ProWein heeft weer eens met cijfers gestrooid. Dat gebeurt ieder jaar tijdens een ‘persconferentie’. Die was eerst Nederlands. Maar tegenwoordig komen er ook Walen. En omdat die niet ver willen reizen, moesten wij zowat naar Luik. Want we werden toegesproken in het dorp Riemst, dat een heus ‘wijnkasteel’ heeft. Veertien hectare glooiende gaard, waarin de Romeinse ‘as’ het ontwerp van steen en groen markeert. Daar hoorden we hoe goed het gaat met de grootste Europese wijnvakbeurs in Düsseldorf. Zo’n 900 medialieden dragen daar geregeld aan bij.

Nieuw zijn daar deze keer de presentie van China en speciale proeverijen van biowijnen. Want, aldus de heer van kasteel Genoels-Elderen, uit al die kunstmest dringen zoveel schadelijke bestanddelen door tot de wijn, dat zulk sap de gezondheid eerder schaadt dan baat. Bij hem komt er geen gram van op het land. En ziet: dat feit, gekoppeld aan lage rendementen legt hem geen windeieren.’Wij maken een betere Pinot Noir dan je vaak in de Bourgogne te proeven krijgt’. Aldus de kasteelheer, die dit bedrijf ‘uit verveling’ is begonnen. Die exquise villa in Lanaken met chauffeur, huishoudster en Bentley zagen hij en z’n vrouw na een paar maanden niet meer zitten. En daar profiteert heel Riemst nou van. Want het duurt niet lang meer of Château Genoels-Elderen krijgt jaarlijks evenveel bezoekers als de ProWein.

Een glaasje Pinot dan graag. Had je gedacht. Er komt geen druppel van de wijnmakende dochter uit Riemst in ons glas. Dat is de eer van ProWein te na. Het is al erg genoeg dat we, hier vlak aan de taalgrens, worden verwelkomd met bubbels van eigen bodem, die de directie voor champagne laat doorgaan. In feite Crémant de Riemst dus. Schijnt ook buiten de grenzen van politiek getortureerd België al veel indruk te maken. Vind hem zelf ook consumabel. Maar daarna is het ook finaal afgelopen met die huisdronk. Duits moet het wezen en Duits zal het zijn. Riesling, want daar pakken die Germanen internationaal aardig mee uit, al staat er nog geen op de wereldicoonlijst.

Zodra ik achter de glazen zit, voor een degustatie als ProWein-opmaat, stel ik vast dat de proeverij dubbel wordt begeleid. Ten eerste door verse stalaroma’s van naburig vee en vervolgens door een Franse sommelière die al jaren in Duitsland werkt, Christina Wallet, die ons als een spraakwaterval voorhield hoe de wijnen zouden moeten smaken. Veel ruimte voor discussie liet dat niet. De lust daartoe was trouwens al uit elkaar gespat onder het mitrailleursalvo van terroir- en vinificatie-informatie, waarbij iedereen het liefst beide handen in de lucht zou hebben gestoken.

Wijnspecialiste Christina Fischer, medeauteur van het recent verschenen boek Riesling, had de proeverij opgezet. Van ‘complexe elegantie’ tot ‘barokke monumenten’ en ‘kabinetstukken’. Of daaruit een alles verpletterende Rieslingparade had moeten volgen, heb ik niet kunnen achterhalen. In ieder geval miste ik de zo sterk gepromote Classics en Sélections. En het Verbond van Duitse Predikaats-wijngoederen kwam er met 1 aanwezige fles bijna net zo bekaaid af. Eigenlijk had ik me er meer van voorgesteld. In niveau kon deze proeverij niet in de schaduw staan van het jaarlijkse Nederlandse wijnfestival Riesling en Co. Dat laat tenminste in een brede verscheidenheid zien welke klassen en stijlen op dit moment actueel zijn. Deze keer kon ik met de informatie niet veel aanvangen. De welvoorziene lunch daarna maakte weer veel goed. Die bood kans om wat combinaties te testen, zodat de rit naar Riemst wat rendabeler werd.

Van de geproefde wijnen bleven mij bij:

• Riesling Smaragd 2004 Kellerberg, Pichler Wachau. Komt van beste wijngaard. Leisteen is daar een terroircomponent. Geel, rijp fruit, mineraal, kruidig, mooie zuren, wat boterig. (49 euro consument)


• Riesling Grand Cru Altenberg 2004 Marcel Deiss. Krachtige, geconcentreerde ‘tardive’. Veel extract, tropisch fruit, vleug honing. Biologisch wijngaardbeheer. Na vijf jaar optimaal op dronk. (58 euro consument)


• Riesling Grosses Gewächs Kastanienbusch 2005, Rebholz Siebeldingen, Pfalz. Aroma’s van abrikoos, sinaasappel en mirabelle. Ook minerale accenten. Wat opspelend zuur. Harmonie na een paar jaar. (28 euro consument)

Duitse wijnen zijn weliswaar in opmars, ook in Nederland, maar blijven hier wat achter in presentatie bij grotere manifestaties, zoals het nationaal wijnconcours. Daar trof ik dit jaar maar één (niet edelzoete) Duitse finalewijn: Von Buhl. Verre van representatief voor het aanbod waaruit we vandaag de dag kunnen kiezen. Hoe komt dat? Alain Jacobs, die overigens in 2007 een goed jaar ziet:’Ten eerste: het inschrijfgeld per fles voor zo’n concours is hoog. En vervolgens: Veel goede producenten zien van deelname af, omdat die hun wijn toch wel kwijtraken. Ze hebben het gewoon niet nodig.’ Waarvan akte.