Je hebt van die makkers die tot in lengte van jaren zullen doortwitteren. Of hun ziel zullen blijven ontlasten op facebook, waar je trouwens door al die ontlasting geregeld naar adem hapt. Maar als verblijdend verschijnsel mogen we constateren dat ook het wijn-gezever op z’n retour is. Er worden al meer ‘accounts’ opgezegd dan er bijkomen. Sociologen vonden in de jaren zeventig uit dat de kuddedrang in de mens wordt aangejaagd door de behoefte ‘erbij te horen’. Ze maakten daar zelfs een werkwoord van dat in de Dikke Van Dale verscheen. En dan is het pas echt een blijk van dynamiek in de communicatie. Een jaar of drie geleden bereikte de wil om wereldwijd de boot niet te missen ook de polderlandse wijnwereld. Sindsdien is het onbenullige gekwaak niet van de lucht. Over de hele aardbol ligt inmiddels een laag wijnpulp, afgescheiden door goedgelovigen die denken dat cybervriendschappen echt bestaan en dat een paar lettertekens doorslaggevend zijn voor het individuele wijngeluk. Laat ze nog maar een tijdje, zeggen facebook-watchers. Want in wie eenmaal de narcist is ontwaakt, kan niet meer buiten al die complimenteuze schijn die zelfs van een bunzing nog een zwaan maakt. Vandaar dat ook in het wijnwereldje lieden hele dagen in zichzelf keren om het ultieme geluk en de opperste waardering van hun displays te kunnen aflezen. Als al die electronica niet zou bestaan, zouden ze eenvoudig geen leven hebben. En wie ervoor bedankt is in hun ogen een seniele idioot die beter de aandacht van de Bejaarden Opruimings Dienst zou kunnen trekken, dan die van deze kunstmatig gevoede generatie prietpraat-verslaafden. Voor het aanprijzen van wijn-waar hebben zulke ‘media ’misschien nog wel enig nut. Hoewel de progressieven met z’n allen amper 40 % uitmaken van de wijnverkopers op deze globe, zonder dat vaststaat of ze daarmee ook zonder uitzondering snellere resultaten boeken. En er zijn er ook bij die hun afspraken liever niet meer op papier vastleggen, maar hun ‘account’ gebruiken als electronische agenda. Vooral het wijnvolk der Nederlanden is daar sterk in.


Wie eens de moeite neemt een avond te besteden aan alleen al het wijngeleuter op facebook ( om van twitter nog maar te zwijgen) krijgt het gevoel in een maatschappelijke sub-wereld te zijn beland, waar schijn voor werkelijkheid wordt gehouden en overbodigheid de scherts-communicatie dicteert. Die schijn houdt iedereen zo lang mogelijk op. Alles loopt altijd voortreffelijk en we zijn het grappigste volk ter wereld. Daarom hoor je van bekeerlingen steeds vaker: ik ben er voorgoed klaar mee. Ook al vanwege het misbruik, omdat je volgens de spelregels ‘geen eigenaar bent van je eigen berichten en foto’s’. Dezer dagen meldde een Bekende Wijn Nederlander argeloos op facebook dat hij op een proeverij zat. Toen hij ’s avonds thuis kwam was z’n voorraadmagazijn leeggeroofd.

Facebook genereert kletskoek zonder oogcontact. Te vergelijken met bulkwijn uit blik. Laten voor wat het is dus, herhaal ik nog maar eens. Wie aangeprate 'zelfliefde' wil ontwennen rest maar een ding: bezigheidstherapie tegen electronisch masturberen.