Vroeg op de Wine Professional aan de man die zichzelf tot nationaal Master of Lunch heeft verheven (want zonder humor blijft het leven saai) waarom ik zo lang op een nieuwe aflevering van Wine Society heb moeten wachten. Met alle begrip voor de omstandigheid dat hij weer geen Wijncolumnist van het Jaar is geworden en liever in vrouwelijk gezelschap consumeert dan in geschrift presteert, zat er toch wel een erg groot gat tussen toen en nu. Het antwoord van de Master liegt er niet om: “Wel, soms kan dat kleinzielige gedoe in Nederwijnland ONS absoluut niet meer boeien”. Want net als de majesteit ziet hij zichzelf, na al dat innemen, als vleselijk meervoud. Onder verwelkte gymnasiasten beter bekend als carnivorus vulgaris pluralis majestatis.


Nou, op de eerste beursdag is-ie dan toch aan het boulevard-rubriekje begonnen. Veel geinigs viel er niet te melden. Dus maar weer wat schooljongens-jolijt in de richting van aloude opponenten, naar beproefd recept.
Nou hadden we vorig jaar februari bij de Vrede van Den Haag nog zó afgesproken dat we het voortaan weer over wijn zouden hebben. Begint ML tóch weer over die columnistenprijs die hem maar niet in de schoot wil rollen. Tja, wat kan ik nog voor hem doen om dat tij te keren? Met een magnum Pétrus ben ik niet te paaien. Ik zou nog kunnen overwegen de toekenningscriteria te versimpelen naar schoolkrant-niveau, zodat ML’s boulevard-rubriekje dan ook in beeld zou komen. Maar daar beginnen WIJ inprincipezegmaar niet aan, omdat ook humor grenzen kent. Een andere zaak is dat er nog wel ruimte is voor een jaarlijkse columnisten-poedelprijs, ten faveure van die andere klasse letterknechten. Hebben ze op hun 65-ste toch iets aan de muur dat het wijn(over)leven de moeite waard heeft gemaakt. Dat zou ik Ridder Jan van de Wijn- en Voer- Associatie kunnen vragen. Maar of die club daarvoor ‘in’ is?

Ik doe in ieder geval m’n best. Mocht het niet lukken dan stel ik voor dat de helft van die columnistenprijs, in casu 6 flessen nationaal geklasseerd druivensap, naar de Afgewezene gaat. Dat maakt het verlies wat draaglijker voor de man die tot nog toe heeft vergeten zichzelf de maat te nemen.

Dat hij, met mijn zegen, mag formuleren in Vrede.