Op een dag in de jaren zeventig hangt Hubrecht bij mij aan de telefoon. Hij wil wijnschrijver worden en doet al iets voor een dagblad. En of wij, als glossy magazine waarvan ik destijds hoofdredacteur was, geen belangstelling hebben voor een wijnrubriek. Dat hadden we. En zo ben ik wijn-‘fou’ geworden. Aan de hand van wie later internationale faam zou verwerven als schrijver, chroniqueur en proever. Maar vooral als oprechte berichter over wat er zich aan positieve en negatieve ontwikkelingen in de wijnwereld afspeelde. Bijna veertig jaar en 112 titels lang heeft Hubrecht Duijker zich gehouden aan zijn principe: hoogdravendheid en wijn sluiten elkaar uit. Wijn en humor daarentegen liggen, vindt ook hij, in elkaars verlengde. Er zijn zelfs humoristische wijnen, zoals die ‘sulfietarme’, die in een persbericht hilarisch werd verkocht.

Verhullen

In zijn (denkelijke) afscheidswerk,waarin de (vaak gepeperde) glimlach alle ruimte krijgt, heeft Hubrecht zijn degelijkheidstalent nog eens laten schitteren. Daar had hij 100.000 woorden voor nodig, maar dan h