Als ik geen ‘fans’ zou hebben, dan zou ik ze willen uitvinden. Maar met die duizenden sitebezoekers per jaar kan ik me die moeite besparen. Sinds kort heb ik er zelfs een supporter bijgekregen. Hij bestaat bij de gratie van het Groot Polderlandse Prikbord. Dat heeft, zoals intussen iedereen weet, een therapeutische functie voor onder-wijnige troostjongens. Dit podium voor verbale exhibitionisten kent een paar oubollige gangmakers. En van het incestueuze kletscircuit waarvan zij deel uitmaken worden af en toe zelfs de webwaakhonden niet goed. Een van die aangevers is Hendrik Dappermans, zichzelf noemende De Neus, uit Leusden.

Een man die aan zelfbeveiliging doet door z’n privacy beter te bewaken dan zijn geestelijke bagage. Hij heeft een leger buigzame lijfwachten aan zich verplicht met gratis drankevenementen te zijnent. Probeert, ik heb het al eerder gezegd, bij herhaling tevergeefs over het hek van de Innerlijke Beschaving te klimmen. Valt steeds terug in z’n eigen ‘zwaard’: afgeven op het ‘verkeerde’ glas iemands uiterlijkheden en het soort dorpsgrensoverschrijdende prestaties, waarvan hij vast wel eens heeft gedroomd. Hij is allergisch voor alles wat hem daar in het Leusdense bastion nooit is overkomen, buiten een dienstjubileum en de spellingscorrector.

Invitatie

Deze Hendrik, hier al eerder geïntroduceerd als de notoire vijand van ‘gratis vretende en zuipende journalisten’ is na jaren ageren eindelijk zelf eens aan een nominatie toe. Mijn ‘fans’ (en dat zijn geen bij elkaar gefantaseerde wijncursisten) is het niet ontgaan dat De Neus al weken aan het draaien is. Onderwerp: een ‘ingeklede’ invitatie voor een proeverij aan ons adres, die hij later weer introk. Oorzaak: de vraag bij wie en op welk adres we dan moesten zijn, want Hendrik bleef ook toen manisch privaat. Omdat ik niet tijdig positief had kunnen reageren, riep hij op het prikbord: jammer, maar vol is vol.

Betrapt

Een paar dagen terug draaide De Neus de waarheid om. Niet hij maar WIJ hadden opeens een ‘open’ plaats veroorzaakt. En op die draaierij liet hij vervolgens een grap volgen. “Ik kon het niet laten” was zijn reactie toe hij betrapt werd op vooropgezette misleiding.
Hendrik vond het geinig om op het prikbord mee te delen dat J.B. (mijn initialen) hem had gemaild toch naar de proeverij te komen. Huize Hendrik, zo meldde hij, was in rep en roer. Zo’n mail heb ik nooit verstuurd. Na de draaierij dus het bedrog. Een aantal van non-heer Hendriks gratis meedrinkers en –lopers vond dat super. Bevestigt nog eens dat de fatsoenlijke burger dat alooi beter kan mijden.

Nominatie

Een van mijn ‘fans” uit Utrecht reageerde daarop als volgt: ’Die Hendrik lijkt me nou echt zo’n figuur die in de Wikipeda knoeit om zich daar zelf in een misplaatste heldenrol te tillen. Dat hij niet uit z’n hok durft, zegt genoeg over de stoutmoedigheid achter deze streek’ Aardige typering, daar niet van. Maar de op dit moment 78 reacties willen een andere kant op: een nominatie. Teveel eer, eigenlijk. Maar van mij mag het. Leuk voor de meelopers. En later voor het plakboek van de kleinkinderen. Opa, dat was nog eens een spraakmaker... Hendrik De Neus is in de ‘fan’-kring met stevige meerderheid van stemmen uitgeroepen tot Draaier van het Jaar.

En nou we het toch over rondtollen hebben: wat mijn ‘fans’ betreft mag hij straks in z’n eentje voorwalsen op het debutantenbal van de Oostenrijkers in Noordwijk. Met een verkeerd Riedelglas Zweigelt in z’n hand. Met die andere moet ’ie z’n hart vasthouden. Want zo’n nominatie is op z’n minst goed voor een ritmestoornis. Het lijstje Draaier-uitroepers ligt bij mij ter inzage, uiteraard binnen de nieuwe grenzen van het verschoningsrecht. Behalve voor de man die zich als beste kandidaat naar de finale heeft ‘geneuzeld’: Hendrik de Originele.