Dat de heer Sarkozy, graag het erkende hoofd van de Franse ‘Republique’, niet bepaald een wijnliefhebber is, mag in brede kring bekend zijn. En dat in een land dat nog steeds toonaangevend is op de wereld-wijnmarkt. Franse ambassadeurs is het buiten Frankrijk niet verboden een goed glas te schenken. Ik ben er vaker voor proeverijen uitgenodigd. En zelfs bedeeld met een prijzend voorwoord van zo’n excellentie in een van mijn wijngeschriften. Maar in Frankrijk zelf zwijgt het gouvernement wijn het liefste dood. Wie in het Elys

Onvrede

Die aversie tegen wijn begint zo langzamerhand zorglijke proporties aan te nemen. Zodanig zelfs, dat de Franse minister van Landbouw nogal eens in verlegenheid wordt gebracht. Hoge accijnzen, promotieverboden in eigen land, gezondheidskruistochten tegen geregelde wijn-innemers, het ontbreken van een milieubeleid dat de gezonde wijnbouw beschermt, al dat soort maatregelen maakt de zittende president bij Franse wijnboeren niet geliefd. Ze gaan geregeld de straat op om hem dat in te peperen. Vaak met spandoeken die hen maar op het randje uit het cachot houden.
Vandaag stuurde een druk bezochte Franse wijnboeren-website mij een nieuwsbrief in de landstaal, maar onder een Amerikaanse titel: ‘I have a dream’, naar de bekende rede van Martin Luther King. Bij lezing van de boodschap bleek mij hoe diep de onvrede van wijnboeren zich een weg naar rebellie heeft gevreten.

Effect

Vrij vertaald: “ Ik droom dat de president van de Republiek naar een wijnregio afreist om daar te bekomen van de inspanningen voor herziening van het nationale pensioenstelsel. En dat hij daar op z’n gemak de eerste cuv