Hoe ‘beste’ bubbels worden ‘geclaimd’

Wat zijn al die bubbel-competities nu eigenlijk waard als er steeds andere winnaars uit naar voren treden? Dat is de vraag nu er voor de achtste keer een ‘internationale’ krachtmeting is geweest in Lyon. Daar werden 518 wijnen geproefd, waarvan er 173 een medaille kregen. Dus ze liepen daar 1 op 3. Een bekend grensoverschrijdend fenomeen omdat zo’n competitie de inzenders eerder moet aan- dan ontmoedigen. En vallen er te weinig prijzen, dan komen er te weinig inzendingen. En dan kan het bubbel-festijn niet langer met enig profijt voor de initiatiefnemers worden gefinancierd.

De allerbeste

Voor de consument is het alleen maar verwarrend in een kort tijdsbestek o.m. te maken te krijgen met:

• de ‘beste’ champagne ter wereld, een titel die maar een jaar houdbaar is;
• de ‘beste’ bubbelwijnen, zoals een bekend Brits wijnblad die ter meerdere eer en glorie van de eigen reputatie liet ‘uitroepen’;
• de ‘beste’ bubbels on the beach, een mondvol commercieel vaderlands voor wat Nederlandse importeurs de moeite van het inzenden waard vinden;
• ’s werelds ‘beste’ effervescents, een moeilijk uitspreekbare Franse term voor bruiswijnen;
• Winnaars van ‘Champagne en Sprankelend’, na tien jaar gestaakt wegens onvoldoende belangstelling.

Helft Frans

De bijna willekeurige uitroeperij en nominatie-drift hebben zich, meestal als geldmakerij-virus, zo snel over de globe verspreid, dat we de resultaten niet langer zonder laatdunkendheid kunnen beschouwen. De ‘beste bubbels’ kwamen enige tijd geleden nog uit een volstrekt onbekende zuid- Engelse fles. En zojuist is er weer 40 keer goud en 133 maal zilver uitgereikt aan grotendeels lokaal, en zeker niet internationaal, bekende inzenders uit 24 verschillende landen. Maar daar hoort dan in één adem te worden bij gezegd, dat de helft van de beoordeelde wijnen uit Frans Bubbelonië kwam. Waarmee de kansen op de meeste medailles voor La Douce France ook relatief stegen. Alleen al bij de ‘top 10’ van Lyon zaten zeven Franse bubbelmakers. Daarvan maakt er maar één èchte champagne: Pierre Moncuit. Van de overige ingestuurde Franse wijnen kwam het merendeel van onbekende huizen. Met uitzondering van Ruïnart en Josselin, die beide een gouden plak mochten meenemen.

Medaille-jagers

Wie kan er nu ‘claimen’de meest ‘gezaghebbende’ bubbelcompetitie op zijn naam te schrijven? Het antwoord is simpel. Dat ligt aan het aantal inzendingen, gekoppeld aan de reputatie daarvan en het gehalte van de beoordelende jury. Als bij zo’n competitie de bekendste huizen ontbreken, omdat ze weigeren op een te laag niveau met anderen te wedijveren, of omdat ze die publiciteit niet nodig hebben, dan blijven er doorgaans alleen maar medaille-jagers over. Die proberen zulke krachtmetingen dan te benutten om hun prijzengalerij meer inhoud te bezorgen. Bovendien wordt de naam van zo’n wijnbedrijf dan ‘internationaal’ verspreid.
Of de consument daar iets mee opschiet is de vraag.
In ieder geval niet als zulke medaille-bubbels door hun bekroning ook nog eens in prijs stijgen.