PR-offensief van Chianti-dwerg

Ze noemen zich zelf weliswaar de kleinsten, maar ook de ‘besten’ van de Chianti. De goed 25 producenten van de Rúfina, in de Italiaanse provincie Florence. En ze laten het communicatievak met verve bedrijven. Er is nauwelijks een Italiaanse wijnregio te vinden, die een zo breed gespreide publiciteit krijgt als de Rúfina. De wijnen zijn er dan ook naar, vinden ze in de dorpen Pontassieve, Rúfina, Londa, Pelago en Dicomano. De streek verkeert in de omstandigheid dat de ‘fundamentele elementen’ voor de productie van ‘excellente wijnen’ er van god gegeven zijn. Om te beginnen is daar de geologische samenstelling van het land. Voer voor ingehuurde quasi-wetenschappers die toehoorders net zolang doorzagen over elke zandkorrel, dat ze alleen nog uit beleefdheid blijven zitten. Klei-achtige steen, galestro ( mengsel van klei, kalk en magnesium) en alberese (graniet en leisteen) dagen druivenrassen als sangiovese en canaiolo uit het beste van zichzelf te geven. Bovendien kennen de wijngaarden een zuid-expositie op hoge heuvels, ideaal voor een optimaal verloop van het rijpingsproces. Zulke condities monden in deze streek, doorsneden door de rivier Sieve, uit in hoogwaardige kwaliteit. Zolang de natuur haar luimen tenminste niet onberekenbaar loost boven dit zachtaardige land. Frisse nachten en hoge dagtemperaturen bezorgen de wijnen in het algemeen een constante aroma-expressie.

De ‘hoogste’

Rúfina mag dan de kleinste zijn van de 7 Chianti-subzônes, de geringste in zelfverzekerdheid is deze deelregio in ieder geval niet. De huidige 750 hectare leveren jaarlijks zo’n 27.000 hectoliter wijn met de hoogste Italiaanse status: DOCG, oftewel Denominazione di Origine Controllata e Garantita. De meeste producenten zijn lid van het Chianti Rúfina Consortium, in 1991 versmolten met VitiRúfina. Ze dichten hun wijnen zelf de volgende kwalificaties toe: elegantie, persoonlijkheid, bessig fruit, kruidigheid, typische bewaarwijn. Doelstelling: perfecte balans tussen eigentijdse en meer traditionele vinificatiemethoden, met respect voor de landschappelijke waarden. Strenge contrôles en keuring in eigen gelederen bewaken de kwaliteit van ‘Il Chianti Più Alto’, zoals de wijnboeren hun wijn karakteriseren. De ‘hoogste’ dus. Een tamelijk pretentieus waarde-oordeel, dat de wijnmakers dwingt op een constant hoog niveau te produceren, wil de streek niet van z’n zelf gebeeldhouwde sokkel vallen.

College

De public relations- ‘claim’ moest ook deze keer voor het vijfde jaar in Florence worden waargemaakt. Zes Rúfina-wijnen moesten het vergelijkenderwijs vriendschappelijk opnemen tegen evenzoveel Canadese Pinots Noirs uit de provincie Ontario. De bedoeling daarvan is dat de Rúfina’s tegenspel krijgen van druivenrassen die de smaakbeleving en de verwerkingsstijl van de Sangiovese ( met eventuele lichte bijmenging) zo dicht mogelijk benaderen. Dat daarmee ook wijnen werden vergeleken die voor een deel wel en anderdeels niet consumptieklaar waren, scheen het Consorzio niet erg te deren. Je laat de commentator gewoon opmerken dat bepaalde wijnen zich nog wat jong presenteren en daarmee is de kous dan af. De uit alle windstreken opgedaagde degustateurs kregen er anderhalf uur gratis vino-college bij. Over details waarvoor –denk ik – zelfs de bekendste italiaanse wijngids Gambero Rosso zich nauwelijks zou interesseren, laat staan een consument. Er moest zo nodig ‘gescoord’ worden om de proeverij goudgerand voor het voetlicht te brengen. En dat hebben we geweten. De van oorsprong Canadese kennisoverdrager merkte niet dat gaandeweg zijn wijnspraak-computer op hol sloeg, zodat het tempo van spuien en vertalen het absorptievermogen van de aanwezigen te boven ging. Wij troostten ons met de gedachte dat het ‘diner ’aan het slot van de dag wat compensatie zou bieden. Maar we beseften te laat in Italië te zijn, waar buffetten direct na het openingssignaal door culi-infanteristen plegen te worden bestormd. Waarna de achterhoede voor vrijwel lege schalen komt te staan, die in dit geval niet meer werden bijgevuld. Ook de bijbehorende wijnen verdwenen in rap tempo, zodat een organisatie-magnaat ons op de valreep van een wisse dorst moest redden.

Voorkeuren

Tevoren proefden we 12 wijnen, waarvan ik u detaillistische proefnotities zal besparen, omdat ze zelden de grens naar ons land hebben overschreden of dat nog zullen doen. De dag daarop konden we die naproeven binnen een uitgebreider assortiment.
Ik volsta met dit Rúfina- voorkeurslijstje en merk daarbij op dat voor de riserva’s volgens het boekje uitsluitend 2009 zou worden geproefd. Dat bleek niet altijd het geval.

• Podere Il Pozzo Riserva cru 2008. Geconcentreerde wijn. Zachte, soepele aanzet. Volop rood fruit. Dichte structuur, rond en lange finale.
• Marchesi de’ Frescobaldi Castello di Nippozano Riserva cru 2008. Te jonge wijn met als hoofdkenmerk: finesse. Moderne slanke stijl. Zacht rood fruit, stevige zuren, nog wat wilde tannines.. Na verdere flesrijping meer integratie te verwachten.
• Fattoria Lavacchio Cedro Riserva cru 2008. Wijn met een houtaccent, niet dominant maar wel sterk present. Zwart en rood kolen fruit. Dichte structuur. Geconcentreerd, veel sap en fraaie balans.
• Castello del Trebbio Riserva cru 2004. Rijpe wijn, mooie evolutie. Fruit , goede concentratie, evenwichtig en lange finale.
• Montulico 2010. Vanwege de goede relatie tussen prijs en kwaliteit ( 3.50 euro) Viticoltori Colline Arno Sieve. Soepel , sappig, veel fruit. In balans en lang. Gerond met behulp van Arabische gom.

Pinots noirs

De Canadese Pinots Noirs bevielen mij minder dan de Rúfina’s. Op een enkele uitzondering na hadden ze priemende zuren en oversteeg mineraliteit vaak het fruit. Uitschieter: Gravity Pinot Noir Twenty miles Bench VQA 2009. Aromatisch en rond, plezierig fruit, vooral cassis. Lag 18 maanden op Frans eiken.

Heb de organisatie voorgesteld de Rúfina’s volgende keer vergelijkend te laten proeven met Duitse Spätburgunder, die zich de laatste tijd internationaal opmerkelijk hebben onderscheiden.