Het is niet de eerste keer dat wijnschrijvers zonder hard bewijs worden beschuldigd van profijtelijk schrijven. Ook in ons land rouleren er geregeld roddels over lieden die voor een gunstige wijnkritiek zouden worden betaald. Of dat nou in geld of natura is of in de vorm van andere tegen-‘diensten’, die deze schrijvers zelf niet als een vorm van omkoperij zouden zien. Maar ondanks die verhalen is er, voor zover ons bekend, nog nooit iemand openlijk voor aan de kaak gesteld. Wel wordt er af en toe gestrooid met de verdachtmaking van belangenverstrengeling.

En daar is wel eens iemand met naam en toenaam bij genoemd in een landelijk dagblad. Maar verder dan wat indicaties kwam de betrokken ‘aanklager’ niet. Wat wel geregeld voorkomt is dat lieden uit de wijnhandel zogenaamde ‘columns’ op een commercieel getinte wijnwebsite loslaten en daarin reclame voor eigen standje mogen maken, omdat ze hun afscheiding gratis leveren. Dat is al vervuiling genoeg. En ook het feit dat het merendeel van de zogenaamde wijncolumnisten verhaaltjes bedenkt rondom het pluggen van een wijntje, steevast het einde van hun a-literaire masturbatie, wijst op een instelling die ver afstaat van integere en onbevooroordeelde wijnjournalistiek.

Want wijnschrijverij en wijnjournalistiek hebben, zoals ik al vaker heb opgemerkt, maar één ding gemeen: het woord wijn. Wijnschrijvers laten de schoorsteen roken. Als het moet met het uitvoeren van commerciële opdrachten, waarvoor een journalist zich zou (moeten) schamen. Een (wijn)journalist heeft als enige opdracht de waarheid te vertellen of boven water te brengen, met behulp van informatiebronnen die als betrouwbaar te boek staan. De wijncolumnisten onder hen mogen aan vermakelijke overdrijving doen en mogen ludiek spelen met de waarheid, maar dan heb je het wel gehad.

Het is betreurenswaardig dat maar enkele media in ons land van commerciële smetten vrij zijn gebleven en dat ook zo proberen te houden. De rest neemt het niet zo nauw, onder het motto dat ze zich niet kunnen veroorloven van de wind te leven. Op zich een verdedigbaar standpunt, als daar maar niet een zodanige rek in zit dat daardoor de berichtgeving in haar geloofwaardigheid en vooral in oorsprong wordt aangetast.

In Nieuw Zeeland doen nu ook beschuldigingen van omkoperij aan het adres van wijnschrijvers de ronde. De topmensen hebben zich daar nu tegen gekeerd door een charter te tekenen, waarmee zij verklaren geen enkele vorm van betaling te accepteren voor hun wijnkritieken en –verslagen. Onze correspondent meldt daarover het volgende:

“Leading New Zealand wine writers have formed an association to counter claims that some critics are being paid by producers to write favourable reviews.

Twenty-five people including critics Michael Cooper and Bob Campbell have joined the Wine Writers of New Zealand group, signing a charter promising that they will not accept payment for their reports.

Mr Cooper says the group's formation has been hastened by concerns that some writers are being paid directly for wine reviews.

He says it is important to dismiss perceptions that writers are in the pockets of wineries.

Mr Cooper says while wine writers may receive hospitality from the industry, they would soon lose credibility if they responded by writing favourable reviews about poor wine”.

Een handtekening onder een verklaring zegt weinig. Die garandeert op zichzelf nog geen integer gedrag. Hoogstens de intentie daartoe. En hoe de 'good boys' in Nieuw Zeeland de 'bad  boys' in dit opzicht willen controleren en wat voor sancties daar dan op staan, is uit de berichtgeving weggelaten. Niettemin is het een begin van een soort gedragscode, die weliswaar niet nodig zou moeten zijn, maar die in dat land kennelijk in een behoefte voorziet. We wachten af hoe het in de praktijk uitpakt.