Dom Perignon onwel...

Gemaakt op zaterdag 12 januari 2008 22:03 | Geschreven door John Bindels |

Wine Professional gistte en bruiste

Dom Perignon niet goed geworden... Dat was het ‘rampzaligste’ bericht dat onverzettelijke champagneproevers in het Gault Millau-theater van de Wine Professional te horen kregen. Het geworstel om een plaats aan de proeftafel was daar amper uitgemond in de Vrede van Bubbelonië of een ijlbode sloeg bij menigeen de hoogste verwachtingen tot mousse. Er ‘was iets‘ met een van de flessen, zo meldde de boodschapper, die trouwens niet ter plaatse werd gedegorgeerd. Ik keek voor een reactie naar enkele proefburen. Bubbel Bob (Bron) vertrok geen spier. En met Hans Melissen, die rechts van mij een eigen compositie uit een recente dorstwekkende dichtbundel voorlas, liet ik ook mij niet aanpraten wat in onze glazen niet veel waar te nemen. Onze fles leed niet aan de presentatiezwakte die bevoegde Sparkologen eraan toeschreven. Dus bleven we gewoon doorproeven, terwijl we ons niet van het pad lieten jagen door bruisgeleerden met een Verhaal, dat vaak tot op de druif nauwkeurig werd uitgesponnen.

Ieder uur....

Zoveel werd wel duidelijk dat alle bubbelmakers ( en dat zijn er honderden) erop uit zijn ons met iets bijzonders te verrassen, al is het maar met de prijzen van dit kostelijke vocht. Daarom zijn er nu bubbels voor elk uur van de dag, hoe de stemming van de tapper ook mag uitvallen. En dat is maar goed ook. Want wie champagne nog voor fenomenen als (verlepte) huwelijkstrouw reserveert of denkt dat bruis uitsluitend iets schuimends kan bezegelen, loopt al dik een generatie achter. We zijn intussen aan proleterige, niet altijd koosjer verworven rijkdom gewend. En in die kringen vloeit de champagne nog al eens rijkelijk over het terras. Mijn eerder genoemde proefbuurman-poeet heeft dat verschijnsel zelfs vastgelegd in deze frasen:
Margaux, Mouton, Lafite
ze vliegen weg voor hoge prijzen
om naar landen af te reizen
waar het geld de grond uit schiet...

Onderscheiden

De champagneproeverij behoorde met die van spraakmakende Duitse en betere Rhône-wijnen trouwens tot de hoogtepunten van deze Wine Professional. Die trok opnieuw een paar duizend lieden aan. Ze liepen elkaar voor de voeten zodra het om de onvermijdelijke blingtoekenningen ging. Die gaan steeds gepaard met een golf van onbetaalde publieke consumptie, waarbij de schaamtelozen zich steevast duidelijker onderscheiden dan de gedecoreerden. Maar dit even in de marge. De Wine and Food Association, die niet aan overbevolking op de personeelsafdeling doet, liet tijdens dit evenement zien en merken dat organisatietalent zich ook nog wel eens laat kennen als improvisatie van het laatste moment. Zo werden op de valreep spreekstalmeesters en wijnen gewisseld. Het eerste had tot gevolg dat in een van de kook- en de proeftheaters de publieke discussie werd ingeruild voor een ‘profilerende’ monoloog van de speker(t). En het andere dat ik een Spaanse proeverij van klasse mocht beleven, waarvan flessen en ‘createurs’ anoniem bleven. De onmacht van het versterkte geluid was er oorzaak van dat ik daarover hoogstens indrukken kan berichten. Enkele top-Riojas (veel Tempranillo) en Ribera’s brachten mij in een voorzichtige staat van verrukking. Meer liet het opgelegde proefregime, afgestemd op het tijdrecord in het Guinness Book, gewoonweg niet toe.

Keuze maken

Op deze Wine Professional, die na enig verloop van tijd alleen maar lichtelijk uitgelaten bezoekers naar huis liet gaan, heb ik de geproefde wijnen in twee groepen onderscheiden: de Opzienbarende en de Lekkere. Ik kwam ze minstens zo royaal op de proeftafels van exposanten tegen als bij de programmatische proeverijen in de theaters. Waarbij ik vaststel dat veel van die wijnen nog nooit voor het nationale concours zijn ingestuurd. Vanzelfsprekend ontkomt ook een columnist niet aan het maken van keuzen. Alle importeurs en wijnkoperijen bezoeken zou het soort fysieke uitputting opleveren waaraan geen zinnige schrijversinspiratie meer te ontlenen valt. Bovendien bieden de meesten het hele jaar door zoveel te proeven, dat de ‘trouvailles’ hun primeur meestal niet op de Wine Professional beleven.

Verrassingen

Niettemin noem ik toch enkele wijnen die voor mij nieuw en tegelijkertijd verrassend waren.
In de categorie Opzienbarend;

Pouilly Vinzelles La Soufrandiere X-Mur 2004. Een Chardonnay met botrytis is in de Maconnais zeker niet alledaags. Wat grootouders 80 jaar geleden langs de Saone deden heeft de jongste generatie nu weer opgepakt. De gebroeders Bret maken een perfecte, evenwichtige en elegante wijn. (Okhuyzen, Haarlem)
Pinot Noir 2005 Vylyan Fekete-hegg. Delicate, frisse Hongaar van deels oudere stokken. Jaarlijks wisselt een derde van de rijpingsvaten. Hoofdzakelijk medium getoast. Flesrijping verbetert de kwaliteit verder. Geen importeur. Contact: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.
Puligny Montrachet 2004 Martelat de Cherisy uit Blagny. Strakke, minerale Chardonnay. Veel sap, breed, concentratie en persistent. Aroma’s: gekonfijt geel fruit, boombloem: linde en acacia. Import: Sanders Wijnkoperij Leiden. Prijs EUR 35 horeca.
Syrah 1996 Pago la Gardanu van Abadia Retuerta’s deel van de Gouden Mijl rond Valladolid. Schitterend, geraffineerd rood van klein perceel met streng gelimiteerde opbrengst (8 hl/ha) Sap, fruit, goed opgenomen hout tot 24 maanden. Zacht en fraai in balans. Import: Sauter, Maastricht, prijs EUR 77,50.

Veel lekkers

In de categorie Lekker kwam ik amper uitgeproefd. Ik noem: Fusion V 2004 van De Toren, de Duitse recente Pinot Noir van Huber, de mousserende Veltliner van Verbunt, de Barbera van Wijn Engel, de smakelijk lustrumwijnen van Ad Bibendum en de Vouvray Fines Bulles Brut 1990 van Brisbarre. Kortom: een Wine Professional waar spugen verboden had moeten worden.