Heb je die STAP-figuren van de ‘alcohol-preventie’’ ooit horen protesteren tegen drankgebruik rondom de Tour de France? Want daar hebben renners hem tijdens en na de etappes en op de slotdag in Parijs aardig geraakt. Wijn en champagne vloeiden er rijkelijk. En dat was ook in allerlei televisie-uitzendingen te zien. Als beroepsbeteugelaars van alcoholische inname daarover in alle talen zwijgen, stemmen ze dus toe. Evenals trouwens de verbodsbrigade die sinds de Franse anti-drankwet van Evin zelfs de vriendelijkste uitingen van alcoholreclame vervolgt als een aanmoediging tot het toebrengen van geestelijk en lichamelijk letsel. Voor de Tour werd er kennelijk een uitzondering gemaakt. Hetgeen mij voer lijkt voor juristen, als er weer eens een drankreclame dreigt te worden bestraft. Het wielerspektakel mocht zich verheugen in de attentie van een ambtelijk leger van wegkijkers. Daarvan hebben sommige geachte functionarissen zich vermoedelijk zelf hier en daar aan het alcoholisch coureursjolijt overgegeven. Waarmee het vervolgingsapparaat dan kwetsbaar, zo niet chantabel zou zijn geworden.

Rekbaar

Ethiek is kennelijk zo rekbaar als hoeders van het nationale Franse prestige dat voor wenselijk houden. Stel je voor dat de Anti Alcohol Autoriteit daar geregeld tot de tv-studio’s zou zijn doorgedrongen. Om het beeld onmiddellijk op zwart te laten gaan, zodra er maar een glas wijn of bubbels aan coureurslippen zou zijn gezet. De hele wereld zou de Fransen daarom hebben uitgelachen. Met uitzondering van poenerig China lachen we nou alleen maar om die wijnzinnige flesprijzen, waarmee overdrijvende ch