Wie vroeger een ‘groene’ wijn aanbood, werd verguisd. Nu is het bijna een compliment. Het begrip slaat niet langer op de onrijpe smaak, maar op de procesgang die aan wijnoogst en botteling vooraf gaat. De wijnboer die ‘groene’ wijn zegt te maken, doet dat vanuit de zorg voor een onverstoord milieu. Geen schadelijke chemische bemesting of bestrijdingsmiddelen. En geen zwaveltoevoeging aan de natuurlijke hoeveelheid die bij de vinificatie vrij komt. In het Amsterdamse Mövenpick hebben 28 Franse wijnproducenten laten zien wat ze met bio-wijnen of op weg daarheen (conversie-stadium) hebben bereikt. Frankrijk telt 4000 bio-boeren die samen 29.000 ‘groene’ hectaren exploiteren. Een toenemend aantal wijnbedrijven gaat nog verder en kiest voor bio-dynamische productie. Ze gebruiken compost van eigen planten, sproeien met gedynamiseerd water en volgen de aanwijzingen van de kosmische kalender, gebaseerd op de planetenstand.



Indrukken van de proeverij: bio- of biodynamische wijnen zijn niet per definitie beter of minder van smaak dan andere. Er kunnen wel verschillen zijn, maar die zijn dan eerder terug te voeren op uiteenlopende oogstcondities, keldertrucs, of effecten van (overdadig) bestrijden of bemesten. En wie zich onthoudt van kunstmatige ingrepen in de natuur om minder gunstige omstandigheden te ‘corrigeren’, kan ook niets camoufleren.
Met de Sauvignons uit de Loire-regio Pouilly-Reuilly, die zich strak en overwegend mineraal presenteren , had ik niet zoveel. Eerder met de midi-wijnen, zoals die uit de Pays d’ Oc. En bovenal met de Corbières, die zich na een periode van terugval lijken te rehabiliteren. Positieve ervaringen noteerde ik ook ten aanzien van de Rhône- en Elzas- appellations die - wonderlijk genoeg- nog niet in ons land worden geïmporteerd en het op de Nederlandse markt goed zouden doen. Bij de Chablis deed zich de situatie voor dat een ‘vieilles vignes’ met afstand een ‘grand cru’ in smaak en mondgevoel versloeg.

Opmerkelijk was dat het wijnaanbod dat ons ’s avonds bij het diner wachtte, typisch op de Franse culinaire cultuur bleek afgestemd, zonder enige ruimte voor aantoonbare Nederlandse voorkeuren.

Education permanente, zullen we maar denken. Maar intussen weten we welke wijnen het bij ons per se niet zouden doen. Strak en tanninerijk is minder onze (volks)smaak dan soepel, toegankelijk en milde aciditeit.

Van het ruime bio- en conversie-aanbod in Amsterdam noem ik de volgende voorkeurswijnen, steekproefsgewijs in het glas gekomen:

• Pinot Gris Bollenberg Vendang Tardive 2008 AOP Alsace Bernard Haegelin. Goed gestructureerd wit, sap, veel tropisch fruit, gevuld en fraaie zuur-zoetspan
• Chablis Les vieilles vignes de Sainte Claire 2009 AOP Jean Marc Brocard. Ronde Chardonnay met mineral accent en terroir-expressie. Concentratie vanuit beperkte opbrengst oude wijnstokken.Lichte zoetindruk. Lange finale.
• Rasteau Prestige 2009 AOP Domaine Coteaux de travers. Doortimmerd en soepel rood van klasse. Op fruit gevinifieerd. Mooie concentratie, elegant. Wijn gist op houten vaten van 5000 liter. Daarna een jaar rijping op fles. Perfecte balans, lange finale.
• Corbières 2010 AOP Chemin de Traverse, La Baronne. Wijn van grenache, carignan en mourvèdre die in de Alaric kennelijk goed heeft gerijpt. Corbières in z´n plezierigste versie. Soepel, fruitig, kruidig en fraaie balans.