Klik op de foto's voor een vergroting.
Wijnbekers en nominaties
| 
Wijnprijzen staan aardig in een trofee-kast. Ze moedigen de winnaars ook aan om prestaties te blijven leveren. Als die prijzen tenminste prestigieus genoeg zijn om er indruk mee te maken. Maar de laatste jaren loopt het daarmee de spuigaten uit. Het lijkt erop dat eerder de weggevers er naambekendheid mee opbouwen dan dat de laureaten er hun voordeel mee doen. En dat ergert nogal wat consumenten.
Die zijn van die bekroningsfeesten ofwel getuige geweest, of zien die explosies geregeld op hun beeldscherm voorbij komen. Daar komt bij dat ook columnisten de overdosis aan prijzen en de toenemende ontwaarding daarvan niet is ontgaan. Zo mag ik u al jaren achtereen op de hoogte houden van mijn "voortschrijdende" scepsis als het gaat om de bijna ridicuul toenemende prijzenberg. In feite is die al uitgegroeid tot "terp" onder ambachtelijk geluk.
Verslaafd
Ik heb u onderhouden over eindeloze nominaties, die de uitverkorenen onder ons nog steeds doen opbloeien. U vernam alles over prijzenbuien, die de bolwerken van het culinaire welzijnswerk periodiek over ons uitstorten totdat we geen bekers meer kunnen zien. Ik mocht u attent maken op overbodige, dan wel onbenullige wijnblad- en wijnclubprijzen, in het leven geroepen door lieden die aan hun eigen bekroningszucht zijn verslaafd. En ik heb u gewezen op al die vineuze en aanverwante omzetjagers, die inmiddels het halve land hebben volgepompt met nep-ambassadeurs. Evenmin mag de truc onvermeld blijven, waarmee chique bubbelboeren de aandacht willen vestigen op wat -in hun ogen- een stijlvol mens niet mag ontberen. Je sponsort dan onder eigen “brand’ een trofee, waarvoor allerlei vermeende "opstijgers" uit vaak dubieuze keukens zich suf koken om ooit in een persbericht te mogen staan.
Zwak vlees
Tot mijn genoegen ondervind ik nu steeds meer bijval van supporters die het liefst wegkijken van al dat ambitieuze gecopuleer tussen prijsweggevers en hun argeloze slachtoffers.
Ik citeer uit enkele mailtjes:
Margot uit Rotterdam: "Spijker op z'n kop. Binnen dat circuitje houden ze elkaar lekker aan het werk. De een maakt prijzen, de ander geeft ze weg. Met bijbehorende oorkonde natuurlijk. En intussen worden die jongens bij Ruïnart, Moët et Chandon en Laurent Perrier er alleen maar beter van. Moet je met dat soort prijzen vereerd zijn? Commercieel tot op het bot, als je het mij vraagt. Maar het vlees blijft nu eenmaal zwak. Mijn buurman rijdt makkelijk vijf kilometer om voor een gratis ballpoint."
Metaal-orkaan
Gerard uit Zaandam: "Neem nou alleen maar al die eet- en drinkgidsen. Dat zijn er liefst vijf: Michelin, Lekker, Gault Millau, Special Bite en Grootspraak. Daaronder hangt dan regionaal nog de Iens. Wat mij daarin opvalt, is dat daar totnogtoe nooit al die spitse scribenten zijn genoemd die al dat geneuzel over “beste” wijnen en spijzen in columns relativeren en op de hak nemen. Want die verdienen pas echt een prijs. Omdat ze op die manier een dam opwerpen tegen een orkaan aan eremetaal dat niks waard blijkt te zijn. Ik stel daarom voor in die gidsen als "nominatie" op te nemen: scherpste wijnchroniqueur".
Lachspiegel
Hanna uit Maastricht: "Omdat ik al jaren meeloop in het vak heb dat nominatie- en prijzenspektakel vanaf het begin meegemaakt. En hoe meer het uitdijt, des te belachelijker het wordt. Daarom heb ik lol in uw columns. Die zijn niet alleen raak. Ze houden de bedenkers van al die nonsens ook nog eens een lachspiegel voor. En als ze daarin kijken zien ze een beeld om te huilen".
Voor dit schriftelijke medeleven ben ik deze supporters erkentelijk. Ik zal ze onverwijld voordragen voor het Grootkruis in de Pikorde van Prijsuitroeiers. Daar hoort dan geen eremetaal bij. Want dat zie ik liever besteed aan de betere schroefdoppen.