Grutters bederven Franse wijndorst

Toegegeven: het is een gewaagde stelling. Maar ik hou vol dat Franse super-grutters meewerken aan een dalende wijnconsumptie. Ze blijven maar ‘geloven’ in een assortiment dat bestaat uit de laatste stuiptrekkingen van nog niet geruimde meukboeren, die net iets meer willen vangen dan de ‘tonneau’- of de destillatieprijs. Wat die in een wijnfles durven te gieten, is meestal een poging tot mishandeling van het consumentenlijf. Een kastijding die- naar mijn recente waarneming- hoe langer hoe minder vrijwillige wijnmartelaren oplevert, omdat die het voor gezien houden. Neem nou de schappen van zo’n grootschalige krentenweger als LeClerc. Honderden flessen beneden de 6 euro. Maar wat je er ook uit pikt, het zal je slecht bekomen.

Niet beter

Tijdens mijn jaarlijkse ontspanningstoernee in Gallië heb ik traditiegetrouw weer een reeks supermarkten aangedaan om na te gaan wat daar aan eenvoudige, genietbare wijnen te koop is. En opnieuw heb ik moeten vaststellen dat het er niet beter op wordt. Geen wonder dat steeds minder Fransen wijnen van eigen bodem uit deze klasse willen drinken. Alle verbeterde wijnmakers-kennis ten spijt. Dat een eenvoudig product ook drinkbaar moet zijn, wil er bij die lieden maar niet in. Onder de fraaiste etiketten en verleidelijkste beschrijvingen meuken ze maar raak. Daarin gesteund door grootgrutters die dozen wijn in tochtige  magazijnen neerkwakken en dagen in neon overeind laten staan. En niet alleen de Fransen zèlf, maar ook de toeristen worden daar radeloos van. Hoofdschuddend duwen ze hun winkelwagentje langs rijen flessen, waarvan uitsluitend de prijzen verlokkend zijn. Van de inhoud raak je meestal na de tweede slok al ontregeld. Wéér voor een euro of twaalf (want drie probeerflessen meegenomen) de gootsteen in.

Afgeleerd

Waarom blijven supermarkten dat wrange, smaakloze vocht toch inkopen? In ieder geval niet vanwege de kwaliteit. Om de prijs dan? Dat wordt zelfs voor vier euro de fles ééns en nooit weer als daarmee alleen de spoelbak een plezier kan worden gedaan. Consumenten die ik erop aansprak bevestigden zonder uitzondering voorgoed te hebben afgeleerd in een Franse supermarkt goedkope wijnen aan te schaffen. Wat daar wordt aangeboden is mild uitgedrukt een blamage voor de reputatie van niet bepaald het minste Europese wijnland. Straks gaan teleurgestelde consumenten nog borden langs de weg plaatsen met de waarschuwing: ‘Veiliger dan in meuk kunnen uw vermoorde papillen niet zijn’.

Misverstand

Ten einde raad begaf ik mij, na een rondgang door het ‘departement du Lot’, in Souillac naar het ‘Atrium’ van wijnmagnaat George Vigouroux uit de Cahors. Die streeft ernaar in diverse Franse regio’s de wijnen uit het zuidwesten meer bekendheid te geven. Eerst proeven, dan kopen, lijkt het voordeel bij Georges te zijn. Nou, dat is een misverstand. Proeven mag, maar van die honderden vierkante meters opgeslagen wijn alléén die paar Cahors, die Georges zijn personeel permitteert uit te schenken. Verder helemaal niks. Ik vraag een soepele wijn, zonder dat irritante meukzuur als kenmerk van onrijpe druiven. De verkoper haast zich naar een doos Château Sainte Cecile, waar hij een cuvée Allegro Gaillac uit haalt. Een koopje voor 5 euro, vindt-ie. Thuis, even verderop in ons Franse woondorp, schenken we deze 2005 vol verwachting uit. Helaas: opnieuw dunne, wrange plonk die bij ons niet eens de voorselectie van een concours zou halen. Het gaat dus niet altijd op dat ‘le caviste’ een beter aanschafadres is dan de prijsbokser.

Overdrijven

Ik probeer het nog maar eens met de Côtes du Rhône Villages van Gabriël Meffre. Carignan en syrah. Goud op de ‘foire d’Avignon’. Dun en onaangenaam acide. Vergeet hem maar.
Hoe staat het eigenlijk met onze eigen streekwijn Coteaux de Glanes? Dat ga ik na ik in de dorps-pizzeria. Daar bestel ik de Tradition 2009. Geboren op de Dordogne-oevers in de buurt van de Gouffre de Padirac, vlakbij het kasteel Castelnou onder het stadje Brettenoux. Zeven ‘gepassioneerde’wijnmakers, aldus het etiket, bieden deze wijn aan als ‘de vrucht van hun gezamenlijke inspanning en kennis’. De wijn moet ons ‘verrukken’en ‘onder alle omstandigheden plezier’ bezorgen. De wens blijkt hier de vader van de gedachte. De wijn, merlot, gamay en ségalin, valt bar tegen. Ook in wijnbeschrijvingen houdt de Fransman nogal van overdrijven. Zoals de VVV’s daar de simpelste attractie als een nationaal wonder plegen voor te stellen.

De beste wijn van deze toer kwam nog van Lidl. Inmiddels op weg een geduchte kwaliteits- en prijsconcurrent te worden van Carrefour, Casino, Auchan, Intermarché en LeClerc . Voor 2 euro nam ik daar een fles Côtes du Roussillon 2009 mee die genietbaar was. Op het etiket stond: ‘Voor al uw maaltijden’.

Wie wijnconsument wil blijven moet ik dat laatste dringend ontraden.