Media-geile Ilja heeft het weer eens geprobeerd. Z’n eigen wijn de hemel in prijzen omdat die betaalbaar, drinkbaar en niet vermoeiend zou zijn. Wie erin gelooft moet hem kopen. Wie wil doorgaan voor ervaren proever laat hem nog wel eens staan. Ilja staat met zijn pulp-, pardon, tulpflessen intussen wel bij de grootgrutter. Die zit daarmee een niet weg te cijferen deel van het Franse culturele erfgoed in stand te houden. Bovendien heeft deze volksravitailleerder tenminste door wat al die bevlogen proevers moet zijn ontgaan. 'De' consument met een rekruten-palatum heeft niks tegen maar juist iets MET Ilja’s wijn.

En daarom, meldt de schepper van dit sap, vliegt daar vooral de rozee boven zuurstokniveau de deur uit. Toch wensen wijnprofs Ilja uit pure kinnesinne niet voor vol aan te zien. Wat moet die opgefokte baret-met-snor eigenlijk op hun terrein? Een partij katten? Concurrerende wijnen als 'meuk' de gootsteen in schrijven? Boekjes produceren die alleen maar lopen omdat het volk niet doorheeft dat Ilja de kopers tot slaven van zijn marketingstrategie heeft verlaagd? Intussen tellen de rooie ruggen lekker aan. Kunnen die broodschrijvers niet zeggen.

Vult u maar

Het klinkt tegenstrijdig. Maar dat z'n wijn de schappen 'uitvliegt' bevalt Ilja maar matig. Zijn hele leven als wijnheer van het goede leven loopt erdoor in de Gort. Dat heeft hij in alle eerlijkheid opgebiecht aan de grootste krant van Nederland. In plaats van lekker aan de stamtafel in zijn Franse dorpskroeg te hangen, moet 'ie met een stofjas dagenlang het magazijn in om kartons voor Appie af te vullen. Past dat een kasteelheer van stand, die zich graag onder het gemene landvolk mengt? Of die graag een praatje maakt met passerende wijnboeren-op-tractors. Wiein plaats daarvan zijn dagen moet vullen met emballage moet zich zwaar ingepakt voelen. En dat doet Ilja ook, geeft hij openlijk toe. Daarom vraag ik de grootgruttersrozeedrinkers met klem zich te matigen bij de aanschaf van Ilja-wijn. Anders komt zo'n man nooit meer buiten. Op zijn kasteel, meldt de krant, is hij al deeltijd-depressionist geworden, omdat hij de ongecompliceerde landman op de tractor niet dagelijks meer kan spreken. En Ilja leeft van contact, niet van karton. Als het zo doorgaat zal 'ie z'n chateau moeten ruilen voor een kliniek. Misschien pakt het leven dan na verloop van tijd anders voor hem uit. In vroeger dagen kon Ilja zich nog in roesachtige vergetelheid opsluiten. Maar sinds onder zijn baret het denkbeeld macereert dat wijn met weggejaagde alcohol daar ook bij helpt, is ook die mogelijkheid vervlogen. Want het 'qool'-systeem waarmee deze ‘uitvinder’ naar de openbaarheid is gedreven, levert nog maar 'wijnen' van 8 % . Daar wis je al die inpak- misere plus de imagodeuken van Hubrecht de Ontmaskeraar niet mee uit. Als 'ie de heavy-metal-rinkelende kassa eens een paar uur niet wil horen, is Ilja verplicht dat geluid met een nieuwe jingle-compositie te overstemmen. Dan is 'ie dus geen wijnboer meer, maar notenboer. En daarvoor begeeft hij zich niet onder de Franjolen.

Bedevaart

De kliniek dus maar. Al is het alleen maar om te vermijden dat hij onder de gedealcoholiseerde dorst van een aanzwellende klantenstroom bezwijkt. Niets meer bestellen, helpt hem uit zijn Gallische nood. Stuur liever een warmhartige solidariteitsbetuiging. En doe maar eens wat langer met je laatste rozee. Dan heb je kans dat’ie het allemaal overleeft. Ilja kennende zorgt hij dan wel dat je straks een promotie-bedevaart naar zijn wijnmagazijn kunt maken. En voor de Gelovigen onder ons: met alcoholarme ‘wijn’ als wij(n)water. Nou maar afwachten of ’ie mij ook gaat inpakken. Ik neem er alvast een advocaatje op.