Eerst vonden we dat de samenleving moest ‘onthufteren’. Maar bij gebrek aan noemenswaardig resultaat hebben we daar inmiddels iets op gevonden. De digitale wereld, waaraan menigeen een schaduwbestaan ontleent, moet nou weer ‘ontmutsen’. Er zijn te veel wezens van het vrouwelijk geslacht die de ‘sociale media’ ontheiligen met relatie- en nakomelings-bazelarij. Daarom moeten anderswillenden zich verenigen in een anti-muts-netwerk, dat krachtdadig om zich heen slaat. Hoorde ik vandaag zo’n voorvechters-Miep op de radio uitkramen. Ik zie het al voor me: Wijnwijs-vrouwen in Opmars. Of zoiets.

Overleven

Nou, ik kan je vanuit een halve eeuw ervaring garanderen, dat het niet gaat werken. Net zo min als al die clubs die in een paar jaar tijd het culinaire genot boven dat van de voortplanting, of pogingen daartoe, hebben verheven. Daar zitten zelfs peuzelaars bij die zich voor elk vleselijk genot incapabel hebben gegeten. En die alle pogingen tot doodslag op een voetbalveld minder kijkwaardig achten, dan al dat gedoe met pollepels, dat vandaag de dag bijna gulzig ‘beslag’ legt op televisie-netwerken. Ik vreesde dat ik in zo’n hoera-peloton ten onder zou gaan, toen ik op de valreep een ‘Gastro Programma’ van vier dagen op het Kroatische schiereiland Istrië werd binnen getild.Twee mannelijke ‘experts’, die ik zelfs in staat acht te proeven hoeveel zon een ijsbergslablaadje in het seizoen heeft moeten ontberen. Een horeca-heer, die bestaanshalve liever heeft dat een eettempel wordt verkocht dan in stille armoe voort vegeteert. En twee vrouwen die, behalve voor kokkerellen in dienst van de zelfmanifestatie, merkbaar veel oog hadden voor enkele manspersonen, in mijn beleving van orde, netheid, wellevendheid en overtuigende presentatie zelfs na renovatie nog geen plaats in de top-100 van tweede-rangs Adjuncten waard.
Al de eerste dag had ik mijn conclusies getrokken. Met deze experts en hun culinaire discipelen zou ik deze reis wel overleven. Daaraan werkten ook de gastheer en het innemende peninsula zelf mee.

Gejongleer

Istrië is een zichzelf financierend toeristisch paradijs, waar niets is uitgesloten, behalve onvriendelijkheid. Kleine employees gedragen zich nog wel eens alsof ze nooit door de muur van de perestroika zijn gestoten, maar dat is het dan wel. Wie er rijk wil worden en zich daartoe door de bureaucratische ‘fire wall’ weet te vechten, kan er in korte tijd een aardige ‘kuna’ aan overhouden. Mits het gaat om ‘exclusieve’ waar, waarvan het aanvangsprijsniveau strategisch slim is vastgesteld. Zo kwam ik in dit land geen wijnmaker tegen of hij liet zich stevig honoreren om ’de natuur z’n gang’ te laten gaan, gevolgd door wat prijsverhogend gejongleer in de kelder. En dat de diploma-(keuken)wanden, waarachter topkoks het roerend eens waren, hier en daar complimenteuzer zijn dan de proevende gast kan opbrengen, is een verschijnsel dat ik maar zal toeschrijven aan het ontbreken van culinaire ‘empathie’. Helaas een wijd verbreid gevolg van een bijna nationalistische boerenkool-cultuur waarvan wij vanaf de wieg zijn doortrokken.

Truffelknuffel

Nee, Istrië heeft mijn hart gestolen. Met als nauwelijks betwistbaar icoon de ‘Truffelknuffel’, de lieftallige die een eenvoudige landman promotioneel omtoverde in Santo Tartufo. Eens de vinder van de grootste witte boslekkernij ooit in dit land opgesnuffeld en nu dagelijks verbaasd over zijn aanzwellend banksaldo.
Istrië, ik heb van je genoten. Van eetfestijnen met een voedingswaarde voor drie dagen. Van eigenzinnig gemaakte, prijzige wijnen die nooit de supermarkt zullen zien. Van toeristische poosplaatsen die reisleiders in de rol van ‘persona non grata’ dwingen. En niet in de laatste plaats van mijn reisgenoten, die goed gemutst op Schiphol arriveerden en daar moesten vernemen wat voor tranen er andermaal in de Top Tien van een zwelggids waren vergoten.
Ook in Istrië zouden ze zeggen: morgen komt er wéér een dag….