Iedereen ergert zich wel eens ergens aan. Ook in het wijnwereldje. Sommigen hebben er maar even last van. Anderen ‘irriteren zich’ het hele jaar door. Wijnkaarten vol dure onzin. Prijzen die aan diefstal grenzen. Foutief geschreven wijnnamen (vooral Vacqueyras moet een struikelblok zijn). Hufterige tafelmanieren. Ordinaire matpatijen van wijneliers (handel) en wijnologen (quasi-experts) op internet. Penetrante geuren op proeverijen. Stuntelende en botte dienbladridders, nergens voor opgeleid of in thuis.

Wijn-prikbord-subvino’s die altijd gelijk hebben maar daar niks mee kunnen. Gidsen die royaal keuken maar benepen wijn in hun kolommen doen. Schertsbling-uitdelers die daarmee hun eigen imago laten glimmen. Uitroepers die daarmee zelf buiten schot denken te blijven. Wijnschrijvers die per giro aan waarheid doen. Wijnboekscribenten die kromtaal verkopen. Columnisten die af en toe beter door wezens van hogere orde kunnen worden vervangen. Wijn-‘redacteuren’ die schriftelijk PR-directrices opvrijen en omgekeerd. Wijnclubs die het beste voorhebben met uw portemonnee. Wijnbladen die met hun vullers in onafhankelijkheid zijn gemarineerd. Kortom: een oneindig lijstje dat nog dagelijks omvangrijker wordt.

Gezichtsverlies

Schieten we met die irritatie iets op? Volstrekt niet. We leven in een land waarin iedereen de neiging heeft eigen fouten recht te praten. En sommigen maken er zelfs een gewoonte van dagelijks aan die neiging toe te geven. Ze zijn bang voor 'gezichtsverlies' zonder 'zich te beseffen'(!) dat je eerst een gezicht met hebben voordat je het kwijt kunt raken. En dus kent ook het wijnwereldje een labyrint van door 'stress' gepikeerde ontkenners. Weten ze op de(n) duur geen uitweg meer dan ruilen ze het laatste restje innerlijke discipline in voor e-mailgeweld. Het afgelopen jaar hebben we daaruit verschillende operettes zien ontstaan. De vineuze libretto’s worden het fraaist als - voor die gelegenheid - gelijkgezinden tegen een gezamenlijke vijand kunnen optrekken. Waarbinnen zich dan weer duidelijk als menselijke zwakheid aftekent: wie mij begunstigt, val ik niet af. Want de eenmaal verworven plaats in het wijnzinnig netwerk, vaak na lang waterdragen verdiend, is heilig. Wie eenmaal wordt uitgestoten kan zich hoogstens bij hoge uitzondering nog aan het andere kamp verkopen. Verraad aan de groepsideologie komt de wijnsympathisant duur te staan.

Zeg maar

Erger je dus niet aan al die verschijnselen die met schermutselingen rondom de ego-'positionering' te maken hebben. Spoel de vieze smaak liever weg met een goed glas deugdelijke wijn. Ik herhaal: deugdelijk. Want beloof me EEN ding. Zeg in 2008 nooit meer: “dan heb ik in principe zoiets van nou, als ik die wijn vooruuuuuuh, vooruuuuh zeg maar een Aldi-prijs kan krijgen en hem dan zakmarzegge eigenlijk best wel lekker vind, dan is er met zo’n koop basicly gesproken niks mis toch, om het zomaar eens uit te drukken?”

Dat we ook in 2008 'op sprekende termen' met elkaar blijven.