Pluimstrijkers, in de sympathieke betekenis van het woord, lopen er in de wijnwereld niet veel rond. Vraag eens aan wijnimporteurs met ‘swingende’ initiatieven of ze daarover ooit iets aardigs van collega’s hebben gehoord, en de oogst zal dun zijn. Informeer eens bij organisaties van wijnevenementen of ze pagina’ s in het gastenboek tekort kwamen om alle lof te incasseren en ze zullen teleurgesteld reageren. Wijnvolk is zelden complimenteus. Met uitzondering van enkele scribenten, die hun collega’s nog wel eens de eer geven die hun toekomt. De oorzaak? Meestal kinnesinne.

Wie het in het wereldje goed doet, eruit springt of menigeen in z’n zak kan steken, wekt maar al te vaak de jaloezie van talentloze kleinzieligen op. Nou ja, talentloos. Aanleg om in hun tirades manslag onder de gordel te bedrijven hebben ze wel. Ze zijn ergens door gefrustreerd, hebben door langdurige consumptie van elkaars onzin onvoldoende prozavaardigheden en moeten dat kwijt. Zoeken dan een netwerkje van lammen die blinden helpen. En dan wordt de cirkel net zolang rond gezwamd totdat ’ie vierkant dreigt te worden.

Visiteren

Dezer dagen was het weer zover. Een wijnjournalist had het woord ‘visiteren’ gebruikt tegen een individu dat zich alleen achter een voornaam verschuilt en over deze beroepsbeoefenaars cum laude uitkraamt dat ze ‘gratis vreten en zuipen’. In feite wordt deze groep dan als omkoopbaar neergezet. Want ze wordt er impliciet van beticht tegen een culinaire ‘bribe’ lieden naar de mond te schrijven. Een kwalijke beschuldiging, die ofwel om excuses of om hard bewijs vraagt. Niets van dit alles. In tegendeel. Deze ‘heer’ laat weten dat hij zich van ‘diefstal’ verdacht weet als over hem wordt gezegd: bij vertrek visiteren. Nu is er verschil tussen visiteren en fouilleren. In het eerste geval wil de douane daarmee voorkomen dat er naar soort en/of hoeveelheid ongeoorloofde artikelen het land in komen. Het staat dus niet bij voorbaat vast dat de gevisiteerde die ook bij zich heeft.
Wie gevisiteerd wordt hoeft er daarom niet op voorhand van uit te gaan dat hij al voor ‘dader’ wordt gehouden. Dat gebeurt evenmin als op Schiphol bij vertrek niet uitsluitend je lijf en leden, maar ook nog je bagage wordt gevisiteerd. Niemand wordt daar dan bij voorbaat voor terrorist aangezien. Hoogstens probeert de veiligheidsdienst voor te blijven dat reizigers zich tijdens de vlucht terroristisch gaan gedragen. Niemand klaagt daarom de luchtvaartmaatschappijen aan, waarvoor we ons - als het moet - tot op het bot uitkleden. En als je in het Amsterdamse Renaissancehotel vooraf toch nog een waarborgsom moet storten om de sleutel van een al vooruit betaalde kamer in ontvangst te mogen nemen, betekent dat niet dat je al direct als wanbetaler van een telefoon- of minibarrekening wordt aangemerkt. De strekking van de term ‘visiteren’ en dan nog satirisch gebruikt, (zie eerdere column: Analyse) staat in geen enkele verhouding tot de zwaarte van een integriteitondermijning of omkopingsbeschuldiging aan het adres van de gehele journalistiek.

Werkstraf

Het vrije woord moet eenieder worden gegund. Maar wie daarbij, zoals deze ‘heer’ voor ieder ander duidelijke grenzen overschrijdt, solliciteert naar de volgende werkstraf: in de wijnonderwereld minstens vijf jaar de stal uitmesten, waarvan de geur hem al zolang drogeert. Dit om te voorkomen dat we straks met een vineuze veelpleger te maken krijgen. Als we dat gebodsbord tegen spookrijders bij valse opritten nu eens in z’n tuin zouden zetten: GA TERUG ?