De mannen in blauw fluweel hebben weer toegeslagen. Ze hebben 'blind' horecawijnen geproefd en twee ervan 'uitgeroepen' tot de beste van de regio Breda. Nog even en we splitsen het land niet alleen op in wijnregio’s , maar die weer in afzonderlijke steden en dorpen, die we vervolgens weer in wijken verdelen. Dan krijgen we zoiets als de "straatwijn van het jaar" uit Zwingelspaan. Zo hou je het volk tevreden en bevorder je tevens zo breed mogelijk het drinken van vergist druivensap.

Tegelijkertijd geeft dat “extern” bestaansrecht aan die jurkproevers die zich hebben verenigd in het "Wijngilde". Want treden die niet af en toe met vertoon naar buiten, dan gelooft niemand meer dat ze nog meer doen dan zich onder-ons ongans degusteren.

Geheugen

Jurkproevers, die onder hun hoogwaardigheidshabijt schaamteloos alles kunnen verbergen wat echte proevers hindert, zijn in gala al van verre herkenbaar. En wel aan hun baret, een variant op het academisch hoofddeksel, maar dan met een ander brein eronder. De functie daarvan heb ik, later afgestraft door van spervuur aan e-mails, al eens eerder uiteengezet. De baret zorgt ervoor dat het proefgeheugen niet wegwaait. Want het Gilde trekt ook Wijzen aan, die last hebben van een overdosis oxidatie en daar in hun memorie en conversatie ook blijk van geven.

Armetierig

De hoogmogenden van het Wijngilde doen ook in Brabant al jaren het werk dat anderen daar met betere resultaten al achter de rug hebben. Ze “keuren” wijnen die de horeca voor amper 5 of 6 euro inkoopt en bij de zegepralende eetboeren bijna vier keer "over de kop" zijn gegaan. Landelijk voltrekt een concourskeuring zich heel wat nauwkeuriger en vakbekwamer. Zo zijn er regionale voorronden, waarvoor honderden wijnen worden ingezonden. Wie maar 32 flessen bij elkaar scharrelt, zoals dezer dagen het Wijngilde, krijgt uiteraard grovere en oppervlakkiger resultaten. Een armetierige afspiegeling van het beeld dat andere organisaties scherper weergeven, want meer naar de "dekking" per regio. Is er niet meer animo dan met zo’ n triest aantal flessen wordt geïllustreerd, sla zo’n proeverij dan eens een jaartje over.

Wildproevers

Het Wijngilde denkt daar niet over. Dat haalt gewoon de jurken uit de motballen en gaat per wijn minstens 3 minuten aan het werk. Zijn de heren inclusief het Finale Beraad binnen twee uur klaar. Wat er is misgegaan hebben ze dan wijselijk onder de baret gehouden. Was er dan wat mis met die proeverij? Zeker wel. Nog afgezien van het feit dat 32 wijnen op een regionaal horecabestand van minstens het tienvoud nooit een representatieve keuring kunnen opleveren, is er absoluut niet naar de prijs-/kwaliteitsverhouding gekeken. Iets wat een horecagast nou net wel doet. Gegeven de graaipraktijken die iedereen al wel eens zullen hebben geïrriteerd.

En dan nog iets. Tijdens deze "blind"-proeverij hebben de Brabantse jurkproevers zich laten bijstaan door een roedel geleidehonden in de gestalte van "wildproevers". Die werden zo van de straat geplukt en konden, zoals een lokaal dagblad het typeerde, "geen Chablis van een Chardonnay onderscheiden". En dan te bedenken dat nationaal al geruime tijd is bewezen dat zo'n zooitje ongeregeld bij het proeven alles lekker vindt dat boven de kwaliteit van spiritus uitkomt.

Voorschoot

Een gilde bestaat sinds de middeleeuwen al uit leerlingen, gezellen en meesters. Toch zou ik niet graag verdedigen dat bij dit soort randproeverijen de getalenteerde ambachtelijke hand voelbaar is. In tegendeel: de jurkproevers hebben zich eerder als surrogaatmeesters gedragen. En die mogen, wat mij betreft, als stagiaires bij een heus wijnconcours gaan oefenen. In voorschoot, in plaats van een te ruim bemeten gewaad.