Heel Frankrijk op z'n kop. Een explosie van smaak en kleur. Oftewel Chamarré, met een accent op de laatste e. Een bij elkaar gevlinderde wijn uit "de beste wijngaarden van Frankrijk". Al in het glas gehad? En het zonder pijnstiller overleefd? Dan hoor je bij de bevoorrechten die er tegen kunnen. Ik niet. Heb anderhalve dag met een dreunend hoofd rondgelopen. Oorzaak: de Signature Blend RBB Reserve Speciale.

Mondvol, maar toch van de onderste Franse categorie: vin de table. Dat wil overigens alleen maar zeggen dat het mengsel zich niet aan de ‘appellation’-regels houdt en toch een topwijn kan zijn. Denk maar aan de Italiaanse vini da tavola die Antinori en Gaja jarenlang in omloop hebben gebracht. Over die status zeur ik dus niet. Wel over de klasse, want dat is even iets anders.

Nonchalance

Wat de signerende wijnmaker hier uit verschillende druivenrassen en wijngaarden bij elkaar heeft gefietst zou spraakmakend moeten zijn. Een combinatie van "lente – en herfstsmaken". Licht hout moet dan de najaarsimpressie leveren. En overrijpe vrucht die van de lente, terwijl die fruitigheid toch niet eerder dan in de herfst wordt  ‘geleverd’. Een combinatie van ‘saveurs’ die aan mij niet is besteed. Aan dezelfde nonchalance schrijf ik toe dat de reclamemakers deze wijn op het etiket een aandeel ‘shiraz’ toemeten, de vooral Australische variant van de Franse syrah. Kan niet waar zijn omdat de karakteristieken van de shiraz (onder meer chocolade en uiterst rijp fruit) in deze Franse wijn ontbreken.

Adjectieven

Frankrijk mag er dan volgens de publiciteitsmakers van op z’n kop staan, ik kan er niet ondersteboven van raken. Bij de Britten is deze ‘Chamarré’ al een paar jaar geleden in de markt geheid. Bij ons proberen ze dat pas sinds dit voorjaar. Niet met proeverijen, maar met adjectieven waarin het spul bijna dichterlijk wordt verkocht. Er zitten plaatjes bij die terloops laten zien dat de rooie en de witte het in Londen nog tot een bronzen medaille hebben geschopt. Maar nadat ik ook de rozee en de witte iets minder uitgeblust, maar toch in gepaste droefheid had overleefd, vroeg ik mij af wat voor soort perfide Albionese proevers daar dan wel in die jury moeten hebben gezeten. Lieden met Chamarré-vlinders in hun buik?  Degustateurs misleid door het dwaalspoor waarmee deze op verkeerd hout gerijpte rasmenger hun palatum heeft bespeeld? Heren overdonderd met ‘Frans terroir’, dat met de ‘slimme vrijheid’ van overzee in de mixer is gegaan? Het zal mij een zorg zijn. Wijn behoort niet naar een jury te smaken, maar naar wijn.

Leergeld

Wie zich dus beneden de vijf euro een deuk in z’n geheugen wil drinken mag ik de gang naar de supermarkt niet belemmeren. Houdt hij het bij één of twee glazen, dan houdt hij z’n kop er nog wel bij. Maar wie gekweld wordt door de vermetelheid er een hele fles van te willen consumeren, betaalt hard leergeld. De  ‘geconserveerde’ reisvaardigheid van deze vloeistof zal vermoedelijk andere dan de beloofde droombeelden bij hem oproepen. 

Frankrijk op z’ n kop? Ja, van de weeromstuit misschien. Zeker niet van deze ‘vondst’ waarvoor de wijngaarden van maar liefst  ’twaalfduizend producenten’ zijn afgestruind. Wijn die voldoet ‘ aan de hedendaagse smaak van de consument’, vinden de lieden die hem hebben gelanceerd. Van iedereen dus en overal ter wereld? Gelukkig houden ze behalve de Eiffeltoren in de reclameplaatjes ook de flessen op hun kop. En daarmee valt alles dan weer op z’n plaats.

Laat ik de spelling voor deze ene keer iets aanpassen: Chamarree, nou...nee.