Het zat er al weken in. De bekende, van huis uit Franstalige, wijnjournalist Christian Callec is, als Grote Verzoener en Kennisleverancier van het therapeutisch prikbord voor het Nationale Wijn Welzijnswerk, afgetreden. Het niveau waartoe de ‘prikkers’ zich in voortdurend afdwalende non – discussies bij herhaling verlagen, kan hij niet meer waarderen.

Evenmin het gebrek aan respect dat in deze Broze Brein Broederschap herhaaldelijk uit manke teksten opborrelt.

Bierkaai

Hij heeft het maandenlang geprobeerd. Ondanks goedbedoelde adviezen van collega’s bleef hij het opnemen voor wat die vakgenoten onder meer als ‘gespuis’ hadden aangeduid. Christian ervoer bijna lijfelijk dat het daar vechten tegen de bierkaai is. Al lever je in die krogten nog zulke harde bewijzen, het eigen (uit beperking geboren) gelijk zegeviert daar al bij voorbaat. De laatste dagen bereikte de ‘discussie’ een dieptepunt doordat de webwaakhond de minimale fatsoensnormen niet meer rook. Privacyschennis en grafdanserij werden niet meer herkend. Dat kwam door de allesoverheersende lucht, die deze club rondom zich verspreidde: die van in ongeremdheid gemarineerde zelfroem. Christian Callec probeerde nog een paar ramen open te zetten, maar er hielp niets aan. Ik publiceer hier zijn authentieke verklaring, die eindigt met ‘een laatste groet’. Deze collega woont al zo lang in ons land, dat hij weet dat zo’ n tekst alleen bij een begrafenis past. En aan iets dat er niet meer is omdat ook de staat van ontbinding eindig is, heb je geen boodschap meer.

Bescheiden

Callecs tekst aan het adres van het prikgenootschap:
‘Ik heb enorm waardering voor de mens en schrijver. John heeft op wijngebied nogal wat bagage en als mens meer warmte dan velen hier. Zijn stukjes hebben een eigen stijl, niet iedereen hoeft het daar mee eens te zijn, ben ik er ook altijd niet mee eens. Maar als je je aan de feiten houdt, heeft John allesbehalve ongelijk. Alleen, tja, daar is niet iedereen blij mee en niet bereid om het ooit te accepteren. En toch... het zou de meesten hier eens goed aan doen om een beetje bescheidenheid ten toon te stellen. Wijn is een prachtige belevenis, waarbij geldt dat hoe meer je er van weet, hoe meer je er achter komt dat je er nog veel meer van te leren hebt en nog niets van af weet. Bescheidenheid siert de mens...’

‘Ik vind het prima zo. Ik heb het hier geprobeerd. Kort geleden nog kreeg ik van diverse collegae te lezen dat zij het niet snapten dat ik het nog tegen zulk ‘gespuis’ en ’vinalfabeten’ opnam. Ik was daar niet van gediend en heb het stuk voor stuk voor jullie opgenomen, omdat ik jullie echt respecteer, als mens en als wijnliefhebber. Maar als jullie inderdaad er zo met kritiek omgaan, dan kan ik beter mijn beperkte energie voortaan elders voor gebruiken. Het zij zo...’

‘Ga vooral zo door. Veel succes toegewenst met dit prikbord... Maar onthoud wel, wie iemand zo graag de grond in trapt, moet niet vreemd kijken dat de ander dit ook doet. En dat geldt zeker niet alleen voor JB. Wie zo graag met ‘stront’ gooit, moet niet janken als de wind draait en het begint te stinken. Ook hier op dit PB. Een beetje meer WEDERZIJDS respect zou hier op z'n plaats zijn. Een laatste groet, Christian’.

