Om met een gewaardeerd collega te spreken, deze ‘ vinpressie“ lag al voor de feestdagen klaar, maar ben ik door bezigheden buitenshuis letterlijk glad vergeten. Niettemin kom ik er toch nog mee aan, omdat het nieuwe jaar beter geinig kan beginnen, dan onder het huidig hemels grauw.

In de laatste week van het jaar is er een nieuwe generatie creatieve denkers opgestaan. Ze zien overal handel in en kleden die aan met zelf bedachte ‘trends’. Zo hadden ze weer verzonnen dat bij wijn niet alleen een ‘mood’ hoort (het woord stemming is middeleeuws) maar ook in wat voor textiel of bont je verpakt moet zijn om ‘stylish’ wijn door je keelgat te mogen gieten. Het wordt dus n

Wie dan godbetert die klanten zijn? Doorgaans meiden uit de zebra-cultuur, die voor een euro-tientje al gebeiteld in die zwabber-lingerie willen hangen. Of halfwas-vrijgezellen die het beu zijn van iedere ‘one night stand’ een standje te krijgen omdat hun rits het niet meer doet. Want wie eens heeft binnen gekeken bij al die progressieve ‘shops’ ( winkel is middeleeuws) kan zich nauwelijks voorstellen dat iemand daar ook maar ergens wijzer van wordt. De voorgestelde combinaties van kleding en wijn wekken er eerder meelij dan koopdrift op. En dat allemaal in een jargon waar de Taalunie nog maanden mee vooruit kan. Ik ga al die kromme onzin hier niet citeren. Iedere normaal begaafde polderlander kan zich wel voorstellen dat die jongens uit Bordeaux daar wel weer achter zullen zitten. Die weten niet hoe ze van al die hectoliters meuk af moeten, die daar ‘potable’ wordt geacht. Daarom haalt het wijn-gouvernement daar al een tijdje alles uit de kast om muiterij onder het morrende wijnbouwersvolk te voorkomen. Daar hoort ook het sprookjesboek Genieten van Betaalbare Bordeaux bij, dat ons land in optimistische oplage overspoelt.

Als die ontevreden wijnboeren nou maar zien dat een glas instap-Bordeaux gekoppeld wordt aan temperament-voedende uitstap-kleding, zijn ze weer een tijdje zoet.

Maar niet alleen de verkopers van wijn-illusie waren rond de jaarwisseling heftig in de weer. Ook ‘stylisten’, die er nooit voor hebben doorgeleerd, zagen brood in textiele prietpraat die moet ’bepalen’ of jij bij een spumante ‘met smoel’ nou een aan het lijf plakkende Armani aan moet, of zo’n beenkoker voor keurige dames. Daarover werden zelfs serieuze verhalen in de media gedebiteerd.
Zoals dat in een aan zelfoverschatting lijdend treinblaadje, dat z’n klassieken weer eens niet kende. En daarom twee nieuwe wereldwijnen had opgevoerd: ‘P