Hoe Jamie Oliver’s sommelier Matt Skinner tijdgenoten over wijn aanspreekt, is zo langzamerhand wel bekend. Eerder verscheen z’n boek Wijn, met uitspraken als: “Wijn is gewoon lekker”. En ook ‘leuk’, vinden ze tegenwoordig. Was het maar waar, denk ik dan, als ik weer eens op zo’ n proeverij kom en daar het ene azijnige verdriet na het andere in de crachoir achterlaat. Maar ook Skinner weet intussen beter. Hij heeft z’n uitspraak wat genuanceerd. Dat doet hij in het inmiddels jaarlijkse werkje ‘Superwijn’.

Daar hebben we nu een nieuwe versie van: 2008. En daaruit moeten we begrijpen dat wijn alleen maar gewoon of bijzonder lekker is als Matt hem aanbeveelt. De rest moet maar zien hoe ’ie ooit de consument bereikt. Hoewel: er zijn altijd wel weer importeurs die brood zien in spul dat je je eetlust ontneemt als je het aan tafel inschenkt.

‘Waanzinnig’

In het boekje worden honderd ‘hete’ wijnen gepresenteerd. Besproken is het goede woord niet. Want de staccatostijl van Skinner verhindert meestal dat hij per stuk meer dan vijftig woorden besteedt. Een paar algemene karakteristieken, een enkel prijzend adjectief voor de maker en klaar is Matt. Hoe de wijnen precies zijn gemaakt en waarom ze smaken zoals ze smaken, zijn vragen die Skinner in het kader van dit beknopte werk niet met prioriteit beantwoordt. Bij recht-voor-z’n-raap-informatie past geen uitleg, zoals we die kennen van saaie ‘masters of summary’. Lieden die heilig geloven in eigen uitweidingen en denken dat die 25 gisteren besproken Chilenen in al hun eentonigheid voortleven in de hersenpan van de lezer. Het gaat bij Matt vooral om de terminologie, aldus de reclameafdeling van Kosmos Uitgevers. Wie dan naar het bijzondere op zoek is, komt niks anders tegen dan ‘verpopulariseerde’ groepstaal, die buiten de ‘doelgroep’ eerder ergernis dan aanhang oplevert. Dat bijvoorbeeld ‘suikervrij’ in dat jargon ‘zero dosage’ moet heten, is voor mij het tegenovergestelde van woordkunst. En ik bevat ook niet waarom Skinners keuze geheel of in onderdelen om de haverklap ‘waanzinnig’ moet heten. En wanneer smaak ‘als een belletje in je oren zindert’ zou ik niet te lang wachten met een afspraak bij de KNO-arts.

Meedrijven

Matts selectie komt in grote lijnen hier op neer: een wijn komt in het superwijnboek als hij ‘gevraagd’ is, voor ‘betaalbaar’ doorgaat of een ‘uitgebalanceerde tannine’ heeft, wat dat dan ook mag zijn. Ongetwijfeld zijn er consumenten die daaraan voldoende zullen hebben. Het gaat tenslotte om wijndrinkers die wat dieper gravende informatie bij voorkeur vermijden en het liefst met de trend meedrijven. Die kunnen met Skinners info in het geheugen nou zeggen: ’Heb jij die Gaja Barbaresco 2003 nog nooit geproefd?’ Wie dan ontkent en zegt dat er ver boven de 100 euro nog wel iets anders te proeven valt, mag niet meer meedoen. ‘Try before you die’ moet wat mogen kosten, vindt Matt. Het gaat hier tenslotte om feestwijnen ‘die het waard zijn je te ruïneren’. Niet fysiek, maar in je portemonnee.

Meer bling

Aan al die wijnen moet je’ zonder veel ellende’ kunnen komen. Daarom heeft mijn collega Cuno van ’ t Hoff ervoor gezorgd dat Matts boek ook voor Nederlandse consumenten zin kan hebben. Zij worden, met instemming van de auteur, verwezen naar Nederlandse importeurs, bij wie Cuno wijnen heeft geselecteerd en voorgedragen. En alsof het bling van het nationale wijnconcours nog niet genoeg is, zitten daar ook weer kampioenen ‘van het jaar’ tussen. Waarom nog meer nominaties? Skinners antwoord is even kort als simpel: zijn wijn van het jaar is niet alleen ‘buitengewoon’, maar scoort ‘ook moeiteloos op alle pluspunten’. En die laatste moet de proever dan zelf maar bedenken. Tenslotte heeft Matt hem in eerdere boeken al ‘opgevoed’.

Verbroederen

Wie met dit soort weglaatinformatie kan leven, moet niet aarzelen dit werkje, met wijnen om te drinken, weg te geven, erbij te eten en te feesten, op z’ n minst door te nemen. Kweekt begrip voor de doelgroep- generatie. En dat verbroedert dan weer.

Titel: Superwijn 2008
ISBN: 9789021514345
Uitgever: Kosmos uitgeverij
Prijs: EUR 9,95