Of heeft uw club behoefte aan naambekendheid? Probeer dan eens een imitatie-diplomaat. Want heb je eenmaal een “ambassadeur” in huis, dan moet het daar wel een chique en vetrouwenwekkende bedoening zijn. Een paar jaar geleden begon het. Allerlei dames die als actrice al of niet onthullend in de Playboy hadden gestaan, werden opeens “ambassadrice”. Ze hadden als taak het lot van misdeelde kinderen te verbeteren of daarvoor binnen hun netwerk geld bijeen te harken. Avondje uit: 1000 Euro per tafeltje. U weet het nog wel.

Niet zonder

Het zakelijke deel van de wijnwereld, steevast een paar stappen achter de actualiteit, laat nu ook van die nep-titularissen opdraven. Dezer dagen bereikte mij een met voorbedachten rade geschoten foto, waarop een kersverse champagne-"ambassadeur" met eresjerp mij het idee moest geven dat je geen dag zonder die bubbels kunt. Als dat trouwens waar zou zijn, zat het halve land onsmakelijk boerend achter de computer, in conferentie of in contractbespreking aan de lunch. En dat is geen oppepper voor de normen en waarden die onze opperste regeringsleider herhaaldelijk bezingt.

Persen maar

Maar goed, we zitten er intussen mee. En je kunt er de klok op gelijk zetten dat op dit moment binnen de huidige vineuze netwerken uiterst creatieve denkbeelden worden ontwikkeld om beter “op de kaart” te komen. En welk idee staat dan boven aan de lijst? Als ik het niet dacht: de surrogaat - ambassadeur. Want die past bij het meest voorkomend modepatroon in het vaderlandse denken. Duur, maar eigenlijk drie keer niks. Je moet er dus op rekenen dat ongeveer een kwart van de Bekende Netwerkers straks als vinodiplomaat door het leven gaat. Hebben ze het, tegen ieders verwachting in, toch nog een eind geschopt. Ongetwijfeld zullen ze zichzelf, in vol ornaat vereeuwigd, laten inlijsten voor het nageslacht. Wie het niet wordt en op deze vorm van sierteelt afgeeft, kan niet anders dan jaloers zijn. Net zoals die critici die een wijnboek afkraken omdat ze zelf nooit iets gepubliceerd krijgen. Of als al die gifspuiters die internet misbruiken om hun frustraties in zogenaamde columns te verpakken. Wellicht zou “pressurage direct” hier een oplossing kunnen bieden.

Dekking

De ambassadeur van de sommeliers, van de restaurateurs, van de importeurs, van de wijnbroederschappen, van de proefgenootschappen, van de “masters”, er komt geen eind meer aan. Iedere wijnkoningin moet beschaamd het veld ruimen als zo’n dignitaris in aantocht is. Overzie ik de divisies van wijnspugers en serieuze innemers in ons land dan kom ik, de kwasi-masters uitgezonderd, tot de volgende dekking honoris causa aan de aanbodzijde:

Lijfspreuk

En dan ben ik nog niet eens toe aan het lijstje van: beste proevers, beste tappers, beste wijnkopers, beste wijnmakers, beste veelschrijvers, beste wijnsites, en beste zelfbenoemde juryleden. Nee, het einde is nog niet in zicht. Want er zijn nog wijnen en wijnlieden die nog nergens voor zijn voorgedragen. De veroorzakers van dit leed zoekt de handel ten onrechte elders. Daarom adviseer ik de misdeelden ten spoedigste over te gaan tot de vorming van het aansprekende netwerk: Onbekroond Maakt Onbemind. Staat dat eenmaal op poten dan is aanstelling van een eigen wijnambassadeur niet meer dan een fluitje van een cent. Een idee voor z’n lijfspreuk heb ik al: wijnig overtreft het beste.