Betonplaat

Eerder had collega Callec al geprikkeld gereageerd op ene ‘Jeroen’, die over mijn (overigens ongehonoreerd) websitewerk opmerkte: ‘Een inhoudelijk stuk over wijn heeft hij volgens mij nog nooit geschreven’. Daarop verkocht Christian hem de volgende dreun: ‘Als jij dat een keer schrijft, is dat onwetendheid en is het te vergeven. Als jij het, ondanks mijn reactie daarop en verwijzing naar artikelen van zijn hand, herhaalt, dan is er sprake van ’betonplaat voor je hoofd’ syndroom. John Bindels heeft meer inhoudelijke stukken over wijn geschreven dan het gros van dit prikbord bij elkaar. Dat men het hier niet weet, spreekt meer over de onwetendheid van de deelnemers dan over JB zelf ‘Aangever ‘uw Hendrik’ werd door de halfwaakse Cerberus weer niet teruggefloten toen hij in een reactie volstrekt irrelevant mijn echtgenote en daarmee een privésituatie in pure roddelarij betrok. En dat was evenmin het geval met de doorgaans milde Ruud Göebel. Hij bekladde de nagedachtenis van Pim Fortuyn door enkele reagerende wijnconsumenten neer te zetten als het ‘ type dat Pims overlijden zo zielig voor die twee hondjes vindt.’ Dansen op een graf, noemen we dat.

Wijnpaus

Zo ontmantelt een prikbord, dat voor wijnpraat is bedoeld, zichzelf. Enkele prikkers kregen dat na Christian Callecs uittreden in de gaten en haastten zich een mildere toon aan te slaan. Daarmee willen ze blijkbaar voorkomen dat die kliek voortaan het Vinkenslagprikbord wordt genoemd.
De eerder genoemde Ruud liet Christian weten: ‘ Ik ben het volkomen met je eens dat John een hele grote is op wijn- en taalgebied. Maar er zijn ook lieden die dat niveau niet hebben’
Je zou er bijna doe-het-zelf-wijnpaus van willen worden. Limburgse Ralph, die zichzelf eerder introduceerde als ‘domme academicus’ wil opeens ‘met John Bindels graag een glas wijn drinken (barolo uit Roero) en dan nog eens hard lachen om ons aller geleuter’. Bij dezen is hij uitgenodigd want die wijn bestaat toch echt. Maar tot de betweters was het tot heden niet doorgedrongen dat die Barolo wit is in plaats van rood. Marchesi di Barolo Roero weet er meer van, voor ze weer voor hun beurt praten. Over wijnkennis gesproken... En om deze soap in een bijna gevulde crachoir te laten verdrinken vomeert de wijnbovenwereld nog eenmaal op het bezinksel van een mislukt probeersel: requiescat in pace.

PS: Twee prikkers hebben zich met hun volledige namen bij mij persoonlijk per e-mail verontschuldigd voor de inhoud van hun reacties. Ze zeiden zich te 'schamen' voor hun bijdragen aan de 'ranzige' discussies. Ik vind dat een sportieve actie, waarvoor ik respect heb. De excuses zijn aanvaard. Beide heren wilden mij overigens graag in mijn column laten toevoegen dat mijn eerdere opmerkingen over ' witte Barolo' niet deugen. Daarover werden we het (nog) niet eens. Het staat vast dat de nebbiolo in de Langhe het beste (rode) resultaat geeft. Daar heet de topwijn Barolo. In een officieel decreet ligt vast onder welke voorwaarden welke dorpen die DOCG-wijn mogen produceren. Maar in de Roero is er een wijn , die daar bekend staat als BAROLO BIANCO.
Niet alleen onder de wijnboeren en hun vaste klanten, maar ook bij de bekendste Master of Wine Jancis Robinson. Zij zegt erover: 'Vereerders van de Arneis, die ook wel als verzachter van rode nebbiolo-wijnen wordt gebruikt, noemen hem als zelfstandige wijn: BAROLO BIANCO. Nu is er een verschil tussen 'noemen' en 'zijn'. In het eerste geval is er geen sprake van een per decreet bepaalde Barolo-status. In het laatste wel.
BAROLO BIANCO valt niet onder de termen van het staatsdecreet en komt dus niet uit de daarin genoemde dorpen. Maar in de Roero is de witte Arneis bij boeren en wijnconsumenten wel degelijk onder die naam bekend. Ook de encyclopedie Wikipeda zegt (in de Duitse versie) dat Arneis ' auch als BAROLO BIANCO bezeichnet wird' In diezelfde encyclopedie tref je die naam ook aan onder de synoniemen voor Arneis Roer, die als volgt staan aangegeven: Barolo Bianco, Bianchette d'Alba, Bianchetto, Bianchetto di Verzuelo, Nebbiolo Bianco.