Als er nou één club zich ‘verdienstelijk’ maakt in het veld van de culinaire vrijetijdsbesteding, dan zijn het die horecagraaiers wel. Vooral van hun wijnprijzen raakt ons land geregeld in een roes. Wie erdoor verdoofd raakt, verlangt vurig naar Geheel Onthouding. Maar hunkering omzetten in daad is de Zwakken des Vlezes nu eenmaal niet gegeven.

 

Die ‘verdienstelijke’ graaiers hebben dit jaar geen kampioen voortgebracht voor wie een ‘diamond award’ was weggelegd. Is er waarschijnlijk door de ‘last minute’-koorts van onze nationale blingverlener bij ingeschoten. Maar als er één figuur in de spijs- en drankreligie rondwandelt, die met zo’n glimmer op z’n revers door het leven had gemoeten, dan was het onze landelijke schotelantenne ‘Jeu’ Claes wel.

Opgelost

Voor wie het nog kan opbrengen opgewekt buiten de deur te gaan eten, is de ‘jeu’ er trouwens wel vanaf. Voorgerecht EUR 20, hoofdgerecht minstens EUR 35, glas wijn EUR 4,50. En dan hebben we het nog maar over een smoezelige brasserie, waarvan de ‘belevingswaarde’ nog moet worden uitgevonden. Zo’n tent met 10 tafeltjes op 5 vierkante meter, waar je de aroma’s en een overdosis plurkerige decibellen van de (alternatieve) buren er gratis bij krijgt. Straks krijgen we, aldus Jeu de profijtprofeet, te maken met ‘grotere verbanden’. Daarmee, voorzie ik, zullen de domste graaiers dan proberen een periodiek dreigend faillissement voor te blijven. Op de duur willen al die horekaffers zes dagen van de week dicht, om de winst van die ene resterende dag fatsoenlijk te kunnen wegsluizen. En Jeu juicht dat toe. Al was het alleen maar omdat het tekort aan dienbladhorken zich dan vanzelf oplost.

Te somber

Horecascheenbeschermer Jeu, die zorgvuldig heeft vermeden die notoire graaiers tot de orde te roepen, moet dus vooralsnog als non-decorandus door het leven. Terwijl ‘s mans merites toch niet meer op de vingers van één hand zijn te tellen. Neem nou z’n jongste prestaties, geheel in het teken van de hore-‘cava’. Liefst veertig perslieden lieten hem in de RAI een ‘interview’ doorstaan, zonder dat vervolgens het merendeel van de weergaven zou hebben gedeugd. Dat bracht Jeu zodanig van z’n à propos dat hij besloot een strategische draai te maken. Anders had een toornige achterban hem vermoedelijk z’n termijn niet laten volmaken. Jeu zag als enige oplossing het ‘piepelen’ van ‘valse’ boodschappers. Hij zei nog net niet dat al die veertig verslaggevers hadden gelogen, maar het scheelde bar weinig. Ze hadden de verwachtingen voor 2008 in ieder geval ‘te somber voorgesteld’. Terwijl ze de feiten toch van niemand anders hadden kunnen vernemen dan van Jeu zelf.

Buitenshuis

Claes goochelde daarom een nieuwe interpretatie in elkaar. Die leverde als kerncijfers op: het bedrijfsresultaat zakt in 2008 van 6 naar 4,25 %. Maar de omzet stijgt met 5,75 %. Talentvolle graaiers zullen op de terugval van de winst ongetwijfeld iets bedenken. Al is het maar die truc waarbij tweemaal per jaar de prijzen worden ‘aangepast’. Dat hoeft dan met minder dan bij een klap ineens, zodat de schade bij de afrekening beperkt blijft. Vorig jaar hebben we voor bijna 19 miljard buitenshuis gegeten en gedronken. Niet mis. Al ben ik ervan overtuigd dat we daar nog meer aan discretere vormen van genotsbeleving hebben besteed. Dat culinaire cijfer is natuurlijk niet uitsluitend toe te schrijven aan stijgend restaurantbezoek. In tegendeel. In enkele ‘segmenten’ neemt het bezoek af. Of kiest de gast voor een eenvoudige dagschotel, met hoogstens aan glas huiswijn. Met tussentijdse graaierij wordt die afgezwakte consumptie dan weer dik gecompenseerd, totdat de rek er een keer uit is.

Geld erbij…

Jeu Claes is nog tot half mei baas bij een club, die de taal net zo zwak beheerst als de prijzen. Want het woord ‘horeca’ is daar onzijdig, al is de Van Dale er nooit aan begonnen. Toch is het is niet ‘het’ horeca, maar ‘de’. Dus moet ‘Koninklijk Horeca Nederland’ dringend worden aangeraden een e aan koninklijk toe te voegen. Nou is taal nooit een sterk punt geweest in deze branche. Het gestuntel met restaurantkaarten illustreert dat landsbreed. En wie de vaak tenenkrommende stoepreclames krijgt te verteren, weet eigenlijk al wat ’ie binnen kan verwachten. Graaien? Hoe komt u erbij? En als bewijs voor het tegendeel wijzen geplaagde ondernemers dan op een jolige berekening aan de muur, die uitwijst dat er eerder geld bij moet. Ik ontken niet dat er ook fatsoenlijke bedrijven zijn, die de gast niet buitenproportioneel ‘snijden’. Maar ze zijn nog altijd niet in de meerderheid.

Bezoekcijfers

Denk overigens niet dat het dit jaar voor de horecabezoeker beter wordt. Duurdere inkoop, hogere lonen voor tremmende vlegels die de klant ‘in principe’ als een obstakel in hun onsmakelijke dagritme zien. Dat zie je straks gegarandeerd allemaal op je rekening terug. Eerder liet Jeu Claes daar bovenop melding maken van ‘schommelingen’ in het consumentenvertrouwen. Maar dat punt is later als (te) onvoorspelbaar geschrapt. Een ochtendkrant die een aardige doorsnee van ons volk aan lezers telt, liet als reactie op Jeu’s draai weten dat 36 % van de deelnemers aan de dagenquête minder dan 1x per maand buitenshuis eet. Hoogstens één keer per maand doet 10 % dat. Dus bijna de helft komt nog niet eens per maand in een restaurant. Van die bezoekers geeft 59 % aan daar ‘voor de gezelligheid’ heen te gaan. De kwaliteit van het voer staat dus niet op het hoogste plan.

Gekkenwerk

Voor wat het waard is, zou je daaruit kunnen concluderen dat het miljonairslegioen, de echelons van de nieuwe rijken en de zakensector dan dit jaar voor de voorspelde omzetstijging zouden moeten zorgen. Uitgesproken horecagraaiers kunnen met die gasten dus nog wel even vooruit. Kan niet schelen wat het kost, als we maar niet uit het profijtelijke netwerk worden gegooid. Dat belooft nog wat voor het meldpunt misprijsde en misprezen wijnen. Wie zich daar ook in verslikt, moet vooral die lieden uit het vaarwater blijven die vinden dat je als consument ook horecaprijzen ‘niet vanuit de kostensfeer’ mag benaderen. De regel moet zijn: het spul is waard wat een gek ervoor over heeft. In het andere geval blijf je gewoon weg. Dan kunnen die horekaffers, die op grond van hun prijsniveau nog maar één dag in de week open hoeven te zijn, ook eens wat vroeger sluiten...