Publiciteit? Kunnen ze altijd gebruiken. Al vaak gehad. Maar zitten ze erop te wachten? Eigenlijk niet meer. Wie weet in wijn-polderland niet dat Ron (59), plus zoons Thierry en Eric-Paul Sanders eind 2010 wijnkopers ‘van het Jaar ’zijn geworden? En als we het hebben over de tweejaarlijkse Franse Rally ‘vol vineuze en gastronomische geneugten’, welke bedenkers komen er dan in beeld? Kijken we vervolgens naar de respectabele lijst van bijna 40 restaurants die ‘de’ wijn voor sprankelend volk verkopen en die ‘BUBB’ heet, uit welke stal komt die dan? Waarmee ik maar wil zeggen dat de naam wel gevestigd is. Publiciteit, nooit weg. Maar verder houdt de Leidse wijnkoperij zich liever onledig met klasse-wijn. Voorkeur: Bourgogne, maar het mag ook ander Frans zijn. Als het maar deugt. En als de heren er maar unaniem ‘achter staan’. Want er komt nogal wat het land binnen dat zelfs de lading vaderlandse wijngidsen niet meer haalt. Dat moest eigenlijk verboden zijn, maar we hebben helaas geen wijnpolitie..

Ambacht

Wijn komt niet uit de fabriek maar van ‘artisans’. Lieden, die het wijnvak als ambacht zien en vinden dat niet de computer de smaak bepaalt. En in het Leidse proeflokaal hangt die sfeer meteen om je heen. In de jaren zestig begon Ron’s vader de zaak. En zo’n 45 jaar later mag z’n zoon het lintje Chevalier Mérit Agricole op z’n revers dragen. Niet dat Ron Sanders daarmee te koop loopt. Snoeverij is trouwens bij de hele familie niet in de gratie. Er wordt stevig aangepakt. Want er moeten 3 gezinnen van het bedrijf leven. ‘Er wordt puur op kwaliteit gewerkt’’ staat in Hubrecht Duijkers motivering voor de nominatie Wijnkoper van het Jaar. Er komt daar in Leiden geen wijn het magazijn in of ze moeten hem ‘zelf graag drinken’. Zo ging het ook met die crémant die nu eens niet uit de Bourgogne maar uit de Elzas komt. En pinot blanc, die bij Sanders de ‘huisbubbel’ is, die ze het met plezier laten opnemen tegen duurdere champagnes. Loopt als een trein, zeggen ze.
Ik krijg hem in het glas als ik eindelijk de gelegenheid heb om in te gaan op Ron’s herhaaldelijke uitnodiging: ‘Kom eens langs’. Ik zeg: eindelijk. Want daardoor heb ik een aardige reeks feestjes gemist. Werken is gezond, vinden ze aan de Leidse Doezastraat, maar je voelt je nog beter als dat ritme op gezette tijden wordt onderbroken met een nette uitspatting. Beter bekend als ‘passende alcoholische recreatie’ En daarvoor is in die contreien al snel een aanleiding gevonden, zowel te land als te water.
Aan de Franse Rally van Sanders heb ik nog niet meegedaan. Deze keer beperkt de rit zich tot Oegstgeest, waar ik met het drietal enkele genoeglijke uren doorbreng in De Beukenhof. Wijnen, die ik niet allemaal ga noemen, en gerechten op hoog niveau komen in zelf gekozen combinaties op tafel. Ze maken het bijna onvermijdelijke ‘wijnarrangement’ overbodig. De uitschenkers halen de flessen gewoon uit een meegenomen karton. En ‘thats it’.
 

Overslaan

Vraag aan Ron Sanders: waarom zie we hem en de zoons nooit op een concours en zelden op en andere wijnmanifestatie? Simpel: ‘Omdat niemand daar brood in ziet. Neem nou zo’n jaarlijkse nationale competitie. Daar vallen prijzen in wel 12 verschillende categorieën. Met al dat bling weet de consument niet meer hoe-ie het heeft. Al die evenementen slaan we over. Alleen de Wine Professional staat in de agenda. Omdat je daar direct contact maakt met bestaande en mogelijk nieuwe klanten’ En voor het overige zoeken de heren Sanders het liefst hun eigen assortiment bij elkaar. En dan gaat het om ‘trouvailles’ als de Viognier 2010 van Domaine Barou. Een vin de pays, die op een steenworp van Condrieu z’n geboortegrond heeft. Je zou het een ‘Presque Condrieu’ kunnen noemen. Maar dan met de kanttekening dat die van een beter niveau is dan menige AOC-naamgenoot.
Ron, Therry en Eric-Paul maak je op op hun vakgebied niet veel meer wijs. Ze hebben een voorkeur voor dichte, geconcentreerde wijnen met ‘rondeur’ in de afdronk. Dat geldt ook voor de Bourgognes, waarin de wijnkoperij is gespecialiseerd. Veel van die wijnen zijn mager, bijna schraal. En met die creaties moet je bij Sanders niet aankomen. Wel voor huizen als Antoine Olivier. Of, om eens een ander halfrond te kiezen, voor Eradus. Ooit begonnen als bloemenkoopman en nu topproducent.

Kom eens langs, zei Ron. Nou, dat doen we nog eens over.