Schroefdop of kurk? Wie als wijnconsument voor een metalen flessluiting kiest, krijgt nu in de Verenigde Staten al een bepaald ‘imago’ mee. Die hoort eigenlijk niet meer bij de serieuze wijndrinkers. Al wordt op het etiket nog zo hoog over de flesinhoud opgegeven. In landen als Nieuw Zeeland lachen ze daarom. Wie daar nog voor kurk kiest is het toonbeeld van de conservatief. En dan nog een die hoogstens in stoffige herensoci
Etiketten zijn er in gradaties van betrouwbaarheid. Ook als daarop iets over het hoe en waarom van de verpakking wordt vermeld. Vooral in de supermarktklasse, waar duizenden flessen beneden de 7 euro zich bijna opdringen aan de wijnconsument. De meeste teksten bevatten een lofzang op eigen prestaties. In termen die zelden in de smaak van de wijn zijn terug te vinden. Is de wijn ‘gemakkelijk’ of ‘soepel’, dan hebben ze hem met enzymen of nepgisten vaak tot iets omgetoverd waarvoor een oprechte wijnboer zich zou moeten schamen. Is het een ‘uitmuntende begeleider’ van wat jagers bij elkaar hebben geschoten, dan kun je er bijna de klok op gelijk zetten dat zo'n wijn stijf staat van de onaangename tannines, die hun korte leven verbitterd in houtsaus moeten slijten. Maar naarmate de maker zijn wijn meer klasse toebedeelt, loopt ook het waarheidsgehalte van de etikettekst iets op. Dat is alleen al nodig om de startprijs te rechtvaardigen, die in het verdere distributieverloop nog een paar salto’s zal maken. Dezer dagen zei een vriend na als gastheer z’n schenkwijn te hebben voorgeproefd: ‘Hij koste een paar centen, maar dan h