Het gestamel van ‘Hollanders’ is inmiddels tot ver over de grenzen bekend. Herhaaldelijk wordt mij voor de voeten geslingerd dat we zo belazerd praten, stotteren en stuntelen. Dat wordt erger naarmate het drinken van meuk in alle lagen van de bevolking oprukt. Drie flessen ‘wijn’ voor een tientje is al teveel. Het kan ook voor iets meer dan de helft. Op die manier raken steeds meer landgenoten, of wie daarvoor doorleren, besmet met de wantaal-bacterie, waartegen in polderland nog geen enkel nuttig verdelgingsmiddel is uitgevonden. Een paar recente voorbeelden: de woordvoerder van de wetenschappelijke raad voor het regeringsbeleid bestaat het om in een kort radio-interview acht keer ‘zakmarzegge’ uit z’n strot te krijgen. Deze morgen valt hetzelfde te noteren voor de maatnemer en vlotterik onder de radioverslaggevers, te weten ene Sven Kockelman. Die zou een hoop kunnen leren van het terugspoelen van z’n eigen onzin. In dezelfde uitzending doorspekt een Noordzeevervuilingsbestrijder elke zin vijf maal zinloos met ‘ja’ of ‘nou ja’. En voor de camera verschijnende deskundologen presteren het op elke vraag het antwoord te beginnen met: ‘Nou ja, kijk’. En de stopper: ‘Op een gegeven moment’ houdt in de offici

Modieus

Slordigheid, luiheid, taalarmoede, behoefte aan denkpauzen of- nog zo’n repetitieterm- kopieergedrag? Wie zal het zeggen. En dan zwijgen we nog over die wanstaltige uitspraak waarmee bijvoorbeeld omroepsters bij de Commerciëlen zich modieus tooien, helaas al nageaapt door ons aller Astrid van de Publieken. Evenmin heb ik dan nog de aandacht gevestigd op een al bijna onuitroeibare taalziekte die ik als volgt duidelijk kan maken: ‘Wij zijn gis… uuuuh, gisteren een kwartier te uuuuh te laat bij Schip uuuuuh Schiphol aan uuuuh gekomen. Een infectie die zelfs de top van intellectueel Nederland niet heeft gespaard.

Spraakcentrum

Op een recente wijnreis naar Italië spraken collega’s mij daarop aan. Het viel hun op dat dit soort verschijnselen zelden of nooit optreedt in Spanje en Italië. Ook niet in Duitsland. In Frankrijk weer wel. En in België uitsluitend in achterstands-Wallonië. Ze leidden daaruit af: hoe beklagenswaardiger de wijnkeuze van de consument, of hoe droeviger het aanbod, des te meer stamelt en stottert hij. Voor Frankrijk gaat dat vooral op in de Bordelais Ordinair. En omdat het gros van de Nederlanders zich in supermarkten met meuk bevoorraadt, wordt het polderlandse spraakcentrum zodanig aangetast dat deze inconveniënten als het ware hulpmiddelen worden om nog iets samenhangends te kunnen uitkramen.

Diagnose van de kouwe grond, hield ik de collega’s voor. Maar toch stof om over na te denken, zakmarzegge. Nou ja kijk, zolang er geen kruid tegen gewassen wil zijn, zal de besmetting wel verder om zich heen grijpen. Zou het dan geen goed idee zijn dit legioen van stamelaars een degelijke wijncursus te laten volgen, met leraren uit onbespoten landen?