Van die 140 miljoen flessen Provencewijn zijn er een paar waarvan de consument het etiket zeker moet onthouden. Ik herkende ze maandag 19 november 2007 in restaurant La Provence in Driebergen. Daar stonden ze onopvallend hun kwaliteit te verbergen tussen de rozees. Op een lange, maar te kleine proeftafel, waar overigens de lichtst getinte modewijnen van dit halfrond de dienst uitmaakten. Want niet voor niks waren er twee hoogmogenden vanaf Marseille ingevlogen om ons aan het verstand te brengen dat de pilaren die het rozeerijk schragen onbereikbaar blijven voor de sloper.

Die plas (80% van de Provencewijnen) neemt eerder toe dan af. Er komt bovendien geen verandering in de bleke kleuren, al doen de Spanjolen nog zo hun best om rozees in lichtrode wijnen om te toveren. Andere druivenrassen dan grenache, syrah, cinsault, mourvèdre, tibouren en carignan maken op de kalk-/leisteenbodem geen kans, want de koestering van het authentieke past bij de wijnhistorie van dit gebied. Reken evenmin op andere vinificatietechnieken. Het geheime recept van de koude sapverwerking is wereldwijd ongeslagen.

Voor de wind

En dan hebben de heren nog niet gesproken over het terroir en het bevoorrechtend klimaat. Al ligt er vaker dan wijnboeren lief is een dikke grijze deken over het pittoreske land, die het dagelijks leven met een bijna broedse atmosfeer omgeeft. Het gaat de rozeeboeren voor de wind, daar beter als mistral bekend. Nooit afzetproblemen. Een stevig aandeel van die miljoenen flessen gaat alleen al op aan de onbedwingbare toeristendorst. De rest reist nog steeds gemakkelijk de aardbol over, mits de prijzen redelijk blijven. En dat iedere wijnboer in de Provence denkt dat ’ie op z’ n minst één wijn maakt, waarvan het hoogst bijzondere van het etiket moet spatten, weerhoudt de rozeedrinker er niet van in die warrige file van flessen toch een afrit te vinden.

Simpel etiket

"Van dat etikettenoerwoud willen we wel af". zegt het professionele opperhoofd van alle Provencewijnboeren Jean Jacques Breban. "Als het aan mij ligt komt er maar één herkenbaar etiket, waaraan je kunt aflezen dat het Provencewijn is". Maar ja, krijg daar die drammerige wijnboeren maar eens in mee. Die willen precies het tegenovergestelde van wat de Europese Unie uitdraagt: hou het simpel en herkenbaar: streek, druivenras en oogstjaar. In Frankrijk heeft Brussel eigenlijk nog niets anders bereikt dan dat er te langzaam slechte wijngaarden worden gerooid. Ook hier bevordert de bureaucratie het lijdelijk verzet.

Gemakkelijk

Intussen was in het restaurant mijn oog gevallen op enkele rode wijnen, die de meeste rozees op de proeftafel in klasse ver overtroffen. Waarom blijft het maar bij die 15 % rood in de Provence, terwijl macroklimaat en terroir er als het ware voor zijn geschapen? De hoogmogenden zitten een beetje met het antwoord op mijn vraag. Zeker, er is klasserood. Maar van oudsher is de Provence rozeeland. En die wijn is inmiddels zo bekend dat je daar gemakkelijker geld aan verdient dan aan (onbekend) rood. Nog afgezien van de benodigde investeringen in een noodzakelijke rijpingskelder. Daarom is zo’n rode wijn ook duurder. En in de export ligt dat niet gemakkelijk. Niettemin erkennen de voormannen dat er in Provencerood nog ruim eer te behalen valt. Zoals een halve eeuw geleden, toen die kleur in de streek nog het sterkst vertegenwoordigd was. Rood doen wijnboeren er nu vaak bij. En die enkele vakidioot die er zich op concentreert heeft te weinig ‘power’ om de markt op andere gedachten te brengen. Maar wie weet heeft meer aandacht in vak- en publieke media binnenkort effect.

Gewaagd

Voor die niet-rozees heb ik al eerder aandacht gevraagd na een wijnreis met het Franse promotiebureau Sopexa. Collega Cuno van ’t Hoff had daar met rood en wit nadien soortgelijke ervaringen. En omdat hij een uitgesproken Cheffenman is, regelde hij met het Franse bureau en restaurant La Provence een proeverij/lunch. Uit een oogpunt van combinaties was die op z’n minst bijzonder en in positieve zin gewaagd. Zeebaars met Provencerood is in ieder geval niet alledaags. En oude Nederlandse kazen met een lichte, zij het sappige, onderdanige witte al evenmin. Over dat laatste bleven de meningen trouwens verdeeld. Ga je voor het hele gerecht plus de wijn of proef je componenten apart?

Overeind

Mijn voorkeur aan tafel hadden: Chateau Sainte Roseline La Chapelle 2004, ook zonder maaltijd uiterst genietbaar. Klassewijn van overwegend syrah, concentratie (oude wijnstokken), explosief fruit, goed ondersteund door het vat, zachte, versmolten tannines, sappig en lang (10 tot 15 euro cave), en de Blanc de Blancs 2005 Ott, sémillon en ugni blanc, tropisch fruit, vlezig, breed, kruidig en aromarijke afdronk, met EUR 25 overigens wel te duur voor wat ’ie biedt.

De mooiste wijn van de proeftafel, niet bij de lunch geschonken, was voor mij Domaine d l’Angueiroun Prestige 2005. Een krachtige rode wijn van overwegend tibouren. Elegant, klein rood en zwart fruit, goed opgenomen hout, peperig, terroirexpressie. Ik heb het restant van de fles uren later thuis nageproefd. Wijn had nauwelijks aan kracht ingeboet en bleef in structuur en aroma’s overeind. Andere rode waren al aardig in elkaar gezakt en vervluchtigd. De meeste genoemde wijnen zijn in ons land te koop. Voor rode wijn uit de Provence, waarvoor deze lunch/proeverij een wellicht onbedoelde promotie was, is Nederland het eerste exportland.