Sommige wijno’s vloeien over van masochistisch zelfvertrouwen. Zo zitten er een paar bij de wijnportal van linke Derrick die zich aanmatigen de nieuwste Wijn Top 100 te kunnen presenteren. Aan al die ramptoeristen die op die website bijna verdrinken in het commerciële moeras. Marketing noemen ze dat daar. Want Derrick werpt zich in zelfpromotie geregeld op als goeroe in dat mistige vak. En er zijn zelfs cyclopische jury’s die daar prijzen voor uitreiken. Waarmee nog eens wordt geïllustreerd hoe ernstig het (wetenschappelijk) onderscheidingsvermogen in polderland is aangetast. Tot nu toe heb ik altijd gedacht die Top 100 al voorbij te hebben zien komen, nadat ik twintig keer naar de Wijn Top 5 had gekeken. Maar die is bij gebrek aan inspiratie gestold in Wijn Flop 5. Dus daar komt niks meer vandaan dat we aan wijn boeiend zouden moeten vinden.

Overigens hebben nog tientallen andere wijnmedia het in een Wijn Top 100 gezocht. De Wine Spectator bijvoorbeeld. Of de blogs van internationaal doorgebroken wijnologen die uitdrukkelijk hebben laten weten dat zij onomkoopbaar zijn. En nu dan dus de Top 100 van Derrick. Of liever: van twee zijner betaalde vazallen, die de oeuvreprijs alleen al nooit zullen verdienen omdat pluggen te boek staat als de meest abjecte vorm van wijnjournalistiek. Vandaag om 10.53 uur verzond Derrick daarover een e-mail aan al zijn nieuwsbrief-verslaafden, van wie hij hoopt dat ze in de kortste keren zijn wijn-webshop leegkopen. Als onderwerp van de e-mail staat genoemd: Wijn Top 100. Maar bij verder lezen zien we dat het in feite gaat om ‘de 100 MEEST OPWINDENDE wijnen’, althans naar de op vatting van twee broodschrijvers. Die zagen er kennelijk geen been in op te treden als commercieel aangever in Derricks wijncabaret, waar buiten plug-‘columns’ en geleend nieuws niets meer gratis is.

Deze medeplichtigen hebben-en het staat er echt- ‘de hele wereld afgezocht naar de MEEST KARAKTERVOLLE wijnen'. Als dat geen pagina in het Guiness-record Book waard is, wat dan nog wèl. Al die wijn-halfgoden kunnen ons nog meer vertellen: Derrick heeft toch maar mooi het monopolie. En vanaf vandaag, zegt de website-baas, worden die wijnen gepresenteerd als ‘de 100 LEKKERSTE’. Dat betekent dat Derrick tussen de meest opwindende, de meest karaktervolle en de lekkerste geen onderscheid blijkt te kunnen maken. Dus dan zullen die proefnotities er ook wel naar zijn. Hopelijk heeft-ie meer verstand van de handel die hij daarachter in zijn eigen winkel bedrijft. Want daarin keurt de slager z’n eigen vlees. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is de wijnconsument op die manier om de tuin te leiden en naar de voorraad te lokken. En 'om jou eens goed in de watten te leggen' krijg je eenmalig 15 % korting op een pakket van minstens 60 euro bestelwaarde. Dat komt dan aan 'in opvallende kleuren', waarvan 'je buurman spontaan jaloers wordt'. Kom daar maar eens op! Wie voor zo’n verleidelijke tekstkunst niet zwicht, moet maar een andere wijnwebsite zoeken.

Om het extra smeuiïg te maken heeft Derrick, die de inventiviteit zelve is, ook nog een WijnWinst-club bedacht, die hem geldt oplevert zodra jij nog eens extra korting krijgt op het totaal van je bestellingen. Een zakelijke supervondst die ik graag in de aandacht van de Marketing Award-jury van het Productschap Wijn aanbeveel.

En daar blijft het waarachtig niet bij. Derrick strooit ook met Prinsheerlijke- en Kennismakings-pakketten, die dan wel niet als opwindend worden verkocht, maar weer ander snoepgoed bevatten dat snel de winkel uit moet. Pecunia non olet. Geld heeft vaak een begeerlijker geur dan wijn.

Daarom begrijp ik volkomen dat zo’n jongen geen tijd meer over houdt voor een persbericht, waarin hij meedeelt  ongekleurde consumentenvoorlichting voortaan graag aan anderen over te laten.