Wat moet je als eenvoudige weekeindwijndrinker met al die reclameverhalen uit de grootste kranten van ons land? Helpen ze bij de boodschappen? Het halve land zweert bij Kaapse Pracht. Best lekker en maar een paar euro, bemoedigen ze elkaar op feestjes. Heeft die andere helft er dan wat aan? Rent die naar de slijter als de wijnpredikant in z'n vijftig wekelijkse regels weer eens het ware wijngeloof heeft uitgedragen?

Je zou het niet zeggen. Luister maar naar het geweeklaag in de slijterbladen. Het miljonairschap ligt voor zo'n wijnelier niet in het verschiet.

Halfgod

Waarom blijven die wijnpraters die kolommen toch volkletsen? Daar zit hogere sociologie achter. Het lezerstal transformeert de pennenvoerder tot halfgod. En die heeft vooral in imiterende lagen van onze bevolking eerder gelijk dan degene die nooit tot dit niveau is geroepen. Massaal omfietsen dus naar al die opgegeven adressen, waar die ultieme flessen te koop zouden moeten zijn? Sommige drankverkopers beleven na zo'n publicatie wel even een siddering in de omzet. Maar daarna herneemt het gewone leven weer z'n loop. Want als onze volksaard zich ergens door kenmerkt dan is dat door eigenwijs- en prijsbewustheid: "Ze kunnen ons nog meer vertellen. Kaapse pracht of die Australische chardonnay van De Lidl is net zo lekker en kost een stuk minder." Zeg dus maar dag tegen die krantenrubriek.

Vullen

En ben eens eerlijk, wat staat er nou helemaal in? Word je ooit echt voorgelicht? Vergeet het maar. Zo'n wijnkletser moet elke week een rubriekje vullen. En omdat ie daar niet al teveel moeite voor wil doen, pikt ie er een paar flessen uit. Die laat zo'n man dan vanuit de beginselen van de integriteit thuissturen, waarna hij wikt en beschikt. Wat 'deugt' wordt besproken. De rest valt af. Geen wijnkoper die vermetel genoeg is om in cassatie te gaan. Beroepshalve lees ik die rubrieken geregeld. Ik neem aan dat de betrokken hoofdredacteuren dat ook doen. En die zitten er om de inhoud van de krant, compact gezegd, dicht bij de lezer te houden. Vorige week nog liet zo'n wijnschrijver weten dat twee importeurs elkaar bij een wijnboer vliegen probeerden af te vangen. Het ging niet eens over de wijn zelf, laat staan over de prijs. Dit weekeinde bestond de man het zonder enig argument een Loirewijn aan te bevelen. Er zouden hier wel 'oerkrachten' in het spel zijn geweest. "Anders kun je niet zoiets onvoorstelbaar schandalig lekkers maken", aldus z’n tekst.

Arrogantie

Dit soort aaneengeregen adjectieven doet me denken aan een Limburgse importeur die met soortgelijke omschrijvingen hoopte een faillissement van de deur te houden. De man is inmiddels van het toneel verdwenen. Kernvraag: hebben we als consumenten iets aan loftuitingen in de overtreffende trap, zonder dat we krijgen uitgelegd waarop die zijn gebaseerd? Eigenlijk niet. De 'createur' schijnt ervan uit te gaan dat het volk wel zal blindvaren op zijn oordeel. Met voorlichting heeft dat al lang niets meer te maken. En alleen een gisse hoofdredacteur kan dat soort arrogantie uit de kolommen elimineren.

Inleven

Het grootste landelijke ochtendblad kan er ook wat van. Daar voorkomt de tekstmaker dat de consument voor het keuzedilemma komt te staan dat de Fransen aanduiden als l’embarras du choix. Hij 'selecteert' en de consument hoeft alleen maar te slikken. Wie van het frikadellen-, chips- en colalegioen dan niet weet wat er precies door het keelgat gaat, krijgt dat omstandig uitgedrukt in groenten en fruit. Deze keer waren de kruisbessen en de meloenen in de uitverkoop. Inlevingsvermogen in de positie van een simpele wijndrinker? Nauwelijks. Het lijkt er meer op dat de rubriekschrijver zich met zelfstreling dan met zinnige keuze- en koopinformatie bezig houdt. Over de commerciële kleur van de teksten heb ik het dan nog niet gehad. Daarom raad ik wijnconsumenten aan: proef eerst en kies dan zelf. Want wat kranten je te slikken geven riekt vaak sterker naar reclame dan naar wijn. En dat schiet de kritische lezer nogal eens in het verkeerde keelgat.