Schrijven, heb ik al vaak uitgelegd, is ook in wijnland méér dan woorden achter elkaar zetten. Maar veel letterbrakers handelen daar niet naar. Neem nou die categorie die u zogenaamd ‘voorlicht’. Over wijntjes die ze niet zonder eigenbelang pluggen en die jij ‘niet mag missen’. Die vertoont geregeld een taal-hufterschap, waarvoor een fatsoenlijk opgeleid mens zich schaamt. Of denk eens aan die nieuwlichters die proberen je op smakelijke wijnspraak te trakteren. En daarbij over hun eigen vondsten struikelen. Die willen dat je al verslaafd raakt nog voordat je een druppel in je glas hebt. Blijf dat volk uit de weg! Vindt ook ons aller Onno, die zijn bestaan opvrolijkt en financiert met Bourgondische geneugten. Onno, zijn naam is Kleyn, heeft ook een bloedhekel aan al die taalverkrachters in de wijnschrijverij. Aan die ouwe-jongens-club valt in dat opzicht nog amper iets te corrigeren. Maar de nieuwe generatie wil hij graag inspireren tot verteerbare prestaties, die in dit kelderende land van parlementaire en culinaire proleten zo schaars zijn geworden. Daarom gaat Onno een schrijfcursus geven. Daar moeten minstens 12 deelnemers voor zijn, anders gaat het over. En die moeten ieder ook nog eens 315 euro neertellen. Op die manier incasseert Onno 3780 euri in drie avonden. Natuurlijk is dat niks vergeleken bij al dat gegraai in die Raden van Wanbestuur, maar toch leuk meegepikt. Je verzamelt ten slotte niet voor niks jarenlang ervaring in eten en drinken dat het een aard heeft. Zodra ik dat geldelijke bijeffect vernam, heb ik, als 'oeuvreprijs'-winnend columnist, maar afgezien van een eventueel beschermheerschap.

Wat gaat Onno de Onwetenden bijbrengen? Daarover zegt hij op z’n eigen website dat hij de cursisten ‘handvatten’ aanreikt. Want culinair schrijven is een vak dat je kunt leren, denkt Onno. Dat aangeboren talent daarbij helpt, spreekt voor zichzelf. En wat we daarvan zoal in huis hebben, kunnen we bijvoorbeeld dagelijks lezen op de website, die Onno aan een bijverdienste helpt. In de zogeheten ‘columns’ van ‘angels’ die ‘de Wijnportal’ gratis van taalvervuiling voorzien. Mij lijkt dat de eerste lichting cursisten daar moet worden gezocht. Onno geeft ze dan zicht op ‘het schrijven zelf, de stijl en de inhoud'. Hij beantwoordt tijdens deze ‘collèges pour les nuls’ tevens de vraag of en zo ja hoe je de kolommen met gein moet doorrijgen om ze zogezegd een lange afdronk te bezorgen.
Nou is Onno van huis uit geen taal- of stijleducator. Wat hij weet heeft hij zichzelf geleerd. Zo is hij onder de zakelijke columnisten de kampioen van de korte zinnetjes. Tien woorden is al veel. En Onno jongleert ook graag met plastische en dichterlijk bedoelde expressies die hij- ik denk ter plaatse- bedenkt.

Ik geef een paar voorbeelden:

• ’Er dromen dromerige dorpen’. Het zou nog mooier zijn geweest als hij dat in de Drôme had waargenomen, maar het was dacht ik in de Vaucluse.
• ’Ansichtkaarterig mooi’. Hoe mooi dat is, ligt steevast aan de fotograaf, maar dit terzijde.
• De wijn ‘hotsebotst grijnzend door de mond’. Dat is bedoeld als compliment, maar je houdt er wel een bont en blauw palatum aan over.
• Onno proefde ook eens wijn die ‘feestelijk het keelgat in pruimt en braamt’. Sappige werkwoorden, zullen we maar zeggen.
• ’Rotsen grijnzen minzaam op je neer'. Als je rotsen vervangt door wijnologen, komt het gevoel wat duidelijker over.
• ’Hoe hard je het hout laat schroeien, bepaalt de smaakintensiteit’. Nee, die smaak bepaalt niks. Die WORDT juist bepaald door de schroei-intensiteit.

Waarmee ik nou niet goedkoop wil concluderen dat de lamme de blinde helpt. Maar voor de duidelijkheid nog eens  vaststel dat je een euro maar één keer kunt uitgeven…