Schoot me nog iets te binnen over het recente nationale wijnconcours. Daar zou ik mee oordelen in wat ze met een dure term ‘Grand Jury’ noemen. Maar door omstandigheden kon ik aan de uitnodiging geen gevolg geven. Dus werd het een paar dagen later de persjury. En die oordeelde weer heel anders. Net als de sommeliers trouwens.

Niettemin bepaalt de ‘Grand Jury’ welke wijnen er officieel in welke prijsklassen tot ‘winnaar’ worden uitgeroepen. En omdat daar tien keer een Fransoos tussen zat, werd in de pers snel geconcludeerd dat Frankrijk zich weer eens ‘superieur’ had betoond.

Misrekend

Toch zaten die kranten er naast. Fout rekenwerk, anders niks. Wie het meest inzendt, lijkt het meeste kans op bekroningen te hebben. Maar als er bijvoorbeeld van 25 ingestuurde Chilenen 5 in de prijzen vallen, dan is dat uiteraard een beter resultaat dan wanneer het dubbele aantal bekroningen op 100 Duitse wijnen zou worden genoteerd. Snel wat cijfers. Van de 275 finalewijnen kwam 73% uit Europa. Dat zijn er zo’n 200. Daarvan kwam liefst 30% uit Frankrijk. Goed 60 wijnen dus. En daarvan vielen er (exclusief een mousseux) 10 in de prijzen. De Fransen liepen daarmee in de finale 1 op 6, dus 16,5 % bekroond.

Invloed

Hoeveel wijnen kwamen er totaal uit Frankrijk? Van de 4000 inzendingen 37%. Dat zijn er dan 1480. En daarvan kregen er uiteindelijk 10 een prijs. ‘Blijft’ Frankrijk dan ‘superieur’? De hele pers trapte erin. De persjury niet. Die bekroonde trouwens geen Fransoos, maar een Portugees en een Spanjaard. Dat ging zo: de persjury moest tussen de finalisten in de zaal aan het werk. Iedereen proefde in de volgorde waarin hij/zij de proeftafels vond. Ruim 275 wijnen ‘keuren’ in goed anderhalf uur is fysiek nauwelijks mogelijk. Daarom kreeg elk jurylid een cluster. De beste wijnen daarvan gingen door naar de persfinale. En die proefde dan iedereen. Elk jurylid heeft dus een ‘getrapt’ oordeel afgegeven. Bij lang niet altijd ideale schenktemperaturen. Bovendien zijn er smaakvoorkeuren. Dat soort zaken heeft z’n effect op de uitslag. Het niveau van de finalewijnen was naar mijn smaak hoog, in alle prijsklassen. En de waarderingsverschillen bleken klein, zo mocht ik als voorzitter meedelen. Vooral de Argentijnen zaten de rode Spanjolen vlak op de hielen.

Meer tijd

Ervaringen - ook van collega’s - samenvattend, wil ik ervoor pleiten dit proefwerk voortaan te houden in een aparte, rustige zaal. Waar de bewuste finalisten dan al op de correcte temperatuur klaar staan. Dat levert concentratie- en tijdwinst op. En dat komt ten goede aan de kwaliteit van de eindbeoordeling. Voorts raad ik de journalistiek aan (en zeker een nieuwsbron als het ANP) een volgende keer zelf aan het rekenen te slaan voordat een wijnland ten onrechte als ‘superieur’ de krantenkolommen in gaat.