Op zonnige dagen is het doodzonde om voor wijngebeurtenissen steevast naar de Randstad te moeten reizen. Dat openbaar uit-en-thuis-vervoer duurt meestal driemaal zolang als de proeverij. En de bevindingen leveren aan ervaringsverbreding lang niet altijd op aan wat er op geduldig papier over is aangekondigd. Een enkele keer gebeurt er wel eens iets ‘wijnigs’ in Brabant. Melige festijnen, meestal van Blauwjurken die het vaak drukker hebben met gildebroeders-knokkerij binnen hun getrapte bestuurslagen dan met wijnaangelegenheden. Is er iets beneden de rivieren, dan blijft het Randstad-schrijversvolk meestal zitten waar het zit. Daarheen reizen duurt het journaille te lang. Bovendien teren ze daar op de misplaatste arrogantie dat je voor een ware wijngebeurtenis nooit in een bierhoek moet zijn. Want daar pakt het gemiddeld hoofdelijk verbruik aan gerste-nat per definitie hoger uit dan boven de scheidingssloot, waar de jajum-innemer trouwens net zo breed is vertegenwoordigd als de wijnvriend.

Houdt niet over

Op zo’n zonnige dag blijf ik voortaan in Bourgondisch Brabant, aan welke vineuze verleiding elders ik ook mag worden blootgesteld. In een Brabant, waar de allochtone koffiehuizen de kroeg nog niet overheersend hebben verdrongen en een kop thee niet de bijsmaak heeft van een cultureel conflict. En op