"Schreeuwerige vijftig-plus-haantjes". Het zal je maar gezegd worden als je al jaren je  slopende best doet om Nederlanders aan de "betere" wijnen te krijgen. Toch werd deze kwalificatie onlangs uitgedeeld in het enige "grootsprakerige" wijntijdschrift, dat uitgerekend met zulke "haantjes" werkt, al zijn ze dan net allemaal boven de vijftig. Ze zitten in een "proefcomité" dat het volk geregeld met punten of rapportcijfers laat weten wat in polderland verteerbaar is. Daarbij wordt kwaliteit ook gekoppeld aan prijs. Want is wijn te duur voor wat-ie biedt, dan deugt in feite de daarmee beoogde transactie niet. En omgekeerd.

Wegschelden

Een "vaste medewerkster" van het blad Perswijn heeft het nu nodig gevonden met haar keurende collega's de vloer aan te vegen. En de redactie stemt daar blijkbaar juichend mee in. Anders zou de baas het stuk niet hebben geplaatst. En had de rest van de schrijvende wijnheren het wel voor gezien gehouden. Maar nee. Een stevig partijtje wegschelden in eigen huis vinden ze kennelijk wel "iets hebben". Het getuigt bovendien van een halfslachtige kamikazeonafhankelijkheid, die ik daar wel vaker heb bespeurd. Zoals: rozee de grond in boren en er tegelijkertijd dik aan willen verdienen. Vals gebruik van masterclasses aanvallen, maar er zelf niet mee ophouden. Eigen prijswijnen in een column niet relevant en overbodig laten verklaren en er toch mee doorgaan. Wijn-"haantjes" proefwerk laten doen, maar ze achter hun rug betichten. "Daar is bij ons ruimte voor", heet het dan. Dat soort dubbel gedoe dus.

Achter de fles

Met die "haantjes" moet het nou maar eens afgelopen zijn, houdt de medewerkster ons voor. Want die bezorgen ons geen andere toegevoegde waarde dan dat ze "bij elke proeverij zwichten voor de krachtigste wijn". Ja, ik voorvoel uw weerwoord al. Maar enige overdrijving moet toch mogen, vinden de beslissers bij dit periodiek. Dat zwalkende beleid levert dus ook nog eens "weerhaantjes" op. Achter die afkatterij van de vaste medewerkster schuilt natuurlijk een diepere gedachte. En die is dat kracht een wijn nog niet per definitie deugdelijk maakt. Daarom, luidt haar educatief advies, zou het supermarktvolk, meer voor "de mens achter de fles" moeten kunnen kiezen. Wijn is dus goed, zegt ze daarmee, als op het rugetiket de naam van een bekende wijnmaker wordt genoemd. Zo’ n man die "tekent" voor wat er IN de fles is gegaan. En niet voor wat er later UIT komt. Hoe bekend zo'n saptovenaar dan wel wordt, bepalen vaak weer die onuitroeibare "haantjes". Die maken overal ter wereld deel uit van wijninquisities, waarin de geachte afgevaardigden maar al te vaak zichzelf hebben benoemd. Ook ons land is niet ontkomen aan de formatie van deze wijnologische colleges van Uitroepers en Decoratisten, die inmiddels het halve land al met hun bling-bling hebben ingepakt. Je komt ze ook en vooral tegen in de coterie, waartoe de medewerkster zichzelf mag rekenen. Dus heeft die uitval haar niet verder gebracht dan wat een boemerang zou aanrichten binnen de vicieuze cirkel.

Liever lengte

Ze vervolgt niettemin onverstoord: wijnconsumenten zijn ook niet goed bezig als ze wijn voornamelijk op geur beoordelen. Liever op lengte. Maar hoe krijgt de supermarktklant dat bij ons voor elkaar? Geen grootgrutter die hem/haar daartoe met gejuich ontvangt. En mag die klant in dat geval heil verwachten van Perswijn? Ja, als daar geen "haantjes" zouden hebben gezeten. Want die gaan daar weer zitten bepalen wat "lengte" is. En zo’ n oordeel heeft daarom onvoldoende "breedte". Zulke coqs-au-vin kunnen maar beter naar la douce France emigreren. Daar worden ze nog maar zelden door vrouwen tegengesproken.

Afdingen

En zo kletst de medewerkster zich dan niets vermoedend, maar onherroepelijk vast. Ik hou daarom de stelling overeind: Educatie is voor de dommen en begint in eigen huis. En alle popie-jopie-schrijvo's, die de laatste jaren als belangrijkste feit hebben prijsgegeven dat wijn "vooral lekker" moet zijn en dat je ander spul beslist "niet moet willen drinken" geef ik bij deze graag gelegenheid om op die strekking af te dingen.