Heb je al een ‘persoonlijk wijnprofiel’? De hele maand valt dat nog gratis aan te schaffen. Frans, dat wel. Maar is dat erg? De Fransen vinden juist van niet. Die vinden dat als er een wijnprofiel van importantie op tafel moet komen, zij dat dan moeten leveren. Dat vinden ze van hun wijnen eigenlijk ook. Maar daar denkt de Wereld verdeeld over.

En dat heeft ze een behoorlijk brok omzet gekost. Dus dan maar terugvechten. Reputatievervuilers eruit. Derderangse wijngaarden rooien. Meer samenwerkende ‘arme’ boeren. En actievere ‘promotie’ in de media.

Reclame

Dezer dagen was het weer zover. Een organisatie die zich ‘Franse wijnen’ noemt, had ‘Testjewijnsmaak’ bedacht. Wie daaraan meedoet, krijgt aan het slot te horen bij wat voor type hij/zij moet worden ingedeeld. Serieus? Nou, nee. Eerder een niet al te slimme reclametruc van die Franken. Want het profiel mondt, nogal doorzichtig, uit in een Gallisch drinkadvies waarin alle wijnstreken aan bod komen. En dan maar hopen dat je daar in je voorraadbeleid rekening mee houdt. Zelfs tante Miep met het winkelwagentje wordt daarbij niet vergeten. Probeer maar niet te weten te komen wie hiervoor precies de verantwoordelijkheid opeist. Want Google geeft geen antwoord als je naar ‘Franse wijnen’ zoekt. Hetzelfde geldt voor het Franse wijnpromotiebureau. Die website is zonder nadere verklaring uit de lucht gehaald. Het testformulier op je scherm halen, dat lukt nog wel. En daaruit lees je dat leefstijl en smaak voor het slotprofiel in elkaar worden geschoven. Wie de vragen waarheidsgetrouw beantwoordt, zou de reflectie daarvan in het profiel moeten zien. Vervolgens wordt’ie dan naar de ‘schappen’ gestuurd om daar in stijl wijn vandaan te halen.

Eenzijdig

Die vragen zijn, om te beginnen, gericht op uitsluitend Franse wijnen. Al ben je nog zo’n liefhebber van Chilenen of Zuid Afrikanen, je zult ze in het drinkadvies nergens tegenkomen. Dat zou ook niet stroken met het primaire belang van de testkezen: meer aandacht voor die Franse handel. Vervolgens is de formulering van die vragen zo gekozen dat de respondent zich vaak niet herkent in de multiple-choice-mogelijkheden. Hij wordt dan gedwongen een niet passend antwoord te kiezen dat zo dicht mogelijk bij de werkelijkheid zit. En dat wordt dan weer vertaald in het profiel. Of je jezelf een wijnkenner vindt, luidt een van die vragen. Zeg je daar ja op, dan krijg je bijna de hoogste status op je brevet van invulvermogen. Kies je bij de kledingvoorkeursvraag bovendien voor het Armani-pak, dan hoor je tot het serieuzere genre dat het klappen van het ‘savoir vivre’ kent.

Wel iets

Bescheiden als ik ben, heb ik laten weten ‘wel iets van wijn’ af te weten. En dat ik wel wat meer voor een aardige fles over heb dan het Almanakvolk. Daar heb ik later aan toegevoegd dat ik niet van komkommer hou, maar weer wel van radijs en kroepoek. En dat gaf de doorslag. Onze eigen (en enige) smaakdoctor Peter Klosse heeft daaruit in eendrachtige samenzwering met ‘Franse wijnen’ zijn deel van de analyse gepeurd. Tot mijn genoegen mag ik mijn achterban nu berichten dat ik ‘als kwaliteitsdrinker uit de test’ ben gekomen. Mij wordt ook toegedicht dat ik ‘hoogstwaarschijnlijk weet wat goede wijn is’.En ze verdenken mij er tevens van dat ik ‘weet hoe ik met een goede fles indruk kan maken’. Een grovere inbreuk op mijn privacy kan ik me eigenlijk niet voorstellen. Maar daar is de test waarschijnlijk niet op doorgelicht. Geen beschermde herkomst dus. Zeg straks niet dat ik niet heb gewaarschuwd...

Ondeugdelijk

Het ergste moet trouwens nog komen. Ik ben ‘vermoedelijk bekend met (en dus niet IN) de klassieke wijnstreken’. En ik heb ‘waarschijnlijk wel eens een proeverij bezocht’.Vooral dat laatste acht ik een vrijmoedige onthulling, die de buitenwacht in feite niets aangaat. Als bewakingscamera’s, zoals in dit geval, alleen maar in staat zijn veronderstellingen in beeld te brengen, dan deugt de elektronica en daarmee de conclusie niet. Toch moet ik ook mijzelf een verwijt maken. Het zou heel anders gelopen zijn als ik voor het ijdelste antwoord zou hebben gekozen: ‘Ik ben een wijnkenner’. Dan zouden er in het profiel geen vermoedens of (hoogst)waarschijnlijkheden zijn uitgesproken, maar zekerheden. Het heeft niet zo mogen zijn... Omdat ik alleen maar heb bekend ‘ iets van wijn’ te weten, kreeg ik dat antwoord met rente terugbetaald in de slotconclusie. Want daar wordt met even zoveel woorden gezegd dat ik ‘zelf over enige wijnkennis beschik’. De modulatie ‘iets’ is dus tot ‘enige’ uitgegroeid. En ‘weten’ is ‘beschikken’ geworden. Voer voor juristen. Tel uit je winst.

Lof der Zoetheid

Wat wel iedereen mag weten is, dat ik ‘ga voor mooie en goede wijn’ waarvan ik de ontbrekende definities alsnog bij ‘Franse wijnen’ zal proberen op te vragen. En het verpletterende drinkadvies dat daarmee samenhangt, luidt in mijn geval als volgt: kies bij voorkeur de duurste Merlots, Chardonnays van het vat, liefst uit de Bourgogne, of een Chateauneuf, die - als’ie deugt - ook een paar stuivers meer mag kosten. Heb dank, profilers. Jullie hebben een miezerige grijze dag, die zelfs wijnprikkers niet op toeren bracht, van een Franse blos voorzien. Maar wel met een kanttekening: de samenstellers van deze ‘wijntest’ hebben een essentiële vraag laten liggen. En die luidt: Waarom heb je meegedaan? Wie dan zou hebben ingevuld: ‘omdat ik niks beters had te doen’, hadden ze moeten belonen met vier minuten uitleg aan de keukentafel bij Pauw en Witteman en een nationale proeverij bij het Gilde van Nederlandse Wijngaardeniers. Onder het motto: Lof der Zoetheid.