Wie zou al die ‘helden’ bij Koninklijke Horeca Nederland eigenlijk hebben verzonnen? Ineens kwamen ze uit alle hoeken en gaten. Compleet met foto’s en vermeende heldendaden die uitmondden in een ‘nominatie’. Nou is polderland altijd al gek geweest op eretitels. Want daar kun je een heel netwerk mee zoet houden zonder dat het veel kost. Als je iemand met glitter in de schijnwerper kunt plaatsen, hoef je hem geen opslag te geven. Want, zo zei de ouderwetse werkgever in mijn tijd nog, ´dan komt het hele salarisgebouw los van z’n fundamenten’. En dat moeten we niet hebben. De vakbonden zitten de bazen toch al voortdurend op de hielen. Als ze maar een decimaal achter de komma aan conjunctuurverbetering ruiken, ligt er weer een looneis van Agnes de Rondborstige op de mat. Geen wonder dat toekomstige magnaten in drommen op de stoep staan bij Nijenrode om zich daartegen straks te kunnen wapenen. Glitter dus en eerbetoon, in plaats van een dikker salaris. Plus op z´n minst een video van de ceremonie voor de kleinkinderen.

Wat moet je nou doen om horecaheld te worden? Aan de schriftelijke motivering van deze verheffing uit de gewone werknemersstand ontleen ik het volgende. Om te beginnen moet een held ‘een luisterend oor hebben’. Logisch, want als hij doof blijft voor redelijke wensen van zijn horigen, kan hij het nooit ver schoppen. Een held moet ook ‘niet stil blijven staan’. Want ook het beroepsleven draait met de klok mee. En roepen we niet herhaaldelijk dat stilstand achteruitgang is? Van zo’n exclamatie dient zeker een aspirant- held zich herhaaldelijk te bedienen om het ondergeschikte volk z’n luie aars te laten verheffen. Bij de hand nemen en wegwijs maken. Dat zit ook in het verplichte takenpakket van de toekomstige held. Stel je voor dat-ie het er op die punten bij zou laten zitten. Dan zou het hele bedrijf in de soep lopen. Want niets is onberekenbaarder dan een stagiaire die z’n vergoeding voorrang geeft boven communicatie met de baas. Begeleiden, coachen (wat dat ook zijn mag) en vriendelijk zijn. Kennelijk ontbreekt het daaraan in bedrijven zonder horecahelden. Want ook die zaken zie ik als pluspunten voor het diploma held genoemd. Geen wonder dat de hoogste horeca-heren niet met al die klachten naar buiten durven te komen. Want er is geen beginnen aan om de veeleisende gast van vandaag tevreden te houden. Klantvriendelijk zijn, dat gebeurt daar alleen als het goed uitkomt en niet teveel kost.

Tenslotte lees ik dat je als aspirant-held ook ‘geïnteresseerd’ moet zijn in je vazallen. Of dat althans zodanig moet voorwenden dat niemand in de gaten heeft dat je acteert.

Als dat soort ‘talenten’ een horeca-zwoeger al tot held maken, struikelen we straks over de ‘genomineerden’. Kan de lat voortaan ietsje hoger, horecaheren?