Het zal je maar als titel toevallen: meest gedateerde en zure wijnschrijver van het jaar. Die nominatie kon Rene van Heusden nauwelijks ontgaan na de herhaalde botsingen die hij dit jaar heeft gehad met collega's, wijnbloggers, prikbord-bevolkers, forums en wijn-discussiegroepen op internet. Hij noemde die wijnvrienden of incompetent of neuzelaars, die samen een "community" van eenzame mannen vormen die niks beters hebben te doen dan "zeuren en zaniken over truttige baggerwijntjes van de Aldi".

Uitlokken kan soms positieve gevolgen hebben. In dit geval deed het tegendeel zich voor.Van Heusden kreeg een lading kritiek in de vorm van tegencolumns en e-mails over zich heen, die er niet om loog. Daaruit valt te destilleren dat de man bepaald niet wordt gezien als een gezellige opa, die je voor een goed glas aan tafel uitnodigt. Onafhankelijk van elkaar kwamen al die "media" tot de slotsom dat deze opa gedateerde opvattingen heeft, die de nieuwe generatie wijnliefhebbers niet meer aanspreken. Een van de reacties uit de groep loggers en bloggers: "een zure, reactionaire oude man, met ongefundeerde, tendentieuze en buitengewoon kwetsende opmerkingen".

Nadenken...

Van Heusden zelf ziet het anders. Hij acht het "als columnist" zijn taak mensen "tegen de haren in te strijken" in de hoop dat dit dan tot een "verongelijkt protest leidt". Die verontwaardiging moet dan tot nadenken stemmen. En dat kan, in zijn  ogen, dan een "win-win-situatie" opleveren. In dit geval klopt dat op een andere manier dan hij heeft bedoeld. Want de bloggers en loggers zijn door een volstrekt uit de hand gelopen discussie gesterkt in de overtuiging dat zij net zoveel uitingsrecht hebben als de "Onfeilbare", die er op zijn beurt weer een titel aan over hield.

Gas terug

In zijn verdedigende column nam Van Heusden later wat gas terug. Dat kletsen over wijn belangrijker is dan de  wijn en het wijngenot zelf "geldt misschien niet voor leden van deze community", gaf hij toe. (loggers en bloggers dus). Maar dat er "ongelooflijke hoeveelheden ongein gespuid worden" moet toch ook hen niet zijn ontgaan, denkt Van Heusden. Zijn antwoord werd overigens niet gezien als een volwaardig excuus voor wat hij de aangesprokenen eerder naar het hoofd had geslingerd. En wie zich in dat soort kwalificaties begeeft, plaatst zich buiten de realiteit, is de tendens van de meeste reacties. Die werkelijkheid is dat bovenmeesters niet langer het monopolie op onfeilbare wijnweterij kunnen opeisen. En dat ook de jonge generatie wijnliefhebbers zich roert, graag meepraat, maar zich daarbij anders uit en ook op een andere manier proeft dan de oude garde lief is. Dat dit niet de uitingen zijn die Van Heusden aanstaan of kan onderschrijven, illustreert dat de beoordeling en appreciatie van wijn "in beweging" is. Niet langer kunnen uitsluitend de "hanen" in jury's of wijnbladen de wijnwereld naar hun hand zetten. En dat steekt.

Verspeeld

Juist in dat opzicht toont Van Heusden de zwakte van een wijkende generatie, die haar "gezag" door eigen halsstarrige houding verspeelt. Wijnprofessionals zijn  niet gedateerd omdat ze een bepaalde leeftijd hebben bereikt, maar om wat ze aan anachronismen uitdragen en verkondigen. En wie jongeren een eigen standpunt betwist omdat dat toevallig niet met dat van het Orakel spoort, krijgt automatisch de aantekening: uiterste houdbaarheidsdatum verstreken. Het wil wel eens helpen zo’n Allesweter aan een overdosis eigen waanwijsheden te laten bezwijken.

Bedtijd

Wijnliefhebbers leren van elkaar. Zodra ze elkaar gaan afbreken of zwelgen in het eigen gelijk, wordt het voor iedereen bedtijd. Dat zullen de reacties de bovenmeester wel hebben geleerd. Dat zijn vers behaalde titel hem weer de nederigheid mag bezorgen, die hem ook jongere supporters oplevert.