Wie in wijnland naam wil maken, vindt gewoon een ‘Held’, een ‘Award’, een ‘Ambassadeur’ of een ‘Top Tig’ uit en laat schrijfslaven daarover publiceren. Daarom gaat het halve land al gebukt onder scherts-bling. Maar die andere helft ligt nog braak. Vonden ze bij WineLife, een wijnblaadje met een ‘in bruikleen’ genomen titel die in Australië en over het Kanaal al jaren bestaat. Het komt wel 7 maal per jaar uit en zegt een ‘oplage’ van 40.000 te hebben. Wat daarvan maandelijks vanuit de kiosken bij het oud papier wordt geschud, wordt zorgvuldig geheim gehouden. Maar neem van mij aan dat ze daar van een vette maand spreken als ze er zo’n 25.000 verkopen. Hoeveel pagina’s die lezers dan verteren en hoeveel 'meelezers' er zijn, daar moeten we ook maar een slag naar slaan. Maar zeker is dat dit onvervalst Nederlands periodiek, vol eigen-teelt- angelsaksisch, niet behoort tot de ‘invloedrijkste’ wijntijdschriften in-laten we het ruim houden- de Benelux.


Om wat groter te groeien hebben de meiden achter deze handel daarom maar een ‘format’ van het Britse blad Decanter gejat. Daar zijn ze ooit begonnen een lijst van ‘invloedrijkste’ wijn-Britten te publiceren. Zoiets als de Quote-500, maar dan voor vergist druivensap. Kom, dachten de inhoud-designers, dat gaan wij ook eens doen. En zo kon het gebeuren dat we nou voor de tweede keer worden opgezadeld met de Top-50 van ‘meest invloedrijke' wijn-Nederlanders. Een lijst van lieden die ‘vooral bepalen welke wijn Nederlanders drinken, hoeveel ze daarvoor betalen en wat ze daarvan vinden’, zo luiden de zelfbedachte 'criteria'.


Nou, daaronder valt zowat iedere wijntjesplugger die ons land rijk is. Voeg daarbij de dames en heren die zichzelf in eigen jury’s benoemen of dat hun vriendjes dan wel familie laten doen, en die plaatsen zijn al bijna weg. Blijven er nog een paar gaatjes over voor top- wijninkopers en kampioens-sommeliers. En niet te vergeten voor al die letterbrakers die gidsen vol pleuren met omhoog geschreven meuk, die tegen een aardig honorarium nog altijd wordt aanbevolen terwijl de nationale gezondheid beter verdient. Even afgezien van het feit dat het allesbehalve een ‘eer’ is in een taalkreupel blad te staan, wordt het  ( in foutief Nederlands weergegeven) begrip 'meest invloedrijk’ hier wel uiterst eenzijdig opgevat. Is iemand die veel ‘paperbacks’ verkoopt invloedrijk in de literaire wereld? En hoe invloedrijk is eigenlijk een sommelier die geen andere wijn mag aanraden dan wat z’n baas het eerste kwijt wil? En waarom zou iemand die een gedragsverandering in de corrupte catacomben van de wijn-nering teweeg brengt en dingen ter tafel  brengt waarover anderen liever hun mond houden niet ‘invloedrijk’ zijn? In de Verenigd Staten zijn de belangrijkste persoonlijke websites, zo is gepeild, invloedrijker dan tijdschrift nummer 1. Niet omdat ze importeurs een lol doen, maar omdat ze achter de schermen kijken en daar het vuil aanvegen. Dat durven broodschrijvers hier niet.Of ze houden zich afzijdig, omdat ze anders minder verdienen.


Als de samenstellers van zo’n top-50-lijst een bijna ziekelijke adoratie voor de commerciële kant aan de dag leggen en zich niet afvragen of integriteit en sociaal fatsoen binnen de netwerken niet een centralere plaats in de waardering had moeten innemen, zullen zij met dit ‘initiatief’ in de serieuze wijnwereld bepaald geen school maken. En wie ziet dat de zelf geschapen meet-methodiek ook ‘invloedrijke’ adverteerders van het blad op de top-lijst heeft gehesen, kan zich niet onttrekken aan de indruk dat ons-kent-ons hier een niet onbelangrijk keuze-criterium is geweest.


Ik wil er niet van uitgaan dat aan het opstellen van de lijst een periode van ‘onder invloed’ vooraf is gegaan. Maar degelijk is anders. Sinds de vorige lijst, eerder door een ‘invloedrijk’ collega afgedaan als een ‘samenraapsel van fouten, dubieuze klasseringen en raadselachtige ex aequo’s’, heeft de nieuwe niet aan prestige gewonnen.


Daarom wensen écht invloedrijke Bekende Wijn Nederlanders met dit bij elkaar geritselde stel niet op één hoop te worden geveegd.