Menu voor EUR 39. Dik 85 oude guldens. Dat overleeft de heer Ger Bruntink niet. Eerlijk, hij heeft het in het Brabantse grensdorp Strijbeek geprobeerd. In het pas geopende, gerenoveerde restaurant "De hertog van Brabant". Daar zag je hem dagenlang passen en meten om voor dat geld iets genietbaars te kunnen serveren. Maar hij kwam "er niet uit", biechtte hij dezer dagen publiekelijk op. Dat zinnetje mist nog een woord. Er had moeten staan: "Hij komt er niet AAN uit". En dat betekent in goed Brabants dat je ergens te weinig aan overhoudt.

Brutowinst dus, in dit geval. Want de heer Bruntink, eerder hofcateraar van miljonairs als de Brenninkmeijers en de Nina Brinks, ziet graag het grote geld rollen. Geen geklungel met al die marginale pensionado's. Die moeten door beursgokkerij van fondsbestuurders al jaren interen. Zelfs drie euro voor een cappuccino vinden ze al een misdaad. Als die sukkels ooit van die andijviestamp af willen, kunnen ze maar beter naar zo’n “eterij” gaan. Waar je onder de tien euro al meer krijgt dan het betere hondenvoer, al loop je daar soms het risico met maagkrampen en ontregelde darmen te moeten inrukken.

Bruntink heeft ze dus liever niet in "De Hertog", al die trage hoefijzerbekken. Ze zien er vaak ook niet uit met die waterbesparende douchekoppen. En in dat duurzaam klassieke textiel, dat per hulppakket al lang naar Polen had gemoeten. Nee, de heer Bruntink wil vooral de betere lieden binnen. Daar gaat-ie graag voor achter het fornuis. Als het maar minstens honderd piek, oftewel EUR 45, de man oplevert. Op culinaire bedelaars die het voor minder willen, heeft-ie het niet zo begrepen.

Rekenen

Wie op een willekeurige dag in Strijbeek bij de heer Bruntink wil gaan eten, moet daar niet het begin van de week voor kiezen. Want dat zit deze van god gegeven non - sterrenkok thuis te rekenen. Verkoop min inkoop is brutowinst. En hoe hoger die is, des te meer financieel ondermaatse eetbarbaren hij buiten kan houden. Probeer je midden in de week onaangekondigd bij "De Hertog" iets op het bord te krijgen, dan doorzindert je bijna de overtreffende trap van geluk als jou niet de deur wordt gewezen. Want een beetje zaak, ook al is-ie zo goed als leeg, brengt de gast steevast in staat van ingehouden woede met de vraag: "Hebt u gereserveerd?". Wie dan ontkennend durft te antwoorden, is geheel aan de genade van de dienstdoende dienbladridder uitgeleverd. "Vooruit, neemt u dan maar dat tafeltje naast het toilet", is dan doorgaans het toppunt van gulhartigheid.

Voedselbank

Of de heer Bruntink tot diezelfde procedure vervalt, moeten we nog afwachten. Per slot van rekening is hij nog maar koud anderhalve maand bezig. Maar zeker is al wel dat je daar, als je honger hebt, niet zomaar kunt aanschuiven voor "iets kleins". Het is EUR 45, of niks. Als je tenminste het "maandmenu" neemt. Doe je dat niet dan zit je, zoals enkele collega's overkwam, al snel op EUR 54,50, zonder wijn. Drink je er bescheiden een glas rood of wit bij, dan mag je al bijna EUR 60 neertellen. Een etentje voor twee wordt dan dus al EUR 120. Oftewel bijna 270 ouderwetse guldens. Als ik dat vergelijk met het perfecte menu dat ik dezer dagen met gezellin in een voorstad van Parijs mocht nuttigen tegen aardig wat minder dan de helft, inclusief twee glazen goede wijn, dan hanteren de Bruntinks prijzen die, zacht uitgedrukt, grenzen aan inhaligheid. Als een huishouden minder dan EUR 60 per WEEK aan eten heeft te besteden, en dus niet per MAALTIJD, dan is dat tegenwoordig een klant voor de voedselbank. Maar de heer Bruntink heeft daar als vrije ondernemer geen boodschap aan. Hij heeft nou eenmaal zijn personeels- en andere vaste lasten. Mag-ie dan ook nog wat overhouden?

Ongehoord

En dat laatste doet hij over de hele linie niet zonder rekentalent. Neem nou de inkoopprijs van een fles rode "huiswijn". Die ligt rond de EUR 5. En nog lager als je er een palet van bestelt. Bijvoorbeeld EUR 4,25. Als je daar in "De Hertog" een glas van drinkt, heb je al bijna de aanschaf van de hele fles betaald. En toch komt deze horecaheer  "er niet meer uit" als het goedkoper zou moeten. Ongehoord, zullen onze socialistische parlementsleden zeggen, terwijl ze het monopolie opeisen voor de bescherming van de  "kleine" pensionado. En  dan te bedenken dat de Bruntinkjes hier model staan voor een hele horecacategorie. Uitbaters die voortdurend een paar dagen dicht moeten om met creatief gereken  in driekwart van de tijd te verdienen wat voor de voltijds-pensionado nooit was weggelegd. Dat kan zelfs langer worden als vroegere klanten afhaken omdat ze thuis liever gaan koken van woede.

Opzouten

Het zal dus niet lang meer duren of de linkse meerderheid in de Kamer vindt de "menusubsidie" uit. Die gaat dan naar iedereen die eerst van z'n hypotheekrenteaftrek uit kon gaan eten, maar dat straks wel kan vergeten. Tegelijkertijd zal er dan, stevig onder de Bruntink-norm, een prijslimiet moeten worden ingevoerd voor het basismenu. En dat kan dan weer uit halve porties bestaan. Want wie, zoals de door inflatie gekwelde pensionado, is veroordeeld tot sobere maaltijden, bezuinigt automatisch op z’n maaginhoud. Uitgaan in het land van Hertog Jan associeer je met plezier. Velen herinneren zich nog de tijd dat Brabant zich het land van "De Zoete Inval" mocht noemen. Bij "De Hertog van Brabant"  is de rekening voor dat "zoet" zo gepeperd, dat menigeen zich liever zal opzouten dan dat-ie het achteraf moet bezuren. Nee, dan slik ik thuis liever zoete koek uit een meeneemrestaurant met een afhaalkok.