Italië windt zich af en toe op over wijnraadsels, die nog nooit zijn opgelost. Steeds meer wijnmakers vragen zich af waarom bepaalde wijnen tot de hoogste kwaliteitsstatus (DOCG) worden verheven, terwijl andere daarvoor naar hun mening eerder in aanmerking zouden moeten komen. Een van de wijnen met zo’n betwiste status is de rosé Bombino Nero Castel del Monte. Sinds eind juli van dit jaar Denominazione di Origine Controllata e Garantita. Waar moet het heen, vragen enkele bekende wijnhuizen zich af, als zo’n wijn al de adelstand krijgt aangemeten. Ik proefde hem een paar weken geleden bij Rivera in Puglia. Vond het geen openbaring. Stroeve wijn, matig fruit, zonder noemenswaardige expressie. Gemakkelijk is-ie zeker niet te noemen. Kortom: ieders rosé zal het zeker niet zijn.



Inmiddels is er na deze kwaliteits-opschaling aardig wat commentaar losgekomen. Dan zijn er in de Manduria mooiere wijnen te vinden, met een overtuigender uitstraling. Bijvoorbeeld van de negroamaro, was de stelling. Bovendien: de wijnwetgeving voor deze rosé, sinds de jaren tachtig niet meer herzien, zit wat vreemd in elkaar. Er hoeft helemaal geen (minimaal 65 tot 100%) bombino in een Bombino Nero rosé te zitten. Die mag ook worden vervangen door (65 tot 100%) nero di Troja of zelfs aglianico. De situatie heeft veel weg van die in de Elzas, waar een Pinot Blanc wettelijk voor 100% uit auxerrois mag bestaan. In die Bombino rosé mogen ook nog andere druiven (maximaal 35%) worden verwerkt. De provincie Bari moet de rassen goedkeuren en het mogen geen aromatische druiven zijn.
Hoe kan het, luidden de reacties, dat een wijn met zo weinig karakter en expressie DOCG wordt? Want ten slotte mag het een assemblage zijn die in smaak varieert, afhankelijk van de gebruikte ‘hoofddruif ’. De discussie is nu enigszins geluwd. Maar een ‘theorie’ over de handelwijze van de Nationale Wijncommissie is dat het om de belangen van grote wijnhuizen gaat; Torrevento, Tormaresca (Antinori) en Rivera, waarvan huis-oenoloog Leonardo Palumbo tevens president is van de Associatie van Oenologen in Puglia en Calabrië. Bovendien, constateert ook onze Italiaanse collega Franco Ziliano, valt er nooit enige logica te ontdekken in de beslissingen van die wijncommissie.
Het DOC(G)-systeem, zoals dat nu herhaaldelijk iondfer vuur ligt, komt binnenkort op de helling. Er komen minder DOC’s en de normen voor de hoogste status worden strenger.
Eindelijk, juichen integere Itaiaanse wijnjournalisten. Maar we moeten nog maar afwachten of het dan met die machtsspelletjes voorgoed is afgelopen.